فهرست
- [پیشگفتار]
- آشنایی با رسالههای عملیه شیخ اعظم انصاری «قدس سره»
- اشاره
- 1- صراط النجاة:
- 2- سراج العباد:
- 3- رساله عملیه دیگر:
- 4- صیغ العقود:
- 5- ذخیرة المعاد:
- 6- حاشیه بر بغیة الطالب:
- 7- حاشیه بر رساله نخبه:
- 8- حاشیه بر وجیزه:
- 9- حاشیه بر نجاة العباد:
- [مقدمة المحقق]
- اشاره
- رساله نگاری
- آشنایی با زندگی مصنف و محشّین:
- یادآوری
- المدخل
- [قسمت أوّل: عبادات]
- اشاره
- مسأله 1- اقوی جایز [3] نبودن بقاء [4] بر تقلید میّت است مطلقا،
- مسأله 2- مراد از اعلم یعنی استادتر
- مسأله 3- شناختن مجتهد
- مسأله 4- هر گاه شخص، با عدم قدرت از اعلم، تقلید غیر اعلم کرد،
- مسأله 5- عدول از حیّ به حیّ
- مسأله 6- هر گاه دو مجتهد مساوی باشند
- مسأله 7- اگر یکی از آن دو مجتهد مساوی اوثق [1] در فتوی باشند،
- مسأله 8- هر گاه شخص مقلد در مسأله بقاء بر تقلید میت تقلید مجتهد حی را کرد
- مسأله 9- رجوع به غیر اعلم در مسألهای که اعلم فتوی نمیدهد واجب است
- مسأله 10- مأذون نیست کسی مخالفت احوطهای مطلق کند.
- مسأله 11- ظاهر کلمات علماء این است که تقلید اعلم، واجب مطلق است
- مسأله 12- جاهل قاصر هر گاه عملی کند،
- مسأله 14- هر گاه در بین نماز مسألهای روی داد
- مسأله 15- اگر پیش از نماز ملتفت بود جهل یا نسیان خود را
- مسأله 16- جایز نیست عمل کردن به قول مشهور مگر
- مسأله 17- تقلید در مسائل ضروریّه لازم نیست،
- مسأله 18- در مسائل تقلیدیّه، اخذ اجمالی کفایت نمیکند
- مسأله 19- تقلید غیر اعلم در مسألهای که علم داری به موافقت او با اعلم جایز است،
- مسأله 20- اگر دو مجتهد مسلّم الاجتهاد باشند،
- مسأله 21- هر گاه عارض شود مجتهد را جنون یا فسق
- مسأله 22- نیّت تقلید،
- مسأله 23- هر گاه شخص شک کند بعد از عمل که تقلید داشتهام یا نه
- مسأله 24- هر گاه مجتهد در مسألهای از رأی سابقش بر گردد
- مسأله 25- عامی در احکام فرعیّه به عقل خود عمل نمیتواند کرد،
- مسأله 26- هر گاه شخص با قدرت بر تقلید مجتهد حیّ باقی باشد به تقلید میّت
- مسأله 27- اگر کسی تقلید کرد غیر اعلم را با علم به مطابق بودن با اعلم
- مسأله 28- اگر کسی تقلید کرد اعلم را در رجوع به غیر اعلم،
- مسأله 29- نایب و قیّم [3] مجتهد که ولایت طفل یا وقف یا غیره دارد،
- مسأله 30- اگر شخص تقلید کرد کسی را که اخذ به کتاب را تقلید میدانست،
- مسأله 31- هر گاه شخص تقلید کرد اعلم را و حکم مسأله را بعد فراموش کرد
- مسأله 32- هر گاه شخص خرید چیزی را به آن قسم که مجتهدش صحیح میدانست و فروشنده باطل میدانست،
- مسأله 33- اگر مختلف باشد تقلید وکیل،
- مسأله 34- اگر شخص تقلید کند شخص معیّنی را به خیال آن که زید است
- مسأله 35- جایز است تقلید دو مجتهد با مساوی بودن ایشان
- مسأله 36- طریقه اخذ مسائل سه قسم است.
- مسأله 37- بدان که عدالت ملکه است نه حسن ظاهر
- مسأله 38- هر گاه خلاف [5] واقع شود میان کتاب و شنیدن از مجتهد،
- مسأله 39- هر گاه شخص دستش به مجتهد یا کتابش و یا ناقل عادل نرسد
- مسأله 40- به فتوای علما- چه حیّ و چه میّت- که موافق احتیاط [3] یا ضروری یا اجماعی شیعه باشد عمل کند ضرر ندارد
- مسأله 41- هر گاه مقلّد به تفاصیل، مسائل مجتهدش را احاطه ندارد،
- مسأله 42- شخص بی تقلید به قصد قربت عمل کرد
- مسأله 43- بدان که اعتبار اعلمیّت در وقتی است که مجتهد استنباط میکند،
- فصل 1 در نجاسات است
- فصل 2 مطهّرات
- فصل 3 در نجاسات است
- مسأله 46- چیزی که مشتبه به نجس باشد
- مسأله 47- لباس نجس بعد از تطهیرش،
- مسأله 48- لباس نجس هر گاه وکیل [3] تطهیرش کند
- مسأله 49- آب گودی که صدق چاه نمیکند
- مسأله 50- هر گاه دست نجس مثلا آب قلیل بر آن جاری شود
- مسأله 51- اطراف متنجّس که صدق محل واحد کند
- مسأله 52- غساله منفصله از محل نجاست
- مسأله 53- از عرق جنب از وطی حایض و نحو آن،
- مسأله 54- فضله طیور هر گاه شک داشته باشد که از حلال گوشت است
- مسأله 55- ناخن، مثلا سنگ بر روی آن خورد و خون در زیرش مرد
- مسأله 56- هر گاه غذایی پای دندان باشد
- مسأله 57- حنای نجس هر گاه، مثلا بسر بندند
- مسأله 58- زمین بازار و غیره تا علم به نجاستش نداری پاک است
- مسأله 59- خون مشتبه به نجس
- مسأله 60- اگر دانه انگوری در غوره باشد که آبش بگیرند
- مسأله 61- زمین یا دیوار یا فرش یا لباس شخص نجس باشد
- مسأله 62- جمعی مثلا طعام میخورند، یکی فضله موش مثلا در آن دید
- مسأله 63- پشه و نحو آن که خون از بدن میخورند،
- مسأله 64- حرام است نجس کردن مسجد و فرش آن
- مسأله 65- آب چاه حکم آب کر دارد
- مسأله 66- هر گاه تطهیر کرد شخص لباس متنجس را [3] بعد دید عین نجاست در او باقی مانده،
- مسأله 67- نمد و مثل آن هر گاه تطهیر شرعی شده باشد
- مسأله 68- غساله نجس هر گاه به جایی دیگر برسد،
- مسأله 69- آب انگور اگر در آفتاب جوش بیاید
- مسأله 70- مس نجس و شبه آن را هر گاه آب کنند
- مسأله 71- تنور هر گاه نجس شود،
- مسأله 72- هیمه نجس هر گاه بسوزد
- مسأله 73- آب نجس مثلا سرایت کرد در میان جماعتی
- مسأله 74- آب قلیل که در جدول، مثلا میرود
- مسأله 75- زمین گل، بعضی از آن نجس و بعضی از آن پاک،
- مسأله 76- از دو ظرف یکی سرکه و یکی شیره مثلا برداشت و مخلوط کرد
- مسأله 77- هر گاه مو از بدن کنده شود و ریشه آن با رطوبت باشد
- مسأله 78- هر گاه چیزی را شخص عاریه گرفت و نجس کرد،
- مسأله 79- دود [4] روغن نجس و شعله هیمه نجس،
- مسأله 80- هر گاه طعام متنجس را جماعتی خوردند
- مسأله 81- هر گاه منقار مرغی مثلا نجس شود
- مسأله 82- چاه هر گاه نجس شود به رنگ یا بوی یا مزه نجاست،
- مسأله 83- احوط در استبراء [3] حیوان جلّال بعد از زوال اسم [4] جلّال،
- فصل 4 در بعضی چیزهایی است که مستحب است بر آن آب به پاشند
- مسأله 85- هر گاه دست به کلب یا خنزیر برسد بی رطوبت
- فصل 5 در ازاله نجاسات است
- مسأله 86- واجب است ازاله نجاست از رخت و بدن به جهت نماز و طواف واجب
- مسأله 87- هر گاه چیز طاهری برسد به چیز نجس یا متنجّس
- مسأله 88- ترشح زمین نجس
- مسأله 89- نجاست ثابت میشود به علم یا خبر دو عادل
- مسأله 90- شیء متنجّس، طاهر نمیشود مگر با علم به تطهیر آن
- مسأله 91- هر گاه چیزی نجس در میان چند چیز طاهر مشتبه شده باشد،
- مسأله 92- تطهیر متنجس هر گاه مثل لباس باشد
- مسأله 93- هر گاه در زیر آب یا بیرون آب چیزهای بزرگ،
- مسأله 94- بدن در زیر آب کر یا جاری یک دفعه دست بر روی آن بگذارد و بر دارد دو شستن حساب میشود،
- مسأله 95- غساله نجس است در غسله اولی،
- مسأله 96- ظرف را هر گاه سگ به طرف زبان خود نجس کند
- مسأله 97- هر گاه ظرفی آب نجس در آن باشد آب کر یا جاری [1] به آن ممزوج شود،
- مسأله 98- ظرف نجس و هر چه فشار احتیاج ندارد،
- مسأله 99- آن چه تعدّد و فشار میخواهد،
- مسأله 100- ظرفی که گودی [7] ندارد
- مسأله 101- زمین [9] نجس به مجرد فرو گرفتن آب کر یا جاری یا بارش به قسم مذکور پاک میشود،
- مسأله 102- گوشت و دنبه و پیه [1] هر گاه نجس شوند،
- مسأله 103- ظرف یا دست هر گاه مثلا چرب شده باشد،
- مسأله 104- چربی مایع نجس اگر در آب کر بریزند
- مسأله 105- متجنسی که غسالهاش مضاف بیرون آید،
- مسأله 106- چیزی که آب نجس در آن نفوذ کرده باشد
- مسأله 107- هر گاه آتش بگدازد چیز نجس را پاک نمیکند
- مسأله 108- هر گاه شخصی تقلید کند مجتهدی را که غساله را پاک میداند
- مسأله 109- هر گاه صورت شخص نجس باشد مثلا و فراموش کند
- مسأله 110- گوشت و دنبه مثلا که روغنش گداخته نشده باشد نجس شود
- مسأله 111- بول پسر شیرخواره که هنوز غذا خور نشده باشد
- مسأله 112- خون کمی مثلا به دست باشد شخص بمالد بر زمین یا غیر زمین که خون ازاله شود پاک نیست،
- مسأله 113- اگر خونی در آبگوشت که میجوشد بریزد نجس میکند
- مسأله 114- آب خون یا آبی که به خون نجس شده
- مسأله 115- ذره خون اگر در آب کمتر از کر برسد
- مسأله 116- حبی مثلا نجس شده و کمی گل بر آن باشد
- مسأله 117- هر گاه نمک صلب یا نبات مثلا ظاهر آن مثلا نجس شود
- مسأله 118- آب اماله هر گاه بر گردد و تغییر به رنگ و بو و مزه نجاست نداشته
- مسأله 119- دست غسل دهنده میت بعد از سه غسل
- مسأله 120- هر گاه چرک زیر ناخن باشد،
- مسأله 121- هر نجسی را به هر آبی دو مرتبه [2] باید شست
- مسأله 122- بوریایی که ریسمان دارد هر گاه نجس شود
- مسأله 123- کشمش [6] هر گاه مغز آن جوش بخورد
- مسأله 124- آب خرما [8] که جوش آمد
- مسأله 125- غذای پای دندان هر گاه نجس شود
- مسأله 126- آب کر هر گاه ممزوج شود به آب نجس
- مسأله 127- زمین نجس که آب کر آن را فرو گیرد
- مسأله 128- خون در دهان به آب دهان مستهلک شود
- مسأله 129- غذا در دهان هر گاه خون به آن برسد
- مسأله 130- چیزی متجنس در ظرفی باشد
- مسأله 131- هر گاه فشار ندهی آن چه را که فشار میخواهد
- مسأله 132- ظرف نجس که باران بر آن به بارد
- مسأله 133- در آب کر و جاری هر دفعه که همان موضع نجس مثل دست
- مسأله 134- آفتاب بر زمین نجس با رطوبت سرایت کننده بتابد
- مسأله 135- آب نجس در ظرف باشد یا ظرف نجس آب در آن کنند فرق ندارد
- مسأله 136- هر گاه مثلا طفل دستش نجس باشد
- مسأله 137- خون کمتر از درهم که عفو است
- مسأله 138- دلو چاه هر گاه نجس شود
- مسأله 139- برنج یا چیزی که آب در مغز آن میرود که فشار بر نمیدارد
- مسأله 140- بارش بر هر چیزی که فشار لازم دارد به بارد
- مسأله 141- هر گاه در آب دلو نجاست بالا آمده و آب دلو به اطراف چاه ریخته شود
- مسأله 142- چرک پای دندان که نجس شود
- فصل 6 در مسائل و شرایط وضو است
- مسأله 143- هر گاه گوشتی در موضع وضو یا غسل روییده باشد،
- مسأله 144- چرک زیر ناخن واجب نیست ازاله آن،
- مسأله 145- هر گاه زن به حضور مرد نامحرم وضو بسازد
- مسأله 146- هر یک از انگشتهای پا را که مسح کند
- مسأله 147- هر گاه شخص به یک دست مسح سر و هر دو پا را بکشد
- مسأله 148- هر گاه ممکن نشود کفش و نحو آن را از پا بیرون آورند
- مسأله 149- هر گاه شخص، مادّه یا زخمی در بدن داشته باشد که نتوان آب به آن رسانید
- مسأله 150- هر گاه عذر بر طرف شد وضو یا غسل جبیره
- مسأله 151- هر گاه در مقام تقیّه،
- مسأله 152- شخص نماز قضاء بر ذمّه دارد و خواهد پیش از وقت وضو بسازد
- مسأله 153- هر گاه شخص متصل بولش میچکد،
- مسأله 154- آبی که نمک داخل در آن کنند
- مسأله 155- غسل جنابت کفایت از غسل جمعه هم میکند
- مسأله 156- هر گاه به جهت مرضی، مثلا دوایی مثل کتیرا و نحو آن،
- مسأله 157- بعد از وضو یا غسل رطوبت مشتبه ببیند
- مسأله 158- هر گاه محدث شک دارد که حدث سر زده یا نه،
- مسأله 159- وضویی که از برای رفع [1] حدث باشد
- مسأله 160- هر گاه در بین غسل حدث اصغر سر بزند
- مسأله 161- هر گاه شخص قصد تمام دادن اجرت حمامی را به قسم متعارف ندارد
- مسأله 162- جبیره در موضع مسح هم مثل موضع غسل است
- مسأله 163- خون جروح و قروح که نتوان شست
- مسأله 164- هر گاه آب تا سینه [5] شخص باشد،
- مسأله 165- هر گاه شخص نذر کند که صد صلوات بفرستد با طهارت،
- مسأله 166- هر گاه شخص نمیدانست که قدری باطن دماغ را به جهت مقدّمه باید شست
- مسأله 167- هر گاه رطوبت کف دست کفایت نکند مسح را،
- مسأله 168- پیش از وقت، وضوی تهیّأ [3] مستحب است
- مسأله 169- هر گاه سهوا شخص به آب غصبی وضو بسازد،
- مسأله 170- استنجاء به سنگ و شبه آن باید عددش سه [4] باشد
- مسأله 171- خون بواسیر اگر مشقت [5] در تطهیرش باشد عفو است،
- مسأله 172- شخص بعد از وضو یا غسل مانعی در بدن دید
- مسأله 173- یقین در وضو و حدث و شک در تقدیم
- فصل 7 در تیمم است
- مسأله 174- تیمم بدل از وضو یا غسل
- مسأله 175- هر گاه شخص یک دستش عاجز باشد برای تیمم،
- مسأله 176- هر گاه اسباب وضو یا تیمم از خاک و نحو آن ممکن نشود،
- مسأله 177- هر گاه شخصی را در مکان غصبی [2] حبس کرده باشند
- مسأله 178- بر شش چیز تیمم میتوان کرد:
- مسأله 179- تیمم به غبار مختص به غبار ثوب نیست
- مسأله 180- شخص با تیمم بود که مغرب شد
- مسأله 181- به جهت تیمم، باید تمام ممسوح مسح شود
- مسأله 182- شخص جنب یا حائض که تکلیفش تیمم است
- مسأله 183- سنگ آهک پیش از پختن،
- مسأله 184- هر گاه شخص در بین تیمم یا وضو شک در اجزا کند
- فصل 8 در غسل جنابت است
- مسأله 185- هر گاه مردی که مریض نباشد و رطوبت در خود ببیند
- مسأله 186- هر گاه شخصی منی در جامه خود ببیند و نداند کی جنب شده
- مسأله 187- هر گاه شخص رطوبتی در جامه خود ببیند و یقین کند که منی است
- مسأله 188- واطی و موطوئه حیوان احتیاطا [2] غسل کند
- مسأله 189- در غسل بیرون از آب بودن و عورت پوشیدن شرط صحت غسل نیست،
- مسأله 190- هر گاه دندان با گوشت کنده شود،
- مسأله 191- هر گاه روی زخم جبیره را مسح [3] نتوان کرد
- مسأله 192- موی نازک در بدن احتیاطا به جهت غسل شسته شود
- مسأله 193- هر گاه موضع غسل یا وضو را شخص نجس میدانست و بعد از وضو یا غسل شک دارد که ازاله کرده یا نه
- مسأله 194- هر گاه پیش از وقت غسل کرد به قصد واجب،
- مسأله 195- آب حوض یا خزینه که در آن استنجاء کنند
- مسأله 196- جرم وسمه در ابرو مثلا،
- مسأله 197- آب مشتبه به غصب،
- فصل 9 در آداب تخلی است
- مسأله 198- در حال تخلی [1] واجب است عورت خود را از نامحرم پوشیدن
- مسأله 199- زن اگر خواب دید که منی از او خارج شد و بعد چیزی ندید
- مسأله 200- به دخول تمام حشفه
- مسأله 201- مردی که از او منی خارج شده و بول نکرد
- فصل 10 در احکام حیض و استحاضه و نفاس است
- مسأله 202- علامت خون حیض،
- مسأله 203- هر گاه ضعیفه دو مرتبه در اوّل ماه تا پنج روز مثلا خون ببیند،
- مسأله 204- هر گاه عادت قرار گرفت و بعد تغییر کرد
- مسأله 205- هر گاه شک کند که خون از او خارج شده یا نه،
- مسأله 206- هر گاه چیزی از او خارج شد، شک دارد که خون است یا نه،
- مسأله 207- هر گاه خونی به جامه خود ببیند و نداند که از رحم آمده یا از جای دیگر،
- مسأله 208- اگر خون مشتبه به نفاس شود
- مسأله 209- خون قبل از نه سال حیض نیست،
- مسأله 210- اگر شک در بلوغ داشته باشد
- مسأله 211- اگر خون مشتبه بیرون بیاید
- مسأله 212- باید که خون حیض سه روز متّصل باشد،
- مسأله 213- شب اول و شب چهارم [1] خارج از سه روز است
- مسأله 214- حیض، کمتر از سه روز و زیاده از ده [2] روز نمیشود
- مسأله 215- هر گاه زن سه روز متفرّق
- مسأله 216- زنی ظهر مثلا خون ببیند
- مسأله 217- هر گاه زن سه روز مستمر خون دید
- مسأله 218- هر گاه سه روز متصل خون دید و قطع شد
- مسأله 219- هر گاه ما بین دو خون که محکوم به حیض باشد
- مسأله 220- صاحب عادت وقتیّه به مجرّد دیدن خون
- مسأله 221- در ذات عادت عددیه فقط در ترک عبادت به مجرّد دیدن خون خلاف است،
- مسأله 222- هر گاه خون از عادت بگذرد
- مسأله 223- هر گاه به غیر از متعارف مذکور پیش از عادت خون ببیند
- مسأله 224- هر گاه از سه روز کمتر خون قطع شد
- مسأله 225- هر گاه پیش از عادت [4] خون دید
- مسأله 226- صاحب عادت ده روز هر گاه پیش از عادت خون دید
- مسأله 227- هر گاه در اول و آخر عادت [5] خون دید
- مسأله 228- صاحب عادت عددی، هر گاه خونش از ده بگذرد
- مسأله 229- اگر اصلا تمیز ندارد،
- مسأله 230- هر گاه صاحب عادت وقتیه [4] از ده بگذرد خونش،
- مسأله 231- هر گاه عادت از ده بگذرد
- مسأله 232- بر زن واجب است استبراء رحم
- مسأله 233- هر گاه در میان دو خون به صفت حیض
- مسأله 234- فرق نیست میان خون حیض، سیاه و یا سرخ بودنش،
- مسأله 235- زنی که باید به عادت خویشانش رجوع کند
- مسأله 236- هر گاه عدد را بداند و زمان را فراموش کند
- مسأله 237- حرام است بر حائض داخل شدن هر عبادتی
- مسأله 238- حرام است وطی در قبل حائض
- مسأله 239- کفّاره وطی در قبل حائض بر مرد [7] است
- مسأله 240- قول زن در حایض بودن
- مسأله 241- بعد از وطی هر گاه شخص خلاف اعتقادش ظاهر شد
- مسأله 242- کسی که عاجز از کفّاره باشد
- مسأله 243- زن حائض مدخول بها و لو به دبر
- مسأله 244- هر گاه به اعتقاد حایض بودن طلاق داد
- مسأله 245- وضو پیش از غسل ساختن،
- مسأله 246- هر گاه زن پاک شد
- مسأله 247- احوط بر حائض اگر نگویم اقوی قضاء نمازی است که به نذر واجب شده باشد
- مسأله 248- هر گاه از اوّل وقت بگذرد به قدر اقلّ افراد نماز
- مسأله 249- هر گاه به اعتقاد آن که به قدر پنج رکعت باقی است،
- مسأله 250- هر گاه اعتقاد داشت که وقت به قدر نماز دویّم است
- مسأله 251- سنّت است از برای حائض که در وقت نماز با وضو
- مسأله 252- مکروه است از برای حائض خضاب کردن
- فصل 11 در احکام نفاس است
- مسأله 253- ضعیفه بعد از وضع یا سقط طفل
- مسأله 254- اگر شک در ولادت دارد نفاس نیست
- مسأله 255- خون قبل از ولادت حیض میشود به دو شرط:
- مسأله 256- اگر بعد از دیدن خون نفاس ده روز بگذرد
- مسأله 257- هر گاه در ابتدای خروج طفل خون خارج شود نفاس است،
- مسأله 258- هر گاه ضعیفه در وقت بیرون آمدن طفل خون دید و پاک شد،
- مسأله 259- هر گاه خون نفاس بعد از تولد تمام طفل تا ده روز قطع شد،
- مسأله 260- هر گاه خون نفاس در بین ده روز قطع شد
- مسأله 261- منتهای نفاس ده روز است،
- مسأله 262- هر گاه زن دو طفل زاید،
- مسأله 263- اقلّ ایّام طهر
- مسأله 264- هر گاه صاحب عادت هفت روز باشد مثلا
- مسأله 265- هر گاه صاحب عادت، هفت روز بعد از تولد خون نبیند
- مسأله 266- هر گاه روز اول خون دید و قطع شد
- مسأله 267- هر گاه روز اول [5] خون دید و قطع شد
- مسأله 268- در جمیع صور لازم است از برای نفسا استبراء
- مسأله 269- آن چه بر حائض حرام است بر نفسا هم حرام است،
- مسأله 270- مکروه است بر زوج تمتع بردن از ما بین ناف تا زانو
- مسأله 271- مستحب است که نفسا در وقت نماز وضو بسازد
- فصل 12 در احکام استحاضه است
- مسأله 272- خون استحاضه در غالب اوقات فاسد است
- مسأله 273- خون [1] استحاضه همین که بیاید در باطن که تواند بیرون آورد
- مسأله 274- هر گاه به اختبار و امتحان معلوم نشود
- مسأله 275- واجب [1] است از برای هر نمازی وضو،
- مسأله 276- هر گاه بعد از نماز صبح متوسّطه شود
- مسأله 277- هر گاه کثیره یا متوسّطه بعد از نماز قطع شود،
- مسأله 278- جایز نیست که مستحاضه کثیره زیاده از دو [3] نماز به یک غسل جمع کند،
- مسأله 279- جایز است از برای هر نماز یک غسل،
- مسأله 280- هر گاه بعد از شروع [5] در غسل یا وضو، دیگر خونی از ضعیفه خارج نشود
- مسأله 281- اگر بعد از غسل و پیش از نماز، خون استحاضه در ظاهر و باطن قطع شود،
- مسأله 282- اگر در ظاهر قطع شود نه در باطن و زمان،
- مسأله 283- هر گاه در اثنای نماز خون منقطع شود
- مسأله 284- اگر خون در اثنای نماز آرام گرفت
- مسأله 285- اگر زن یقین کند آرام گرفتن خون را
- مسأله 286- هر گاه استحاضه متوسطه روی دهد در شب
- مسأله 287- واجب است که ضعیفه حفظ کند خود را به قدر امکان
- مسأله 288- هر گاه در بین نماز صبح قلیله متوسطه شود
- مسأله 289- ضعیفه مستحاضه هر گاه غسل کند و وضو بسازد
- مسأله 290- هر گاه مستحاضه کثیره پیش از هر نماز خون از او قطع شود باز ببیند
- مسأله 291- اگر در بین غسل حدث اصغر از او سر زند
- فصل 13 در احکام اموات است
- مسأله 292- هر گاه غسل داده شود میت،
- مسأله 293- جایز نیست غسل و نماز و کفن و دفن میّت مگر به اذن ولیّ میّت
- مسأله 294- باید غسل دهنده میت، مثل میت باشد
- مسأله 295- واجب است غسل دادن میّت شیعه اثنا عشری
- مسأله 296- هر گاه طفل زنده باشد در شکم زن میت
- مسأله 297- واجب است غسل دادن میت، اول به آب سدر و بعد به آب کافور و بعد با آب قراح
- مسأله 298- هر گاه ممکن نشود غسل،
- مسأله 299- مخلوط کردن سدر و کافور در آب،
- مسأله 300- پیش از غسل شرط است
- مسأله 301- هر گاه در بین غسل یا بعد نجس شود بدن او،
- مسأله 302- هر گاه آب کفایت سه غسل نکند،
- مسأله 303- هر گاه میّت محرم باشد،
- مسأله 304- هر گاه همجنسی یا محرمی از برای میّت نباشد
- مسأله 305- مکروه است چیدن ناخن میت
- مسأله 306- کفن سه پارچه واجب است:
- مسأله 307- باید کفن غصبی و نجس و حریر و پوست نباشد
- مسأله 308- جایز است در حال تعذّر بلکه وجوبش خالی از قوّه نیست تکفین ستر عورت به متجنّس
- مسأله 309- سه پارچه کفن را از اصل مال میّت برمیدارند
- مسأله 310- کفن مملوک با مالک است
- مسأله 311- اقوی آن است که بذل سدر و کافور و آب غسل واجب است
- مسأله 312- اقوی وجوب حنوط نمودن است
- مسأله 313- خاک تربت امام حسین علیه السّلام را با حنوط مخلوط کردن مستحب است،
- مسأله 314- وضع جریدتین با میّت مستحب مؤکد است
- مسأله 315- جایز است حمل میت بر دابّه
- مسأله 316- نماز واجب است بر شیعه اثنی عشری به واجب کفایی
- مسأله 317- هر گاه یک نفر زن منفردا بر میت نماز کند
- مسأله 318- در نماز میت شرط نیست طهارت از حدث و خبث و ستر عورت،
- مسأله 319- مستحب است تیمم به جهت نماز میت،
- مسأله 320- شرایط نماز استقبال قبله است و قیام با تمکن و نیت
- مسأله 321- نماز موافق مشهور بهتر این است که بعد از تکبیر اول بگوید:
- مسأله 322- در نماز میّت، عدالت امام شرط است،
- مسأله 323- بی اذن ولیّ
- مسأله 324- بعد از نماز واجب نماز بر میّت مستحب است،
- مسأله 325- مأموم به هر تکبیری که رسید تکبیر بگوید و تکبیر اول خود قرار دهد
- فصل 14 در احکام نماز است
- مسأله 327- مقدمات نماز شش است:
- مسأله 328- وضو، دو شستن و دو مسح کردن است
- مسأله 329- شرایط غسل هم، چنین است
- فصل 15 در ستر عورات است
- مسأله 330- مرد باید عورتش را به پوشد و زن جمیع بدن را،
- مسأله 331- باید لباس مصلّی نجس نباشد
- مسأله 332- وقت نماز چهار عنوان دارد:
- مسأله 333- مقارنات نماز یازده است:
- مسأله 334- رکن اجزایی نماز چهار است:
- فصل 16 در احکام و شرایط نماز است
- مسأله 335- جاهل به حکم قبله،
- مسأله 336- هر گاه شخص از نماز شکسته و تمام هر دو قضاء دارد،
- مسأله 337- هر گاه پیشانی بر چیزی که سجده بر آن صحیح نیست قرار گرفت
- مسأله 338- اگر شخص در حال قیام شک کند که شک سابقم چه شکی بوده
- مسأله 339- شخص اگر در سجده است، مثلا و شک در رکعت دارد
- مسأله 340- شخص در حال رکوع زیادتر از حد رکوع خم شود
- مسأله 341- هر گاه شخص قصد تسبیح اربع داشت،
- مسأله 342- اذان و اقامه که در مسجد ساقط است سقوطش عزیمت است
- مسأله 343- نماز قضاء،
- مسأله 344- هر گاه شخص سهوا نماز عشا را در وقت مشترک شروع کرد
- مسأله 345- موی اسب و الاغ و قاطر همراه نماز گزار باشد،
- مسأله 346- رطوبات حرام گوشت
- مسأله 347- هر گاه آب انگور جوش آمده پیش از آن که دو ثلثان برود
- مسأله 348- هر گاه شخص، «السلام علیکم» را واجب قصد داشت
- مسأله 349- هر گاه جاهل مقصر هر سه سلام را به قصد واجب گفت،
- مسأله 350- هر گاه در حال تشهد یا ذکر یا قرائت دست یا انگشتهای پا را مثلا حرکت دهد
- مسأله 351- نماز میّت هر گاه دعای مستحبّش غلط خوانده شود جهلا،
- مسأله 352- حمل نجاست در دهان هم مثل ظاهر است
- مسأله 353- حمل اجزای حرام گوشت و میته نجس عمدا،
- مسأله 354- زن در نماز محاذی مرد یا پیش از مرد باشد
- مسأله 355- هر گاه شخص در بین نماز فهمید که سلام نماز سابق را نداده،
- مسأله 356- کفش در پای نماز گزار باشد
- مسأله 357- هر گاه نماز قضاء بر ذمّه باشد نماز نافله را بر خود واجب کند
- مسأله 358- موم همراه نماز گزار
- مسأله 359- هر گاه چیزی، مثل لقطه همراه خود نگاه دارد که صاحبش را پیدا کند
- مسأله 360- شخص به مظنّه قبله نماز کرد،
- مسأله 361- شخص مدتی در حمد، مثلا«الصِّراطَ المُستَقِیمَ» را به کسر گفت
- مسأله 362- بعد از تمام کردن سوره «قل هو اللّه احد» سه مرتبه «کذلک اللّه ربی» گفتن مستحب است،
- مسأله 363- مدّ در قرائت به قدر دو الف کفایت میکند
- مسأله 364- ادغام با غنّه یعنی پیچیدن صدا در خیشوم
- مسأله 365- دیوار یا سقف خانه هر گاه غصبی باشد،
- مسأله 366- نماز وحشت،
- مسأله 367- اگر اصل نماز وحشت را فراموش کرد،
- مسأله 368- عدول نماز سابق به لاحق جایز نیست
- مسأله 369- هر گاه شخص، قنوت را فراموش کرد و به رکوع رفت،
- مسأله 370- هر گاه بعد از نماز فراموش کرد نماز احتیاط را
- مسأله 371- اقوال مستحبی را هر گاه عمدا و اختیارا بی طمأنینه
- مسأله 372- نماز در زمین و فرش و لباس غصبی
- مسأله 373- جبهه به مهر رسید بی اختیار بلند شد،
- مسأله 374- اللّه اکبر را هر گاه وصل بخوانند
- مسأله 375- با مطالبه و قدرت بر ادای دین فوری است ادای آن،
- مسأله 376- اسم پیغمبر شنیدن، فورا صلوات فرستادن مستحب است،
- مسأله 377- جواب [4] سلام طفل ممیز
- مسأله 378- سلام کننده به سلام تنها،
- مسأله 379- دعا به فارسی کردن را در نماز،
- مسأله 380- زن در نماز جهریّه قرائت را آهسته بخواند
- مسأله 381- هر گاه حرفی از قرائت را غلط گفته باشد
- مسأله 382- هر گاه در بین نماز «ما یصح السجود علیه» گم شد،
- مسأله 383- حمل نجس [5] در نماز، احوط اجتناب است،
- مسأله 384- نجاست در لباس اگر فراموش شده باشد،
- مسأله 385- اگر در بین نماز عالم باشد که نجاست پیش از نماز بود
- مسأله 386- باید سر انگشت بزرگ پا در سجده بر زمین رسد
- مسأله 387- از گوشت سر انگشت مسح کنی و یک بار انگشت بالا بری ضرر ندارد
- مسأله 388- بر روی تسبیح نپخته،
- مسأله 389- هر گاه پیشانی به مهر نرسیده،
- مسأله 390- شخص نماز قضاء یقینی که بر ذمّه دارد
- مسأله 391- اگر روزه واجب شخص بر ذمه دارد، روزه مستحبی را نگیرد،
- فصل 17 در عدول است
- مسأله 392- عدول نماز ظهر به عصر و مغرب به عشا
- مسأله 393- نماز فرادی به جماعت عدول نمیتواند کرد،
- مسأله 394- نماز عصر به ظهر و عشا به مغرب و ادا به قضاء
- مسأله 395- هر گاه نماز ظهر را کرده بود و سهوا دیگر نیت ظهر کرد
- مسأله 396- هر گاه شخص ایستاده به قصد نماز معینی
- مسأله 397- اگر اول قصد نمازی کرد و تکبیر گفت و بعد به خیال نمازی دیگر تمام کرد
- مسأله 398- انگشتر متنجس در غیر دست
- مسأله 399- هر گاه شخص در نماز قهرا حرکت کرد
- مسأله 400- قرائت جهریّه که آخرهای کلمه بعضی جاها آهسته خوانده میشود
- مسأله 401- فرش زیر مریض حکم لحاف رویش را ندارد
- مسأله 402- معفوّ نیست مربّیه طفل با قدرت شستن [6] جامهاش
- مسأله 403- خون انسان یا حیوان حلال گوشت در جامه و بدن مصلّی کمتر از درهم معفو است،
- مسأله 404- ذکر کبیر در رکوع و سجود هر گاه سه مرتبه بگویند
- مسأله 405- هر گاه مالی را خمس نداده از عین آن مال لباس بخرند
- مسأله 406- هر گاه نماز استیجاری یا نذر موسع بر ذمه شخص باشد،
- مسأله 407- در نماز مستحبی، شخص نمیداند که رکعت سیّم است یا آن که سلام داده و برخاسته
- مسأله 408- هر گاه شخص بداند یک نخ غصبی در جامهاش هست
- مسأله 409- هر گاه شخص محمول غصبی داشته باشد
- مسأله 410- هر گاه شخص به سجده رسید و به خاطرش آمد که از رکعت پیش یک سجده نکرده
- مسأله 411- جورابی که ساق پا را نپوشاند
- مسأله 412- نماز مستحبی هر گاه طمأنینه و شرایطش را
- مسأله 413- هر گاه ببینی که شخص طمأنینه و شرایط نماز را درست به جا نمیآورد
- مسأله 414- وطن فعلی،
- مسأله 415- هر گاه هجرت کند شخص از وطن و دیگر قصد شش ماه ماندن در آنجا نداشته باشد
- مسأله 416- نماز غفیله بعد از نماز مغرب،
- مسأله 417- هر گاه شخصی نماز کرد به قصد ادا بعد معلوم شد که قضاء بوده،
- مسأله 418- هر گاه مقام تقیّه باشد و شخص میتواند مثلا بر بوریا سجده کند
- مسأله 419- هر گاه شخص نافله صبح را نکرده نماز صبح را کر
- مسأله 420- هر گاه در قرائت مثلا حرفی را غلط گفت سهوا
- مسأله 421- هر گاه شک دارد که پنج رکعت به غروب مانده یا نه،
- مسأله 422- در سجده، بعض کف دست و لو بعض انگشت بر زمین برسد کفایت [1] میکند،
- مسأله 423- حروف قرائت و غیره را به مخرج گفتن کفایت میکند
- مسأله 424- هر گاه شخص نماز مغرب را در دو رکعت سلام داد
- مسأله 425- هر گاه شخص پیشانیش به مهر نرسیده،
- مسأله 426- هر گاه به قدر چهار رکعت با سوره وقت مانده
- مسأله 427- شخص نماز شب را بر خود واجب کرد
- مسأله 428- هر گاه ضعیفه جز لباس نجس پوشیدن چاره ندارد
- مسأله 429- قطع نماز به جهت غیبت یا غنا
- مسأله 430- هر گاه شخص شک کند که این نماز مغرب [4] است یا عشاء
- مسأله 431- هر گاه کلمهای، مثلا از حمد یا سوره غلط خوانده شود
- مسأله 432- شخص ذکر رکوع را در سجده گفت به خیال رکوع بودن پس به خاطرش آمد که در سجده است،
- مسأله 433- مسافر، مثلا هفت فرسخ رفت در یک روز و یک فرسخ بر گشت و شب را در آنجا ماند،
- مسأله 434- هر گاه شخص اهمال کند در طمأنینه و شرایط اجزاء نماز عمدا،
- مسأله 435- هر گاه شخص بعد از نماز شک دارد که نجاستی که در بدنش بود شسته است یا نه،
- مسأله 436- شخص عقب گریخته رفت
- مسأله 437- جایی که شخص احتیاطا باید نمازش را اعاده کند
- مسأله 438- شخص جایی که باید نمازش را اعاده کند به احتیاط عدم فتوی،
- مسأله 439- در نماز آیات مأموم فهمید که امام بعضی از سوره که بنا داشت بخواند فراموش کرد
- مسأله 440- مأموم در رکوع اول هر رکعتی از دو رکعت نماز آیات به امام اگر برسد
- مسأله 441- در نماز آیات پیش از هر رکوع و بعد از هر رکوع تکبیر مستحب است،
- مسأله 442- در نماز، گریه بر حضرت امام حسین علیه السّلام بی اختیار [3] ضرر ندارد،
- مسأله 443- لباس غیر ساتر عورت هر گاه جای خودش باشد [5] و نجس باشد
- مسأله 444- هر گاه شخص رفت به سجده، هنوز پیشانیش به مهر نرسیده شک کرد
- مسأله 445- هر گاه بعد از نماز دویّم یقین کرد که یک رکعت از این دو نمازش کم شده
- مسأله 446- بعد از نماز احتیاط یقین کرد نقص نمازش را
- مسأله 447- اذان میان دو نماز که ساقط است در صورت عدم فاصله است
- مسأله 448- در آخر وقت اگر شخص وضو یا غسل کند
- مسأله 449- در سجده دویّم [5] نماز یقین کرد که یک سجده از رکعت پیش و رکوع آن را هم نکرده،
- مسأله 450- هر گاه شخص اجیر شود نماز از برای میت [بخواند]
- مسأله 451- هر گاه شخص در رکعت چهارم یا سیّم به خیال رکعت اول یا دویّم، مثلا حمد را شروع کرد،
- مسأله 452- هر گاه شخص «بسم اللّه» را به قصد سوره گفت،
- مسأله 453- بدان که موالات هر فعلی بالنسبة به خود آن فعل است،
- مسأله 454- نماز جمعه، واجب تخییری است
- فصل 18 در نیّت است
- مسأله 455- هر گاه شخص بداند که چه نمازی است که اراده دارد به جا آورد،
- مسأله 456- اگر شخص، اصل نماز را قصد واجب کند و اجزای آن را که نمیداند
- مسأله 457- اگر خوب هم نداند بعضی از افعال صلاة را
- مسأله 458- با قصد ریا، چه قبل [2] از نماز و چه در بین نماز و چه در اجزای آن
- مسأله 459- هر گاه اصل قصد قربت باشد و در ذکر یا در قرائت، مثلا صدا را بلند کند
- مسأله 460- اگر در نماز، مثلا بر خیزی یا بنشینی به جهت تعلیم غیر
- مسأله 461- و عجب بعد از نماز مبطل نماز نیست،
- مسأله 462- هر گاه شخص قصد کند قطع نماز را
- فصل 19 در قیام است
- مسأله 464- هر یک از اقوال مستحبّه نماز که در حال قیام باید به جا بیاورد، قیامش مستحب [1] است
- مسأله 465- مراد از قیام، راست ایستادن است
- مسأله 466- اگر مردّد شود میان ایستادن بدون قرار و نشستن با قرار،
- مسأله 467- هر گاه قیام به راه رفتن را میتواند و نشستن به قرار،
- مسأله 468- اگر بعضی نمازش را ایستاده میتواند بکند،
- مسأله 469- از ایستادنی که مرتبه اعلی است اگر عجز حاصل شود،
- فصل 20 در تکبیرة الاحرام است
- مسأله 471- باید با قدرت «اللّه اکبر» را بدون اشباع بگوید و حروفش به مخرج و اعرابش را درست بگوید
- فصل 21 در قرائت است
- مسأله 472- واجب است در دو رکعت اول فریضه، حمد و یک سوره تمام،
- مسأله 473- گاهی واجب میشود سقوط سوره،
- مسأله 474- جایز است خواندن سوره سجده در نماز مستحبی
- مسأله 475- سوره «و الضحی» و «أ لم نشرح» یک سوره است و هم چنین «أ لم تر» و «لإیلاف» و «بسم اللّه» جزء سوره است
- مسأله 476- جایز است عدول از سوره، تا سوره از نصف نگذشته،
- مسأله 477- واجب است بر مرد جهر خواندن حمد و سوره
- مسأله 478- مرد در نماز جماعت که باید بخواند قرائت را،
- مسأله 479- جهر، ظاهر شدن صوت است و اخفات،
- مسأله 480- مستحب است جهر خواندن قرائت نماز جمعه [5] را
- مسأله 481- در دو رکعت یا یک رکعت آخر،
- فصل 22 در شرایط قرائت و سایر اجزای نماز است
- مسأله 482- اگر شخص اخلال کند در نماز به حرفی یا حرکت بنایی
- مسأله 483- ادغام کردن تنوین و نون ساکنه به حروف یرملون،
- فصل 23 در رکوع است
- مسأله 485- ذکر رکوع، یک مرتبه «سبحان ربی العظیم و بحمده» یا سه مرتبه «سبحان اللّه»
- مسأله 486- رکوع نشسته، خم شدن است تا صورت برابر زانو برسد
- مسأله 487- اگر شروع کرد ذکر را سهوا، پیش از رسیدن به رکوع با طمأنینه،
- فصل 24 در سجود است
- مسأله 489- اگر پیشانی بر چیزی که سجده بر آن صحیح نیست رسید
- مسأله 490- باید موضع سجده که موضع پیشانی است پاک باشد،
- مسأله 491- موضع جبهه شرط است که از کلفتی یک خشت بلندتر نباشد
- مسأله 492- ذکر سجده مثل ذکر رکوع است،
- مسأله 493- اگر پیشانی به قدر مسمّی نتواند گذاشت به جهت جراحت و غیره،
- فصل 25 در تشهد است
- مسأله 494- باید شهادتین را تمام بخواند با صلوات،
- فصل 26 در سلام است
- مسأله 495- بعد از «السلام علیک» که مستحب است اگر «السلام علینا» [1] میگویی،
- مسأله 496- صحیح است نماز زن در لباسی که ذیّ مردانست
- مسأله 497- حمل اجزای حرام گوشت با نمازگزار اشکال است
- مسأله 498- آستر جامه حریر باشد، اشکال است
- مسأله 499- باکی نیست محمول بودن حریر یا ملصق بودن آن،
- مسأله 500- هر گاه شخص عریان، گیاه یا برگ درخت،
- مسأله 501- اگر ایمن نیست از ناظر محترم و بیابد گودالی را،
- فصل 27 در اوقات نماز است
- مسأله 502- وقت مختص به نماز ظهر، اول زوال است
- مسأله 503- اول وقت فضیلت نماز ظهر، اول زوال است
- مسأله 504- اوّل وقت فضیلت عصر این است که سایه زاید از شاخص مثل شاخص شود
- مسأله 505- وقت اجزایی عصر دو وقت است:
- مسأله 506- وقت مختص مغرب اوّل مغرب است
- مسأله 507- وقت اضطراری آن که به جهت عذر باشد به قدر نماز عشا است
- مسأله 508- وقت فضیلت مغرب اوّل مغرب است تا سرخی مغرب بر طرف شود
- مسأله 509- وقت اجزایی عشا دو وقت است:
- مسأله 510- وقت فضیلت نماز صبح اوّل صبح صادق است
- مسأله 511- اگر از برای هر نمازی مقدار یک رکعت از وقتش باقی باشد
- مسأله 512- باید کسانی که عذر ندارند، علم به وقت داشته باشند
- مسأله 513- صاحبان عذر، مثل کور یا غیره یا آن که مانع در هوا باشد،
- مسأله 514- با شک به دخول وقت بلکه ظنّ غیر معتبر و نسیان به وقت،
- مسأله 515- اگر در بین نماز بفهمد غافل و وقت معلوم نباشد بر او،
- مسأله 516- افضل آن است که هر فریضه را در اوّل وقت فضیلت آن به جا آورند،
- مسأله 517- کسی که عذر دارد و به امید بر طرف شدن عذر است،
- فصل 28 در قبله است
- مسأله 518- مدار بر صدق قبله، استقبال قبله است،
- مسأله 519- تا علم ممکن شود، علم حاصل کنند
- مسأله 520- هر گاه ممکن نشود علم و امارات شرعیّه با جد و جهد تمام،
- مسأله 521- هر گاه شخص نماز کرد به آن جهتی که مأمور به آن بود به اعتبار مظنّه یا تنگی وقت،
- مسأله 522- اگر بعد از فراغ معلوم شد که پشت به قبله بوده
- مسأله 523- هر گاه شخص اخلال کند به استقبال قبله عمدا،
- مسأله 524- هر گاه مالک مکث در زمینش را نهی کند و وقت تنگ باشد،
- فصل 29 در منافیات نماز است
- اشاره
- مسأله 525- حدث،
- مسأله 526- تکفیر،
- مسأله 527- استدبار عمدا و سهوا
- مسأله 528- کلام عمدا،
- مسأله 529- قهقهه،
- مسأله 530- بکاء
- مسأله 531- ماحی الصّلاة عمدا و سهوا،
- مسأله 532- اکل و شرب،
- مسأله 533- آمین،
- مسأله 534- شک در رکعات
- فصل 30 در نماز آیات است
- مسأله 535- امّا قسمی از نماز آیات این است که نیّت کند
- فصل 31 در جماعت است
- مسأله 536- هر گاه شخص قضاء یقینی ندارد و میخواهد احتیاطا به جا آورد
- مسأله 537- هر گاه مأموم تسبیحات اربع را سه مرتبه باید بخواند
- مسأله 538- مأموم در رکعت چهارم، مثلا بفهمد که در رکعت سیّم فرادی شده به جهت فاصله شدن،
- مسأله 539- هر گاه شخص نماز ظهرش را به عصر امام اقتدا کند
- مسأله 540- هر گاه شخص ایستاده شک دارد که قصد اقتدا کرده یا نه،
- مسأله 541- هر گاه مأموم عمدا پیش از امام سر از رکوع یا سجود بر دارد
- مسأله 542- اقوی استیناف نماز است در صورتی که رکوع کند مأموم عمدا پیش از امام،
- مسأله 543- سزاوار این است از برای مأموم در نماز جهریّه که صوت یا همهمه امام را میشنود،
- مسأله 544- هر گاه شخص بداند که اگر اقتدا کند حمد را تمام نمیتواند کرد،
- مسأله 545- هر گاه شخص در نماز نافله باشد که جماعت بر پا شود
- مسأله 546- دور بودن مأموم از صفی که میخواهد بعد از اقتدا به آن ملحق شود
- مسأله 547- مأموم در بین قرائت امام بخواهد قصد فرادی کند مرخّص است،
- مسأله 548- هر گاه امام تسبیح اربع را سه مرتبه میخواند،
- مسأله 549- [اگر] امام مشغول نافله نشده باشد اذان
- مسأله 550- شخص هر گاه ندانست که رکعت چندم است، اقتدا کرد و حمد و سوره را قربة إلی اللّه خواند
- مسأله 551- به خبر عدل واحد یا غیره هر گاه علم به عدالت شخصی حاصل شود خوب است
- مسأله 552- هر گاه قسمی شود از برای امام که باید بعد نمازش را احتیاطا اعاده کند،
- مسأله 553- هر گاه امام رکوع رفت و مأموم در تسبیح اربع است
- مسأله 554- [اگر] مأموم مسبوق فراموش کرد حمد و سوره را،
- مسأله 555- مأموم یا غیر، در رکعت سیّم یا چهارم به خیال رکعت اول یا دویّم حمد خواند
- مسأله 556- هر گاه مأموم در رکعت سیّم یا چهارم فراموش کرد تسبیحات اربع را،
- مسأله 557- ساقط است در دو رکعت اولیین نماز، قرائت حمد و سوره از مأموم
- مسأله 558- باید اهل جماعت به ترتیب تکبیر بگویند،
- مسأله 559- هر گاه مأموم در نماز جهریّه، هیچ صوت امام را نشنود،
- مسأله 560- نماز نافله را میتوان قطع کرد
- مسأله 561- مأموم در غیر رکعت اولش هم چنان میدانست که به رکوع میرسد که امام راست شد،
- مسأله 562- اگر پیش از امام سهوا سلام واجب را گفت،
- مسأله 563- هر گاه در مسجدی وارد شوی که یک امام راتب دارد نه متعدد [6]
- مسأله 564- شخصی که قضاء نماز یقینی بر ذمّه داشته باشد نماز مستحبی را ترک کند
- مسأله 565- شک میان امام و مأموم اعتبار ندارد،
- مسأله 566- امام در رکعت سیّم مثلا حمد بخواند و مأموم در رکعت دویّمش باشد،
- مسأله 567- مأموم سر از سجده بر داشت، دید امام در سجده است
- مسأله 568- مأموم شش تکبیر افتتاحی را
- مسأله 569- هر گاه شخص وارد بر جماعت یومیّه شود و نداند که چه نماز است،
- مسأله 570- هر گاه شخص نماز مغربش را به عشا اقتدا کرد
- مسأله 571- نماز آیات را هر یک به دیگری اقتدا میتوان کرد
- مسأله 572- شخص در ذکر رکوع است،
- مسأله 573- حایل از برای اهل جماعت میان مردان و زنان،
- مسأله 574- شخص عادل دشنام به مؤمنی دهد،
- مسأله 575- مأموم پیش از امام تکبیر گفت بعد ملتفت شد
- مسأله 576- نماز جماعت مستحب مؤکد است در جمیع نمازهای واجبی،
- مسأله 577- باکی نیست جماعت کردن نمازهایی که به حسب اصل شرع واجب بوده باشد
- مسأله 578- نماز یومیه هر یک به دیگری اقتدا میتوان کرد،
- مسأله 579- نماز مستحبّی که به نذر واجب شده باشد
- مسأله 580- به دو [1] نفر مکلف جماعت منعقد میشود و زن به مرد و زن میتواند اقتدا کند
- مسأله 581- هر گاه امام در رکوع ذکر رکوع را تمام کرده باشد که مأموم برسد خوب است
- مسأله 582- اگر شک داشته باشد به رکوع رسیدن را،
- مسأله 583- باید صف اول مأمومین امام را ببینند
- مسأله 584- اگر حایل پنجره باشد که دیده شود، ضرر ندارد
- مسأله 585- اگر در بین نماز حایل به هم رسد و بماند،
- مسأله 586- باید جای ایستادن امام زیادتر از یک شبر متعارف بلندتر از جای مأموم نباشد علی الاحوط،
- مسأله 587- جایز نیست جماعت به دور بودن مأموم از امام یا از مأمومین این قدر که دوری بسیاری باشد،
- مسأله 588- وقتی که فرادی شدند
- مسأله̠589- جایز نیست که مأموم پیشتر از امام بایستد،
- مسأله 590- شخص در جماعت اگر قصد اقتدا نکند
- مسأله 591- باید به شخص عادل واحد اقتدا کرد
- مسأله 592- اگر علم حاصل کند که امام حالی دارد که گناه کبیره را نمیکند
- مسأله 593- اگر اقتدا به امام حاضر کردی که عادل میدانستی
- مسأله 594- اگر در بین نماز عذری از برای امام به هم رسد،
- مسأله 595- جایز است از برای مأموم در حال اختیار عدول به فرادی کند،
- مسأله 596- از مأمومین ساقط است حمد و سوره
- مسأله 597- اگر امام در قنوت باشد که مأموم تکبیر بگوید
- مسأله 598- جایز نیست عمدا تقدیم افعال نماز خود را از افعال نماز امام،
- مسأله 599- متابعت در اقوال واجب نیست،
- مسأله 600- واجب است تکبیرة الاحرام را بعد از امام بگوید
- مسأله 601- هر گاه امام بعضی از حروف قرائت را قدرت بر درست خواندن نداشته باشد
- مسأله 602- هر گاه مأموم نتواند تسبیح اربع را سه مرتبه بخواند
- مسأله 603- اگر بعد از نماز معلوم شود که امام فاسق یا کافر یا بی طهارت بوده مثلا،
- مسأله 604- هر گاه مأموم عالم باشد به نجاست غیر معفوّه
- مسأله 605- اگر مثلا امام تسبیحات اربع را یک مرتبه بخواند
- مسأله 606- جایز است اقتدا کردن به امامی که متیمّم یا صاحب جبیره
- مسأله 607- مأموم ایستاده به امام نشسته نمیتواند اقتدا کند،
- مسأله 608- هر گاه امام چیزی از نمازش فراموش کرد و متنبّه نشد،
- مسأله 609- هر گاه شخص، به جماعت نماز کرد و قضاء بر ذمّه خود [2] نمیداند
- مسأله 610- مستحب است که صفهای جماعت راست باشند
- مسأله 611- مستحب است که تا امام «قد قامت الصلاة» گفت مأمومین بر خیزند
- مسأله 612- مکروه است تنها ایستادن
- فصل 32 در احکام مسافر است
- مسأله 613- مسافر باید قصد طی کردن هشت فرسخ متّصل داشته باشد،
- مسأله 614- امّا حد فرسخ، سه میل است،
- مسأله 615- اگر در اثنای راه بفهمد که مسافت هست اگر چه باقی مانده راه به قدر مسافت نباشد
- مسأله 616- اگر قصد مسافت در رفتن باشد و چند روز طول بکشد،
- مسأله 617- اگر کمتر از چهار فرسخ در یک روز مکرر آمد و شد کند
- مسأله 618- اگر راه رفتن کمتر از چهار فرسخ باشد و برگشتن از راه دیگر زیاده از چهار فرسخ بر گردد
- مسأله 619- هر گاه در بین مسافت مردّد شد در رفتن،
- مسأله 620- هر گاه شخص در بین مسافت قصد ماندن ده روز کند
- مسأله 621- هر گاه در بین دو وطن هشت فرسخ کمتر باشد،
- مسأله 622- مراد به وطن [1] جایی است که شخص قرار گرفته باشد
- مسأله 623- هر گاه قطع وطن کند و برود،
- مسأله 624- هر گاه مسافر در بلد واحد علم به ده روز ماندن دارد،
- مسأله 625- ولایت کاظمین و بغداد، دو بلد است
- مسأله 626- اما بلدهای بزرگ که خارق عادت است
- مسأله 627- هر گاه شخص در بلد اقامه، پیش از ده روز یا بعد از ده روز از حد ترخص بیرون رود،
- مسأله 628- اگر از ترخص بیرون میرود تا هفت فرسخ مثلا
- مسأله 629- خارج شدن از حد ترخّص مراد این است که
- مسأله 630- بلدهای عظیمه اعتبار ترخص آن به محلّه مسافر است
- مسأله 631- هر گاه شخص به قصد سفر از ترخص بیرون رفت
- مسأله 632- هر گاه شخص عقب گریخته برود
- مسأله 633- هر گاه شخص سفرش سفر معصیت باشد
- مسأله 634- نماز را اتمام کند دائم السفر،
- مسأله 635- مسافر در مسجد الحرام و مسجد رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و حایر جناب سیّد الشهداء و مسجد کوفه مخیّر است
- مسأله 636- اگر شخص نداند که در سفر نماز را باید شکسته کرد و به این جهت در سفر تمام کند صحیح است نمازش،
- مسأله 637- هر گاه مسافر عالم باشد که باید شکسته کند و تمام کند،
- مسأله 638- هر گاه فراموش کند سفر خود را و تمام کند،
- مسأله 639- هر گاه شخص در اوّل وقت حاضر است و نماز نکرد
- مسأله 640- هر گاه شخص به تبع غیر سفر رود
- فصل 33 در نماز قضاء است
- مسأله 641- واجب است قضاء نمازهای یومیه غیر از نماز جمعه،
- مسأله 642- قضاء به عینها مثل اداست
- مسأله 643- هر گاه مرد قضاء زنی را اجیر شود قرائت جهریه را جهر بخواند
- مسأله 644- اگر قضاء یقینی خود دارد قضاء غیر را احتیاطا [1] اجیر نشود
- مسأله 645- کسی که قضاء یقینی بر ذمّه خود دارد،
- مسأله 646- اگر ترتیب نماز قضاء شده را بداند،
- مسأله 647- هر گاه مثلا ده نماز صبحی از او فوت شده ده نماز صبح کند
- مسأله 648- هر گاه نداند چند نماز یا چند شبانه روز بر ذمه او است،
- مسأله 649- اگر یک شبانه روز فوت شده و نمیداند کدام است،
- مسأله 650- هر گاه چند نفر یک نماز میت را اجیر شوند،
- مسأله 651- ترتیب در غیر قضاء یومیه
- مسأله 652- اجیر از برای صوم و صلاة،
- مسأله 653- نماز قضائی که ترتیبش را نمیداند
- مسأله 654- اگر ترتیب [5] را نمیداند، میخواست نماز ظهر را مثلا مشغول شود،
- مسأله 655- نماز قضاء یقینی بر ذمّه شخص باشد،
- مسأله 656- هر گاه شک دارد که اگر سوره بخواند نمازش قضاء میشود یا نه
- مسأله 657- هر گاه شخص احتمال میدهد که قضاء بر ذمّهاش هست،
- مسأله 658- هر گاه شخص احتمال بدهد عیبی و نقصی در نماز خودش،
- مسأله 659- شخص که نماز قضاء دارد باید قصد و عزم [5] قضاء کردن داشته باشد
- مسأله 660- شخص نماز قضاء خود و والدین هر دو [8] بر ذمّه دارد،
- فصل 34 در شکیات است
- مسأله 662- در این شک و شکهایی که در حال قیام فرو نشینی بعد از تلافی و تدارک،
- مسأله 663- در هر یک از این شکها،
- مسأله 664- نماز احتیاط- چه نشسته و چه ایستاده- بعد از نیّت و تکبیر، حمد تنها بخوان،
- مسأله 665- هر گاه بعد از محل، شک کند،
- مسأله 666- هر گاه در رکعت چهارم شک کند که شک سابقم دو و سه بود،
- مسأله 667- هر گاه شک کند بعد از نماز که شکّم موجب یک رکعت نماز احتیاط بود یا دو رکعت ایستاده،
- مسأله 668- هر گاه بعد از سلام شک کند که شکّم چه شکّی بوده،
- مسأله 669- مقصود از شک، مساوی بودن طرفین است،
- مسأله 670- هر گاه عمل به مظنّه کرد، بعد از آن شک دیگری عارض شد،
- مسأله 671- هر گاه چند شک عقب یکدیگر عارض شود،
- مسأله 672- هر گاه شک کند این که عارض شده است شک است یا ظن،
- مسأله 673- اگر شک کند که آن چه پیش عارض شده است شک بود یا ظن،
- مسأله 674- در جاهایی که تلافی دارد،
- فصل 35 در سهویّات است
- مسأله 676- سجده سهو در پنج موضع واجب میشود:
- مسأله 677- سجده سهو، بعد از سلام قصد میکنی از برای هر چه که هست
- مسأله 678- مظنّه در نماز، حکم علم [2] دارد
- مسأله 679- هر گاه شخص بعد از نماز سجده سهو را فراموش کرد،
- مسأله 680- هر گاه شخص در بین نماز شک کند که نماز ظهر است مشغول است یا عصر،
- مسأله 681- غیر از پنج موضع که سجده سهو واجب است،
- مسأله 682- هر گاه شخص شکّیات و سهویّات و سجده سهو و ظنّیات و منافیات را نداند
- مسأله 683- شک میانه دو و سه بعد از اکمال سجدتین،
- مسأله 684- هر گاه شخص در رکوع رکعت دویّم نماز احتیاط ایستاده یا در دو رکعت نشسته [2] خاطرش آمد
- مسأله 685- اگر ملتفت شد که اصل نمازش تمام بوده،
- مسأله 686- مقدمه فعل، مثل سرازیر شدن به سجده و بر خواستن، هر گاه زیاد شود سجده سهو نمیخواهد
- مسأله 687- هر گاه شخص بعد از سلام فراموش کرد تشهد یا سجده فراموش شده را که قضاء کند
- مسأله 688- هر گاه شخص رکعت احتیاط را فراموش کرد
- مسأله 689- هر گاه شخص در سجده، مثلا شک دو و سه کرد،
- مسأله 690- هر گاه شخص شک کند میان سه و چهار
- مسأله 691- هر گاه شکی کرد که باطل است نماز و در یک طرفش احتمال صحیح بودن باشد،
- مسأله 692- هر گاه در حال شک منافی نماز به جا بیاورد عمدا
- مسأله 693- اگر در اجزای نماز احتیاطی خللی بهم رسد،
- مسأله 694- باید نماز احتیاط را بعد از تکبیر، حمد تنها آهسته [1] بخواند
- مسأله 695- هر گاه بعد از بنای شک، سلام داد و بعد از سلام فهمید ناتمامی نمازش را،
- مسأله 696- اگر بفهمد بعد از دو رکعت نماز احتیاط که اصل نمازش سه رکعت بوده،
- مسأله 697- اگر بعد از نماز بفهمد مطابق بودن نماز احتیاط را با اصل نمازش،
- مسأله 698- تشهّد و سجده فراموش شده،
- مسأله 699- اگر نماز احتیاط و تشهّد و سجده سهو هر سه را باید به جا بیاوری،
- مسأله 700- اگر تشهّد و سجده بر ذمّه باشد،
- مسأله 701- اگر هم چون میدانست که تشهّد مقدم بوده،
- مسأله 702- اگر موجب سجده سهو متعدّد باشد،
- مسأله 703- اگر فراموش کرد سجده سهو را،
- مسأله 704- و اگر اجزای منسیّه را تأخیر بیندازد
- مسأله 705- در سجده سهو بعد از نیّت، تکبیر گفتن واجب نیست
- فصل 36 در روزه است
- مسأله 706- تکرار مفطر حرام غیر جنس در یک روز،
- مسأله 707- قضاء روزه که مضیّق باشد وقت آن،
- مسأله 708- در قضاء مضیّق
- مسأله 709- کسانی که معذورند از روزه گرفتن،
- مسأله 710- شخص هر گاه صاع را نمیداند چه قدر است
- مسأله 711- فطره رمضان هر گاه نداد شخص بعد از وقت،
- مسأله 712- روزه استیجار، ترتیب لازم ندارد،
- مسأله 713- هر گاه شخص در اول تکلیفش روزه را خورد از راه تقصیر،
- مسأله 714- هر گاه زنی مثلا هشت ماه خون ندید،
- مسأله 715- هر گاه شخص نداند چند روز روزه قضاء بر ذمّهاش هست،
- مسأله 716- هر گاه شخص به گفته پدر یا مادر مثلا روزه گرفت و تقلید را نمیدانست
- مسأله 717- هر گاه شخص در روزه واجب معیّن اراده سفر داشته باشد در شب،
- مسأله 718- روزه واجب غیر معیّن، هر گاه پیش از ظهر قصد افطار کند،
- مسأله 719- اگر روزه قضاء دارد بلکه هر روزه واجبی، [1] حتّی استیجاری، روزه مستحبّی نگیرد،
- مسأله 720- هر گاه نماز خفتن را فراموش کرد،
- مسأله 721- کفاره شصت مدّ، هر مدّی را به یک فقیر باید داد،
- مسأله 722- ضعیفه در حالتی که باید احتیاط کند به عمل مستحاضه
- مسأله 723- شخص در شب جواهری را مثلا فرو برد
- مسأله 724- هر گاه زنی جاهله بود که جماع غیر انزال مفطر است،
- مسأله 725- ضعیفه مثلا نذر کرد که فلان روز معیّن را روزه بگیرد،
- مسأله 726- صوم بر چهار قسم است:
- مسأله 727- روزه ماه مبارک رمضان و عارضی معیّن دو وقت نیت دارند:
- مسأله 728- هر گاه در شب اول ماه مبارک یا در بین ماه قصد روزه تمام ماه را بکند،
- مسأله 729- هر گاه شب آخر شعبان مشتبه باشد به اول رمضان،
- مسأله 730- هر گاه در رمضان نیّت روزه غیر رمضان کند عمدا،
- مسأله 731- امّا غیر رمضان از روزهای دیگر هر یک که باشد،
- مسأله 732- اگر صوم غیر معیّن را به ریا فاسد کند
- مسأله 733- محل نیّت روزه مندوب
- مسأله 734- اگر صبح کند یوم الشک را به نیت افطار
- مسأله 735- اگر روزی از رمضان را عصیانا قصد افطار داشته باشد
- مسأله 736- اگر قصد کند فساد صوم خود را در زمان بعد،
- مسأله 737- اگر قصد کند که امساک میکنم از جمیع مفطرات
- مسأله 738- هر گاه فراموش کرد قضاء را، مثلا و مستحبی را گرفت،
- مسأله 739- باید دانست که در صوم، دیگر عدولی [3] نیست
- مسأله 740- چیزهایی که صوم را باطل میکند نه چیز است:
- مسأله 741- آبی در دهن یا دماغ کردن یا طعامی چشیدن یا چیزی در دماغ کردن که به حلق نرسد ضرر ندارد،
- مسأله 742- احتیاط [2] این است که آب دماغ را نکشاند به حلق
- مسأله 743- خلط سینه و آب دماغ که به فضای دهن آمد،
- مسأله 744- خون دهان اگر به آب دهان مستهلک [3] شود
- مسأله 745- گردی در دماغ یا چیزی در چشم یا گوش کردن ضرر ندارد. [4]
- مسأله 746- روزه متتابع کفاره،
- مسأله 747- هر گاه شخص فراموش کند غسل جنابت یا حیض [3] یا نفاس را و چند روز را روزه بگیرد و خاطرش آید،
- مسأله 748- هر گاه میدانست که وقت به قدر غسل یا تیمم نمانده
- مسأله 749- هر گاه وقت به قدر تیمم مانده باشد،
- مسأله 750- هر گاه در بین روز محتلم شود
- مسأله 751- هر گاه محتلم شد در شب بیدار شد
- مسأله 752- هر گاه شخص تکلیفش تیمم باشد بدل از غسل
- مسأله 753- واجب [5] است شخص که تیمم بدل از غسل کرده بیدار بماند تا صبح
- مسأله 754- اگر شخص صبح که بیدار شد عالم شد که پیش از صبح محتلم شده،
- مسأله 755- هر گاه جنب یا حایض یا غیرهما ممکن نشود از برای ایشان اسباب غسل یا تیمم،
- مسأله 756- از اول شب تا آخر شب هر وقت غسل کند
- مسأله 757- آن چه ذکر شد که روزه را باطل میکند،
- مسأله 758- اگر چیزی جبرا در حلق شخص بریزند
- مسأله 759- روزههایی که قضاء و کفاره واجب میشود
- مسأله 760- کفاره روزه ماه مبارک رمضان و نذر معین، بنده آزاد کردن است
- مسأله 761- هر گاه شصت مسکین یا فقیر را طعام بدهند
- مسأله 762- هر گاه به مال غصب یا به حرامی، مثل زنا و غیره افطار کند،
- مسأله 763- هر گاه مسافر پیش از رسیدن به حدّ ترخص افطار کند،
- مسأله 764- هر گاه شخص بداند که رمضان است و افطار کند
- مسأله 765- هر گاه مردی به اکراه [4] جماع کند
- مسأله 766- هر گاه شخص قدرت بر هیچ یک از کفارات را ندارد،
- مسأله 767- هر گاه شخص با قدرت ملاحظه صبح نکرد
- مسأله 768- هر گاه شب شهر رمضان مثلا خبر دادند شخص را که صبح است و او علم حاصل نکرد یا گمان شوخی و سخریه کرد و مفطر به عمل آورد بعد معلوم شد که صبح بوده،
- مسأله 769- هر گاه خبر دهند شخص را به دخول مغرب و افطار کند
- مسأله 770- اما بوسیدن و لمس زنها که شهوت به حرکت آید
- مسأله 771- داخل حمام شدن که خوف ضعفی داشته باشد
- مسأله 772- شرط صحّت روزه
- مسأله 773- اگر مرض عارض شود و مظنّه ضرر به هم رساند،
- مسأله 774- مرد پیر و زن پیر و ذو العطاش
- مسأله 775- هر گاه طفل پیش از صبح بالغ شود و کافر مسلم شود،
- مسأله 776- هر گاه مریض روزه رمضان را خورد و مرضش متّصل ماند تا رمضان دیگر،
- مسأله 777- اگر در بین مرض بمیرد،
- مسأله 778- هر گاه قضاء رمضان بر ذمّه میّت باشد
- مسأله 779- هر گاه قضاء رمضان بر ذمّه شخص باشد
- مسأله 780- صومهای واجب،
- مسأله 781- صوم حرام،
- مسأله 782- صوم مکروه،
- مسأله 783- علامت دخول ماه رمضان یا غیره،
- فصل 37 در زکاة فطره است
- مسأله 784- واجب است فطره بر کسی که بالغ و عاقل و با هوش و آزاد و غنی باشد
- مسأله 785- هر یک از عیال شخص که خرج ایشان با غیر [2] یا با خود او باشد
- مسأله 786- کافر هر گاه پیش از غروب عید مسلم شود،
- مسأله 787- در اجناس زکاة اختیار کردن گندم و جو و مویز
- مسأله 788- اعتبار قیمت در وقت [1] بیرون کردن است
- مسأله 789- باید هاشمی نباشند گیرنده آن،
- مسأله 790- و به یک نفر فقیر یک سر کمتر نمیتوان داد،
- مسأله 791- فطره را به نزد فقیه جامع الشرائط که امین باشد ببرند
- مسأله 792- به غروب [2] آفتاب روز آخر رمضان واجب میشود
- مسأله 793- اگر پس انداخت فطره را تا بعد از نماز عید،
- مسأله 794- واجب است جدا کردن زکات پیش از نماز عید
- فصل 38 در زکات مال است
- مسأله 796- نصاب گوسفند پنج است:
- مسأله 797- امّا طلا و نقره و گاو و گوسفند و شتر،
- مسأله 798- مستحقّین زکات هفت صنفند:
- مسأله 799- قدر یقینی زکات نقره و طلا که باید اخراج کرد،
- مسأله 800- مویز و جو و گندم و خرما اگر آب جاری یا آب باران خورده باشند
- مسأله 801- نصاب گاو دو نصاب است:
- فصل 39 در خمس است
- مسأله 802- بدان که آن چه خمس بر آن تعلّق میگیرد و واجب است،
- مسأله 803- خمس عبارت است از، پنج یک مال که باید داد،
- مسأله 804- اگر سیّد غنی باشد
- مسأله 805- شخص خمس مال مخلوط به حرام را سهوا به فقراء غیر سیّد داد،
- مسأله 806- هر گاه خانه محتاج الیه خود را شخص بفروشد،
- مسأله 807- اما سیّد نمیتواند مبلغ کلّی خمس را به جزئی مصالحه کند
- مسأله 808- مجهول المالک [2] و لقطه که مأیوس از مالکش شدی،
- مسأله 809- مال مصالحه [4] شده که به طریق اکتسابی [اکتساب- م] نباشد
- مسأله 810- مال خمس داده که مخلوط شده به ارباح مکاسب
- مسأله 811- هر گاه خمس مال را بر ذمّه گیرد و تصرّف در مال کند،
- مسأله 812- عین خمس داده را هر گاه صرف مؤنه خود کرده
- مسأله 813- مساوی دادن خمس به فقراء سادات و ایتام و إبن سبیلشان،
- مسأله 814- قرض [3] سابق را از ربح این سال میتوان [4] داد،
- مسأله 815- هر گاه شخص سهم امام را از خمس بی اذن مجتهد به سادات داد،
- مسأله 816- هر گاه شخص پیش از تعلّق گرفتن خمس به مال،
- مسأله 817- شخص درختی نشاند برای تجارت یا امر معاشش
- مسأله 818- شخص خمس بر ذمّهاش بود نداد تا فقیر شد،
- مسأله 819- هر گاه شخص بعد از یک سال از ارباح مکاسبش به جهت خانه یا فرش یا ظرف و ما یحتاج دیگرش ذخیره کرده،
- مسأله 820- هر گاه طلبی دارد که بعد از سال، وصول میشود،
- مسأله 821- خمس سهم امام، به مجتهد غیر اعلم
- مسأله 822- هر گاه از شخصی طلب دارند و فقیر شد،
- مسأله 823- شخص وصیّت کرد که بعد از ادای دینم هر چه از مالم ماند خمسش را بدهید،
- مسأله 824- هر گاه شخص در بین سالش وجهی پیدا کرد
- مسأله 825- هر گاه شخص در بین سال از ارباح مکاسبش اسراف خرج کند،
- مسأله 826- سید هر گاه فقیر باشد و ستم به نفس خود کند
- مسأله 827- هر گاه مثلا پنج روز مانده به سال شخص،
- خاتمه در آداب و سنن است
- مسأله 829- مکروه است تخلی کردن در جادهها
- فصل 40 در وضو است
- مسأله 830- مستحب است وضو به جهت نماز و طواف [1] و اعمال حج،
- [مسأله 831]- اما آداب وضو:
- مسأله 832- مکروه است از برای جنب
- فصل 41 در آداب غسل است
- مسأله 833- مستحب است پیش از غسل،
- فصل 42 در اغسال مندوبه است
- فصل 43 در آداب تیمم است
- مسأله 835- مستحب است تیمّم بر بلندیهای زمین
- فصل 44 در آداب حمام رفتن است
- فصل 45 در بیان چیزهایی که مستحب است اجتناب از آنها
- فصل 46 در آداب لباس مصلی است
- مسأله 839- مکروه است پوشیدن لباس سیاه،
- فصل 47 در مکان مصلی است
- [مسأله 841] مستحب است بر نمازگزار یک ستره در پیش روی خود قرار دهد،
- [مسأله 842]- مستحب است نماز را در مسجد به جا آورند.
- فصل 48 در اذان و اقامه است
- مسأله 844- مستحب است که در حال اذان مطمئن باشد شخص و سخن نگوید
- فصل 49 در چیزهایی که مانع از قبول صلاة است
- فصل 50 در آداب تکبیر است
- فصل 51 در آداب قیام است
- فصل 52 در آداب رکوع است
- [مسأله 849] مکروه است در رکوع پایین انداختن سر
- فصل 53 در آداب سجده است
- فصل 54 در آداب تشهد است
- فصل 55 در آداب سلام است
- فصل 56 در آداب و لواحقی که اختصاص به زن دارد
- فصل 57 در نماز نافله است
- ترجمة الصلاة
- [قسمت دوّم: معاملات]
- کتاب النکاح
- اشاره
- اما مقدمه،
- مسأله 855- هر گاه زن بگوید: «زوجتک نفسی»
- مسأله 856- اگر وکیل زن بگوید: «زوجت موکلک موکلتی»
- مسأله 857- اگر منقطعه باشد بگوید:
- مسأله 858- اگر مرد بگوید: «زوّجت نفسی لنفسک»
- مسأله 859- طرف ایجاب [1] و قبول، احوط [2] تعدّد موجب و قابل است
- مسأله 860- صیغه فارسی کفایت نمیکند،
- مسأله 861- در دائم، تعیین مهر لازم نیست
- مسأله 862- هر گاه زن بالغه رشیده باشد،
- مسأله 863- اگر یک حرف از صیغه عقد را غلط بگوید
- مسأله 864- عقد فضولی صحیح است
- مسأله 865- ولایت طفل و مجنون متصل به بلوغ که با اب و جد است،
- مسأله 866- در اختیار داشتن وصی و حاکم
- مسأله 867- هر گاه شخص زنی را عقد کند و مقاربت کند،
- مسأله 868- قبل از دخول، دختر زن و خواهر زن را تا زن در عقد باقی باشد
- مسأله 869- دختر برادر زن و دختر خواهر زن را بی اذن زن عقد نمیتوان کرد
- مسأله 870- کسی که زنا کند به عمه خود یا خاله خود
- مسأله 871- کسی که حرام مؤبّد شد از روی عقوبت
- مسأله 872- کسی که دو کنیز داشته باشد خواهر باشند
- مسأله 873- در عقد دائم زیاده از چهار زن آزاد جایز نیست،
- مسأله 874- اگر کنیزی را عقد کنی بی اذن و اجازه زن آزاد
- مسأله 875- اگر حرّه را بر سر امه بیاورند
- مسأله 876- زن شوهر دار [2] و زنی که بدانند در عدّه است و عقد کنند حرام مؤبّد میشود
- مسأله 877- هر گاه کسی وطی کند با پسری
- مسأله 878- اگر کسی زنا کند به زنی بی شوهر
- مسأله 879- اگر کسی محرم [4] باشد عقد کند زنی را با علم به حرمت،
- مسأله 880- اگر شخص زن خود را پیش از نه سال افضا کند
- مسأله 881- هر گاه زن آزاد را سه طلاق بدهد،
- مسأله 882- هر گاه زنی را نه طلاق رجعی بدهد
- مسأله 883- هر گاه مردی بداند که شوهر زن به سفر رفته
- مسأله 884- جایز است از برای مردی که اراده دارد نکاح زنی را که صلاحیت دارد از برایش،
- مسأله 885- نکاح کردن کسی که به ترک آن به حرام بیفتد واجب است
- مسأله 886- هر گاه خطبه کند مؤمنی، زن را که قدرت داشته باشد بر نفقه،
- مسأله 887- هر گاه ضعیفه به شرط بکارت خود را به عقد در آورد
- مسأله 888- هر گاه احتیاطا در عقد صیغه فارسی را بگویند
- مسأله 889- هر گاه ضعیفه خود را به عقد غیر در آورد به شرط [1] آن که او را مثلا از نجف بیرون نبرد،
- مسأله 890- هر گاه زنی یکی را وکیل کرد که مرا تا ده روز مثلا به یک ریال
- مسأله 891- هر گاه شخص از برای دیگری نوشت، که فلانه زن معیّنه را به عقد من در آور،
- مسأله 892- در عقد فضولی شخص بگوید: «أنکحت رقیّة جعفرا»
- مسأله 893- هر گاه زوج یا زوجه، یکی یا هر دو، راضی نباشند
- مسأله 894- هر گاه ولی طفل، طفل خود را به عقد یکی در آورد و بعد طفل که به تکلیف رسید،
- مسأله 895- هر گاه شخص بگوید: فلانه کنیز معینه را یک شبانه روز [4] به تو حلال کردم،
- مسأله 896- در عقد فضولی، وکیل زن بگوید: «زوجتها منه علی الصداق المعلوم»
- مسأله 897- متحقق میشود به لعان، حرمة ابدیة و هم چنین به قذف،
- مسأله 898- جایز نیست از برای مسلم که نکاح کند
- مسأله 899- جایز نیست زن مسلمه
- مسأله 900- اگر مرتد شود یکی از زوجین پیش از دخول،
- مسأله 901- اگر مسلمان شود زوج کتابیه،
- مسأله 902- جایز نیست از برای مؤمنه که به عقد مخالف در آید،
- مسأله 903- شرط است در متعه، تعیین مهر و زمان معیّن
- مسأله 904- اگر شرط کرد نفقه و کسوه منقطعه را بدهد
- مسأله 905- متعه ارث نمیبرد،
- مسأله 906- اگر منقطعه مقاربت با او نشده، عدّه هم ندارد
- مسأله 907- در حیض مدت منقطعه
- مسأله 908- عده منقطعه اگر حیض ببیند
- مسأله 909- اگر ضعیفه در عده غیر رجعی باشد
- مسأله 910- هر گاه شخص طفل کنیز خود را به عقد یکی در آورد،
- مسأله 911- زنی که به سبب ظهار حرام شود،
- مسأله 912- هر گاه زنی یا مردی- محرم یا غیر محرم [4]- حتی مادر و فرزند هم که خواسته باشند اماله یا تطهیر عورت یکدیگر کنند،
- مسأله 913- عبد ضعیفه به لمس و نظر هیچ قسم به ضعیفه محرم نیست،
- مسأله 914- هر گاه زن غیر سیّد که پنجاه سال تمام یا سیده که شصت سال تمام ندارد،
- مسأله 915- هر گاه زن شوهر دار اگر چه شوهرش هم غایب باشد،
- مسأله 916- مادر زن و مادر او و مادر مادر او و مادر پدر زن و مادر پدر او و مادر مادر او هر چه باشند،
- مسأله 917- هر گاه مردی دو زن داشته باشد،
- مسأله 918- ضعیفه در عده رجعیّه هر گاه بمیرد،
- مسأله 919- هر گاه شوهر نفقه زن را ندهد،
- مسأله 920- بدن مرد بر زن عورت [4] است،
- مسأله 921- دختر ممیّزه پیش از تکلیف، نامحرم نگاه بر بدن او نکند،
- مسأله 922- مستحاضه هر گاه غسل و طهارت از برای نمازش به جا بیاورد،
- مسأله 923- زن مستحاضه بعد از نمازش وارسی خود کرد خون ندید
- مسأله 924- زنها که مو و بدنشان از نامحرم نمیپوشند
- مسأله 925- زن زانیه عدّه ندارد
- مسأله 926- هر گاه زوج مهر معین کرد از برای زوجه و قصد دادن آن را ندارد
- مسأله 927- هر گاه زن قابل تمتع بوده باشد و زوج خود را منع کند
- مسأله 928- هر گاه بعد از عقد معلوم شود که زوج کافر بوده،
- مسأله 929- هر گاه منقطعه مدتش را شخص بخشید
- مسأله 930- هر گاه مردی بنویسد از برای شخصی در بلاد بعیده
- مسأله 931- هر گاه پدر طفل صغیره، جدّ مادری طفل را وکیل کند،
- مسأله 932- هر گاه زن قابل تمتع [1] باشد و عقد کنی و لو منقطعه [2] و قصد تمتّع هم نداشته باشی
- مسأله 933- در عیب زن یا مرد که باعث فسخ میشود،
- مسأله 934- کنیز معقوده که آزاد شود، مخیّر [5] است میان فسخ عقد یا امضا،
- مسأله 935- شوهری که زن پیش از نه سال خود را افضا کند
- مسأله 936- زنی که بی اذن شوهر از خانه بیرون رود،
- مسأله 937- هر گاه زن صیغه شود [1] به شرط آن که شوهرش با او مقاربت نکند،
- مسأله 938- به مجرد طلاق سیم، زن به شوهرش حرام میشود
- مسأله 939- صیغه طلاق خلع،
- مسأله 940- طلاق رجعی،
- مسأله 941- هر گاه زنی علم حاصل کند که شوهرش در سفر وفات کرده،
- مسأله 942- هر گاه شوهر طلاق زوجه خود را داد
- مسأله 943- هر گاه زنی بگوید عدهام گذشت
- مسأله 944- ضعیفه هر گاه یقین کرد که شوهرش وفات کرده،
- مسأله 945- زن در عده محلل در خانه شوهر اولی و خرجش با او باشد
- مسأله 946- هر گاه مردی خدمتی بدون رضا به زن خود بفرماید، معصیت دارد
- مسأله 947- هر گاه ضعیفه حمل به حرام برداشت و عمدا او را سقط کرد،
- مسأله 948- زنی که مالک عبدی باشد محرم نیست
- مسأله 949- مردی که خرج زنی که در عده هست بدهد به امید
- مسأله 950- متعه مثل دائمی نیست
- مسأله 951- هر گاه زوجه بفهمد بعد از عقد که شوهرش مجنون یا خصی بوده
- مسأله 952- اگر زوج بعد از عقد فهمید که زوجهاش یا جنون یا جذام یا برص یا قرن یا افضا یا اعمی است
- مسأله 953- هر گاه شخص چهار زن دائمی دارد،
- مسأله 954- هر گاه دو زن داشته باشد شخصی،
- مسأله 955- بر زوج واجب است نفقه و کسوه و سکنای زن دائمی
- فصل 58 در طلاق است
- مسأله 956- طلاق دهنده شرط است که عاقل و بالغ و با اختیار باشد
- مسأله 957- اگر طلاق داد و پاک میدانست او را، بعد معلوم شد که در حیض بوده
- مسأله 958- اگر شوهر حاضر است و زن حایض شده
- مسأله 959- هر گاه زنی در سن من تحیض باشد و حیض نبیند،
- مسأله 960- زنی به عقد یکی در آمد،
- مسأله 961- هر گاه ضعیفه بعد از طلاق یک مرتبه حیض دید دیگر ندید،
- مسأله 962- صغیرة و یائسه یا غیر مدخوله عده طلاق ندارد
- مسأله 963- هر گاه زنی بعد از طلاق وضع حملش شد،
- مسأله 964- ضعیفه در طهری که طلاقش میدهند بعد از این طهر،
- مسأله 965- زنی که باید سه ماه عدّه بگیرد،
- مسأله 966- عده امه نصف عدّه حرّه است
- مسأله 967- جایز نیست از برای زوج که بیرون کند مطلّقه رجعیه را از خانه که طلاق داده
- مسأله 968- هر گاه مرد در سفر وفات کند،
- مسأله 969- ضعیفه اگر شوهرش مفقود شد نخواهد بنشیند،
- مسأله 970- اگر زن شوهر دار زنا داد،
- مسأله 971- در خلع و مبارات، در بین عده هر گاه زوجه رجوع کند به فدیه،
- مسأله 972- در عده [4] بائن [5] هر گاه شوهر وفات کند
- مسأله 973- فرق میان خلع و مبارات آن است که:
- فصل 59 در ظهار است
- مسأله 974- به ظهار حرام میشود زوجه مدخوله که در طهر [1] غیر مواقعه باشد
- مسأله 975- هر گاه در عده خواهد که رجوع کند باید کفاره بدهد:
- مسأله 976- به قول یا نظر کردن هم به قصد رجوع،
- مسأله 977- در عده خلع و مبارات اگر زن رجوع کند به بذل،
- مسأله 978- صیغه طلاق با شرایط، زوج بگوید: «زوجتی طالق»
- مسأله 979- ضعیفه میتواند وکیل شوهر شود و طلاق خود را بگوید
- مسأله 980- قبول کردن قول ضعیفه در یائسه بودنش
- مسأله 981- مرد به زوج منقطعه خود بگوید: مدت تو را بخشیدم،
- مسأله 982- هر گاه به خود بگوید که مدت فلانه را بخشیدم
- مسأله 983- هر گاه بگوید: «وهبت مدّتک» کفایت میکند،
- مسأله 984- هر گاه مولی کنیزش را که معقوده غیر بود آزاد کند،
- مسأله 985- هر گاه مولی به جاریه خود بگوید:
- مسأله 986- هر گاه آقا به عبد خود بگوید:
- مسأله 987- هر گاه شخص تحلیل کرد امه خود را به غیر مثلا،
- فصل 60 در رضاع [1] است
- مسأله 989- اولاد نسبی [2] این ضعیفه و اولاد رضاعی و نسبی شوهر این ضعیفه که صاحب شیر است،
- مسأله 990- اولاد رضاعی ضعیفه با پدر طفل [1] احوط [2] ترک نظر محرمانه
- مسأله 991- این زن شیرده و شوهر او و خویشان که ذکر شد،
- مسأله 992- شیر، نشر حرمت میکند به چند شرط:
- مسأله 993- اگر شیرش قطع شده بود و به جهت حمل باز بهم رسیده،
- مسأله 994- هر گاه یک زن شیر کامل به صد طفل بدهد از شیر یک شوهر،
- مسأله 995- هر گاه شخص ده زن دارد و هر یک شیر تام بدهند به طفلی،
- مسأله 996- هر گاه زنی شیر کامل دهد پسری را و دختری را از شیر یک شوهر،
- مسأله 997- مادر زن رضاعی و دختر رضاعی از زن مدخوله،
- مسأله 998- هر گاه مادر شخصی یا زن پدر او چه بنده و چه آزاد یا جده یا زن پدر و پدر او یا خواهر
- مسأله 999- اگر مادر زن یا زن پدر زن شیر دهد طفل شخصی را،
- مسأله 1000- هر گاه زن بزرگ شخص شیر دهد زن کوچک را،
- مسأله 1001- هر گاه زن طفلی به سبب عیب طفل فسخ عقد کرد مثلا،
- مسأله 1002- هر گاه دختر عمو را برای پسر عمو عقد کنند
- مسأله 1003- هر گاه زید زنی داشت کبیره و عمرو زنی داشت صغیره
- مسأله 1004- هر گاه زن کبیره مدخوله شخص، شیر داد
- مسأله 1005- هر گاه شخص دو زن صغیره و یک کبیره دارد،
- مسأله 1006- هر گاه زن مدخوله خود را شخص طلاق داد،
- مسأله 1007- بدان که بعضی از علماء جدّه طفل شیر خوار را به منزله مادر زن پدر رضاعی طفل میدانند
- مسأله 1008- بعضی مادر برادر و مادر خواهر را به منزله مادر میدانند اما خلاف مشهور است،
- مسأله 1009- هر گاه مادر زن کبیره شخص، شیر دهد زن صغیره شخص را
- مسأله 1010- هم چنان که بی اذن زن عقد دختر برادر و دختر خواهر او جایز نیست
- مسأله 1011- واطی با پسر مادر
- مسأله 1012- هر گاه مردی مالک شود پدر و مادر و اولاد و خواهر و برادر [2] و عمّه و خاله
- مسأله 1013- هر گاه کسی زنا کند با عمه و خاله خودش،
- مسأله 1014- هر گاه زنی شیر دهد برادر شخص را مثلا،
- مسأله 1015- هر گاه دو زن صغیره شخص شیر یک زن [3] بخورند،
- مسأله 1016- هر گاه بعد معلوم شود که هر دو زن شخص خواهرند،
- مسأله 1017- دلیل بر اعتبار عموم منزله چنانچه مرحوم میر داماد (ره) و بعضی دیگر قائل شدهاند نیست،
- مسأله 1018- حکم به حرام بودن زن بر شوهرش در این مواضع چند که میآید وجهی ندارد،
- فصل 61 در آداب رضاع است
- مسأله 1020- سنت است که زنها را نهی کنند که به هر کس شیر ندهند،
- مسأله 1021- سنت است که خویشان رضاعی را حرمت بدارند،
- مسأله 1022- سنت است که طفل را دو سال کامل شیر دهند،
- مسأله 1023- اگر بزغاله شیر زنی را بخورد، حرام نمیشود
- مسأله 1024- در جایی که زن شیر دهد کسی را که به شوهرش حرام شود،
- مسأله 1025- اگر زوج ادعای رضاع محرم کند و ممکن باشد تصدیقش،
- فصل 62 در مسائل متفرقه است
- مسأله 1026- هر گاه تربت یا قرآن همراه شخص باشد و بی اختیار در بیت الخلا و نحو آن بیفتد
- مسأله 1027- ریش تراشیدن حرام است
- مسأله 1028- گوسفند نذر حضرت عباس مثلا، اگر اغنیا هم بخورند ضرر ندارد،
- مسأله 1029- حیوان هر گاه ذبح شود بدون ذکر نام خدا
- مسأله 1030- نام حضرت عباس بردن
- مسأله 1031- گوسفند عقیقه یا قربانی، هر گاه دعایش را نخوانند
- مسأله 1032- ضعیفه مال خود را بی اذن شوهر به فقیر دهد
- مسأله 1033- هر گاه شخص ذمه مدیون را بری کرد،
- مسأله 1034- پولی برای مصرف خیر اگر داخل پولی دیگر شود
- مسأله 1035- گنجشک و مثل آن، هر گاه سرش را بکنند،
- مسأله 1036- هر گاه وجهی از غیر نزد شخصی باشد
- مسأله 1037- گوسفند ذبح شده تا حیات دارد اگر سرش را جدا کنند
- مسأله 1038- در زیارت کردن عوام مثلا،
- مسأله 1039- عمل به مستحبات کردن
- مسأله 1040- هر که سبّ جناب رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم یا ائمه هدی علیهم السّلام یا حضرت فاطمه- سلام اللّه علیها- کند
- مسأله 1041- هر گاه فرزند، فقیر باشد و پدر و مادر یا جدش، غنی باشد،
- مسأله 1042- رواق ائمه حکم حرم را دارد
- مسأله 1043- کسب کردن با قدرت به قدر ما یحتاج خود و عیال واجب النفقه،
- مسأله 1044- با ظرف [1] تربت در غیر کربلا استنجاء میتوان کرد
- مسأله 1045- ولی طفل، پدر و جد و وصی و مجتهد و عدول مؤمنینند
- مسأله 1046- خانه وقف هر گاه قصد و بناء واقف منفعت آن بوده که صرف شود،
- مسأله 1047- خون گوشت، پاک است و خوردنش حرام است،
- مسأله 1048- هر گاه پدر یا مادر وصیت کنند که اولاد مثلا، ده ختم قرآن بخوانند
- مسأله 1049- هر گاه مشتبه شود میّت مسلم با کافر
- مسأله 1050- هر گاه آب بالوعه ضرر کند خانه همسایه را،
- مسأله 1051- غذای متجنس را مثلا، به خورد خلاف مذهب هم نمیتوان داد،
- مسأله 1052- میان اذان و اقامه و نماز باید موالات باشد
- مسأله 1053- معامله با ظلمه یا تصرف در مالش به قسم شرعی
- مسأله 1054- وصی، هر گاه نتواند وصایت خود را ثابت کند،
- مسأله 1055- هر گاه در حال اضطرار وصی به مبلغ کمی صلح کند
- مسأله 1056- هر گاه وصی، مال در تصرفش باشد و بداند خمس بر ذمه میت هست
- مسأله 1057- هر گاه ببینی، که یکی مال دیگری را میبرد به غیر حق،
- مسأله 1058- زیارت عاشورا در هر وقت از اوقات میتوان به عمل آورد،
- مسأله 1059- شخص قطع علاقه و قصد خروج از وطن کرده
- مسأله 1060- در محل اقامه از حدّ ترخص [3] باید خارج نشد
- مسأله 1061- هر گاه ضعیفه قصد اقامه کرد و نماز تمامی نکرد که حایض شد،
- مسأله 1062- خلط سینه یا آب دماغ در فضای دهن آمد،
- مسأله 1063- هر گاه اصول دین را اجمالا بداند شخص،
- مسأله 1064- پشت گوشی در این زمان دور نیست
- مسأله 1065- هر گاه وجهی باید به غیر دهی و آن شخص فوت شود
- مسأله 1066- رد مظالم [2] را شخص فقیر به زوجه یا اولاد خود میتواند داد،
- مسأله 1067- شخص رد مظالم گرفت مالک شد،
- مسأله 1068- بدان که بعضی از اقسام فسق و معصیت هست که به آن عمل قبول نمیشوند؛
- مسأله 1069- شخص طلب از میّت داشته باشد
- مسأله 1070- شخص ادعای فقر کند کفایت میکند
- مسأله 1071- سیادت به ادعای شخص ثابت نمیشود،
- مسأله 1072- مال یهودی که ممکن نشود به ورثهاش دهند
- مسأله 1073- هر گاه عبدی مثلا بدون اذن آقا مال آقا را بردارد
- مسأله 1074- مگس و شپش را، مثلا سوزانیدن گناه نیست،
- مسأله 1075- اصرار بر صغیره توبه نکردن همان گناه نیست،
- مسأله 1076- هر گاه شخصی مظنّه ضرر در سفر مکه داشته باشد
- مسأله 1077- اگر شخص حمد و سورهاش درست نباشد
- مسأله 1078- شخص کنیز خود را که لمس و قبله و مقاربت نکرده
- مسأله 1079- نماز در حرم ائمه علیهم السّلام در جایی که مزاحم زائرین بشود
- مسأله 1080- هر گاه شخص به اذن مجتهد خرج طفلی میکند
- مسأله 1081- شخص خانه اجاره کرد و تعیین نکرد که کی را بنشاند،
- مسأله 1082- اسم مبارک حضرت قائم- عجل اللّه فرجه- را که محمّد است
- مسأله 1083- هر گاه کسی مالی به عبدی ببخشد،
- مسأله 1084- ضرر ندارد آن چه ساخته میشود از نقره به جهت تعویض،
- مسأله 1085- هر گاه شخص وصیّت کند که فلان عبد مرا آزاد کنید
- مسأله 1086- هر گاه شخص استطاعت به هم رسانید که خرجی رفتن و برگشتن خود و عیال واجب النفقه را به قدر ذیّ دارد
- مسأله 1087- امر کردن مردم را به واجب و نهی کردن مردم را از حرام واجب است
- مسأله 1088- جهاد با کفار به مردان واجب است
- فصل 63 در شفعه است
- مسأله 1089- در بیع زمین و خانه که شفعه ثابت است،
- مسأله 1090- هر گاه شریک طفل باشد یا غایب باشد،
- مسأله 1091- حق شفعه
- مسأله 1092- هر گاه به غیر بیع؛ مثل صلح یا هبه یا غیر اینها منتقل کند،
- فصل 64 در اقرار است
- مسأله 1093- هر گاه شخص بالغ عاقل حرّ، با اختیار اقرار کند
- مسأله 1094- هر گاه سؤال کنند که پنج تومان مال فلان نزد تو است،
- فصل 65 در غصب است
- مسأله 1095- هر گاه شخص تسلط داشته باشد بر مال غیر عدوانا،
- مسأله 1096- هر گاه در مسجد کسی رحلی بگذارد
- مسأله 1097- اگر رحلش یک مهری باشد،
- مسأله 1098- اگر کسی به وکالت، غیر رحلی بیندازد
- مسأله 1099- اگر زمان طولانی رحلی بیندازد و خود نیاید،
- مسأله 1100- اگر رحل او را باقی گذارند
- مسأله 1101- اگر شخصی فرشی را در زمین وقف؛
- مسأله 1102- اگر جمعی جای فراخور احوال خودشان گرفتهاند
- مسأله 1103- هر گاه از روی سهو یا جهل یا نسیان تصرف در مال غیر کنند
- مسأله 1104- هر گاه طفلی ممیّز مال غیر را تلف کند،
- مسأله 1105- اگر مال غصب به دست ده نفر رسیده مثلا،
- مسأله 1106- هر گاه مالک مطالبه مالش را از یکی کرد،
- مسأله 1107- مال غصب به دست هر کس آمد باید به صاحبش برسانند
- مسأله 1108- هر گاه شخص مثلا چوبی غصب کرد
- مسأله 1109- اگر عین معدوم شد یا متعذّر است ردّ آن،
- مسأله 1110- هر گاه عین مال مغصوب حاضر باشد،
- مسأله 1111- هر گاه مال مغصوب را مثلا رنگ کرد یا دوخت،
- مسأله 1112- هر گاه طفلی چیزی خرید و وجه آن را داد
- مسأله 1113- هر گاه گاوی غصب، مثلا شخصی خرید،
- مسأله 1114- هر گاه مالی از دست طفل یا مجنون گرفت،
- مسأله 1115- شخص به سنگ کم یا حیله و تزویر حق الناس بسیار بر ذمهاش هست
- مسأله 1116- هر گاه سرمایه که دارد بدهد به خصمان خود
- مسأله 1117- زمین غصبی حاصلش با زارع [1] است،
- مسأله 1118- شخص یک فلوس از یک طفل گرفت بدون وجه شرعی
- مسأله 1119- آب حرامی هر گاه به زراعت بدهند،
- مسأله 1120- هر گاه کفش عوض شود و بداند که از همان کس است
- مسأله 1121- مالی که بنده پیدا کند
- مسأله 1122- شخص قسم دروغ بخورد ذمّهاش بریء نمیشود
- مسأله 1123- شارع عام را به جهت حریم خانه،
- مسأله 1124- مال کمتر از درهم را برداشتی [5]
- مسأله 1125- مرد که وفات کرد،
- مسأله 1126- شخص حق الناس بر ذمهاش هست و متمکن از ادای آن نیست
- مسأله 1127- هر گاه شاخه درخت میوهدار از دیوار باغ بیرون آمده،
- مسأله 1128- زمینی که غصب کردهاند با توابعش در یک حکمند،
- مسأله 1129- اگر در حجره غصبی مثلا، او را حبس کردند،
- فصل 66 در تجارت است
- فصل 67 در بیع است
- مسأله 1131- بایع جنس را زیاد میکشد اگر زیادتی خارج [1] از متعارف نباشد
- مسأله 1132- هر گاه طفلی را بفرستی که وجهی را بدهد و چیزی بگیرد
- مسأله 1133- تریاک متنجس را مثلا به کافر هم نمیشود
- مسأله 1134- معاملات صبی ممیّز هم صحیح نیست،
- مسأله 1135- در جمیع عقود، صیغه فارسی جایز است،
- مسأله 1136- بیع معاطات و بیع فضولی
- مسأله 1137- هر گاه شخص بدهکار بداند که چقدر بر ذمهاش هست
- مسأله 1138- بیع معاطات به تصرفی که موجب تلف شود
- مسأله 1139- بار کاه و هیمه و پشکل [1] شتر،
- مسأله 1140- حرام است بیع و شراء
- مسأله 1141- جایز نیست بیع و شراء مایعات متنجسه
- مسأله 1142- جلد مذکّی و غیر مذکّی که مشتبه شده باشد
- مسأله 1143- پیه و دنبه نجس،
- مسأله 1144- اعیان متنجّسه که قابل تطهیر باشد،
- مسأله 1145- اکتساب به آلت لهو و لعب و بیع و شراء آنها جایز نیست.
- مسأله 1146- اعانت بر معصیت
- مسأله 1147- مسکرات جامد،
- مسأله 1148- اعانت ظلمه اگر بنای بر اعانت آنها باشد
- مسأله 1149- مال حاصل از قمار
- مسأله 1150- کهانت و قیافه و شعبده و سحر
- مسأله 1151- ساختن صورت ذی روح مجسّمه
- مسأله 1152- ربا و عمل خمر و مسکرات و رشوه دادن،
- مسأله 1153- اجرت بر اذان و اجرت بر عمل حرام
- مسأله 1154- حرمت غیبت مختص به غیبت شیعه اثنی عشریّه میباشد
- مسأله 1155- هجو و بهتان و نمّامی
- مسأله 1156- سبّ مؤمنین
- مسأله 1157- غش و تدلیس که باعث ضرر باشد،
- مسأله 1158- وکیل یا وصیّ، خلاف آن چه معین شده است
- مسأله 1159- اجیر خاص عملی کند از برای خود یا غیر
- مسأله 1160- حفظ کتب ضلال و تعلیم و تعلّمشان و بیع و شرائشان
- مسأله 1161- احتکار در گندم و جو و مویز و خرما و زیت و روغن و نمک است،
- مسأله 1162- پوشیدن مرد لباس حریر محض و طلا باف را
- مسأله 1163- مرد لباس مختص به زن و هم چنین زن لباس مختص به مردان پوشیدن،
- مسأله 1164- تلقّی رکبان
- مسأله 1165- خلاف وصیّت و نذر
- مسأله 1166- شخص اگر کسب قرار دهد برای خود کفن فروشی و گندم فروشی،
- مسأله 1167- هر گاه شخص کسب خود قرار دهد بنده فروشی و صرافی
- مسأله 1168- خطوط قرآن را به معرض بیع و شراء در آوردن،
- مسأله 1169- هر گاه اطفال چیزی بیاورند از برای ولیّ
- مسأله 1170- ترک کردن مال کسی که از حرام اجتناب نمیکند
- مسأله 1171- ترک کردن معامله با اهل ذمّه
- مسأله 1172- معامله با اکراد و ذی العاهات [ذوی العاهات- م] لازمه
- مسأله 1173- هر گاه بیع بدون وزن وکیل و عدد واقع شود
- مسأله 1174- هر گاه باطل باشد بیع،
- مسأله 1175- تفریق نکردن میانه [میان- م] بچه و مادر پیش از بی نیاز شدن بچه از مادر
- فصل 68 در حجر است
- مسأله 1177- علامت بلوغ:
- مسأله 1178- شخص هر گاه مرور کند به ثمره نخل
- مسأله 1179- شرط است در بیع صرف،
- مسأله 1180- هر گاه شخص بخرد لباس کتان
- مسأله 1181- بیع سلف باید قبض ثمن در مجلس شود
- مسأله 1182- هر گاه از برای بعض ثمن اجل قرار دهد
- مسأله 1183- هر گاه تمام ثمن یا بعض ثمن دین باشد
- مسأله 1184- شرط است غلبه وجود جنس مسلم فیه،
- مسأله 1185- جایز نیست بیع جنس سلم
- مسأله 1186- هر گاه بفروشد شیء معین را به ثمن معین
- مسأله 1187- هر گاه وفات کند بایع در بین اجل،
- مسأله 1188- واجب نیست بر مشتری در بیع نسیه بذل ثمن پیش از موعد،
- مسأله 1189- هر گاه سر موعد با قدرت نداد مشتری ثمن را،
- مسأله 1190- هر گاه غیر جنس سر موعد بدهد
- مسأله 1191- بیع نسیه به نسیه
- مسأله 1192- بیع [1] رأس المال شرط است
- مسأله 1193- باید خبر دهد که این جنس را مشاعا خریدم
- مسأله 1194- شخص باغی را بفروشد بی قید و شرط،
- مسأله 1195- هر گاه شخصی خانه خود را فروخت،
- مسأله 1196- هر گاه شخصی بفروشد عبدی یا کنیزی را
- مسأله 1197- اطلاق عقد اقتضا میکند تسلیم ثمن و مثمن را حالّا؛
- فصل 69 در قرض است
- مسأله 1198- هر گاه شخص، مثلا ده ریال قرض کرد
- مسأله 1199- صیغه ایجابش کفایت میکند «اقرضتک»
- مسأله 1200- هر گاه شخص قرض دهد جنسی را و شرط کند
- مسأله 1201- هر گاه شخص خواهد مثلا پنج تومان قرض کند،
- مسأله 1202- هر گاه قرض دهنده مطالبه کرد سر موعد،
- مسأله 1203- هر گاه مقروض مالش وفای به دینش نکند
- مسأله 1204- هر گاه مقروض وفات کند و مالش به قدر دینش باشد
- مسأله 1205- هر گاه مقروض چیزی نداشته باشد و طلبکار بداند حال او را
- مسأله 1206- شخص که قرض میگیرد، بر او واجب است
- مسأله 1207- هر گاه شخص مدیون است و دسترس [1] به طلبکارش نیست،
- مسأله 1208- مالی که مخلوط به حرام باشد
- مسأله 1209- هر گاه شخص مالی را قرض داد و زیادتر گرفت
- مسأله 1210- هر گاه شخص میداند که مال غیر بر ذمه اوست
- مسأله 1211- اما کسی که مشغول معامله باشد باید بداند صحت و فساد معامله را
- مسأله 1212- بیع معاطات به تصرّف ثمن یا مثمن
- مسأله 1213- بایع و مشتری هر گاه به مصاحبت هم بروند بهم نمیخورد مجلس
- مسأله 1214- شخص مالی را خرید و وجه آن را نداد
- مسأله 1215- هر گاه شخص مالی خرید و تصرّف نکرد
- مسأله 1216- هر گاه شخص حیوانی خرید و تصرّف نکرده
- مسأله 1217- هر گاه شخص مالی خرید و قیمت اهل خبره نشده
- مسأله 1218- شرط خیار فسخ در زمان معین
- مسأله 1219- هر گاه بایع شرط کند که تا یک سال
- مسأله 1220- مشتری میتواند هم چون بایع، خیار از برای خود قرار دهد
- مسأله 1221- هر گاه شخص مالی به وصف ندیده خرید
- مسأله 1222- هر گاه شخص مالی دید و خرید بی عیب
- مسأله 1223- بایع اگر ثمن او معیوب باشد
- مسأله 1224- تدلیس حرام است،
- مسأله 1225- هر گاه شخص شرط کرد که موعد معینی ثمن را بدهد
- مسأله 1226- هر گاه شخص دو چیز خرید،
- مسأله 1227- هر گاه شخص یک من گندم خرید بعد معلوم شد نصف آن مال غیر است
- مسأله 1228- هر گاه غریم مفلس عین مال خود را در مال مفلس ببیند
- مسأله 1229- هر گاه شخص زمین معینی به ذرع معینی بخرد
- مسأله 1230- جایز است مسلم اجیر کافر بشود
- مسأله 1231- درخت میوهدار و هم چنین خیار و بادمجان
- مسأله 1232- نعناع و مثل آن را میتوان آن چه موجود است با آن چه پنج دفعه دیگر مثلا بیاورد بفروشند،
- مسأله 1233- طلا به نقره بی سکه هم قبض مجلس شرط است،
- مسأله 1234- هر گاه مصالحه کند، قبض مجلس شرط نیست
- مسأله 1235- جایز است ده من گندم بفروشند به ده ریال به موعد معین
- مسأله 1236- دسته سبزی را به عدد فروختن ضرر ندارد
- مسأله 1237- هر گاه ثمن در دست [2] مشتری و مثمن در دست بایع به آفت سماوی یا غیره تلف شود،
- فصل 70 در رهن است
- اشاره
- مسأله 1238- عین مرهونه باید مملوک باشد
- مسأله 1239- هر گاه حواله کند شخصی را به زید مالداری و بعد زید فقیر شد،
- مسأله 1240- هر گاه کفیل شخصی شود مدیونی را،
- مسأله 1241- هر گاه شخص ضامن شود وجهی را به اذن [2] مدیون
- مسأله 1242- هر گاه عین معیوب در آید،
- مسأله 1243- مصالحه دین به دین که نامعین باشد،
- فصل 71 در مساقات است
- مسأله 1244- هر گاه زمینی که قابل زراعت باشد،
- مسأله 1245- اگر سهمی از حاصل درخت را قرار از برای عامل دهند
- مسأله 1246- اجاره کردن درخت یا گوسفند که میوه یا شیر آن را ببرد شخص،
- مسأله 1247- هر گاه اجیر کند یکی را که نماز کند
- مسأله 1248- هر گاه شخص معین کند عملی را و اجرت آن را،
- فصل 72 در وصیّت است
- مسأله 1249- هر گاه شخص در مرض موت مالی ببخشد
- مسأله 1250- هر گاه وصیّت کنند که فلان قدر به فلان شخص بدهند و او بعد از موت رد کند
- مسأله 1251- هر گاه شخص وصیّت ثلث کرد،
- مسأله 1252- وصیّت از برای معدوم، جایز [5] نیست
- مسأله 1253- هر گاه شخص، چه وصیّت کرد به واجب مالی،
- مسأله 1254- هر گاه وصیت به آن چه کرد ثلث وفا نکند
- مسأله 1255- اگر بعد از وفات فاسق [1] شود
- مسأله 1256- هر گاه شخص کسی را وصیّ خود کند
- مسأله 1257- هر گاه وصی را متعدد قرار داد
- مسأله 1258- وصی صغیر میتواند مال صغیر را قرض بر دارد،
- مسأله 1259- هر گاه شخص وصیت کند که شمشیر مرا به فلان مصرف صرف کند
- مسأله 1260- هر گاه شخص وصیتی کند پس از آن به ضد آن وصیت کند،
- فصل 73 در ارث است
- مسأله 1262- پسر بزرگ که نماز و روزه پدر و مادر [3] را باید به جا بیاورد یا حبوه میبرد
- مسأله 1263- هر گاه میت قرض دارد و مالی ندارد،
- مسأله 1264- هر گاه طبقه سابق باشد یا اولادشان،
- مسأله 1265- هر گاه موصی وصیّت کند که وصی مرخّص است
- مسأله 1266- هر گاه شخص بمیرد و هیچ کس را نداشته باشد
- مسأله 1267- حبوه پسر بزرگ،
- مسأله 1268- هر گاه کافر بمیرد و یک وارث مسلمان در طبقات ارث داشته باشد
- مسأله 1269- در تقسیم ارث سهم حمل را از برای دو پسر باید نگاه داشت
- مسأله 1270- موانع ارث،
- فصل 74 در هبه است
- مسأله 1272- هر گاه عین هبه شده باقی باشد،
- مسأله 1273- در هبه معوضه
- فصل 75 در اجیر شدن است
- مسأله 1274- هر گاه شخص، مثلا وجهی به کسی بدهد که یک سال در هر شب جمعه یک زیارت نیابت من بکن
- مسأله 1275- هر گاه شخص اجیر شود یا نذر کند ختم قرآن را،
- مسأله 1276- اجیر هر گاه عملی معین که مشروط به زمان معیّن است تمام نکرده
- مسأله 1277- اجیر مطلق لازم است تعجیل [1] کند عمل را،
- مسأله 1278- اما اجیر نیّت نماز چنین کند
- فصل 76 در وقف است
- مسأله 1279- هر گاه شخص مالی را وقف کرد و صیغهاش را خواند،
- مسأله 1280- اما صیغه وقف را یک نفر هم میتواند
- مسأله 1281- ملک وقف روضه خوانی جناب سید الشهداء علیه السّلام
- مسأله 1282- اما خورد ریزههایی که از عین موقوف جدا میشود
- فصل 77 در نذر است
- مسأله 1283- اما صیغه نذر،
- مسأله 1284- نذر زن دائمی بی اذن شوهرش به چیزهایی که مانع حقّ شوهر است،
- مسأله 1285- نذر اولاد بی اذن پدر و مادر
- مسأله 1286- در متعلق نذر،
- مسأله 1287- نذر امام یا حضرت عباس علیه السّلام
- مسأله 1288- شخص نذر کرد که چیز معینی را به شخص بدهد،
- مسأله 1289- شخص نذر کرد که مال معینی را به شخص در روز معینی صرف خیر کند مثلا،
- مسأله 1290- مخالفت نذر کردن،
- مسأله 1291- عهد هم مثل نذر است،
- مسأله 1292- اما در عهد و یمین [1]، اذن شوهر برای زن و اذن پدر [2] و مادر [3] برای اولاد معتبر است
- فصل 78 در ضالّه است
- مسأله 1293- هر گاه حیوانی [1] صحیح در بیابانی در آب و علف بیابند،
- مسأله 1294- هر گاه مالی به قدر درهم بیابد
- مسأله 1295- هر گاه در بین سال مأیوس از صاحبش شده یا بعد از سال،
- مسأله 1296- کمتر از درهم بی قصد تملّک تصرفش مشکل است
- مسأله 1297- لقطه به قدر درهم را اگر به سبب تقصیر گم کرد
- مسأله 1298- لقطه به قدر درهم را اگر تعریف نکرد
- فصل 79 در صید و ذبایح است
- مسأله 1299- هر گاه سگ معلّم، شکاری را بکشد،
- مسأله 1300- صیدی که به تیر یا نیزه یا شمشیر و مثل آنها کشته شود
- مسأله 1301- هر گاه کافر مثلا ماهی زنده از آب بیرون آورد
- مسأله 1302- هر گاه ذبح کننده یا نحر کننده حیوان،
- مسأله 1303- احتیاط [1] آن است که حیوانی که ذبح میشود
- مسأله 1304- اگر حیوانی را ذبح کردند بعد از حیاتش معلوم شد
- مسأله 1305- اگر مثل مرغ و گنجشک مثلا سر آن را بکنند،
- مسأله 1306- اگر در حال اضطرار حیوانی را به دندان [3] یا سنگ یا نی و امثال آنها ذبح کنند،
- مسأله 1307- اگر حیوان را بی ذکر اسم خدا و به غیر قبله ذبح کنند سهوا،
- مسأله 1308- اگر بچه حیوان تمام خلقت که موی آن هم تمام روییده باشد
- مسأله 1309- شرط پاک بودن روغن و پیه و دنبه،
- مسأله 1310- ماهی که اصلا فلس ندارد،
- مسأله 1311- تذکیه واقع میشود بر حیوان طاهر العین،
- مسأله 1312- اما مرغی که چنگال دارد،
- مسأله 1313- هر گاه انسان وطی کند به حیوان حلال گوشت،
- مسأله 1314- هر گاه انسان با اسب یا قاطر یا الاغ وطی کند،
- مسأله 1315- اجزایی که از زنده جدا شود
- مسأله 1316- از گوسفند ذبح شده خون و فضله و قضیب و فرج و بچهدان و خصیتین
- مسأله 1317- چیزهایی که حرام است مثل شراب از برای معالجه درد،
- مسأله 1318- خبائث که حرام است اگر شک به هم رسد
- مسأله 1319- خوردن چیزی در خانه پدر و مادر و برادر و خواهر و عمو و عمه و خالو و خاله و صدیق
- مسأله 1320- جایز است از برای مضطر که بخورد چیز حرام را
- مسأله 1321- اما خوردن هر چیزی که ضرر کند شخص را،
- مسأله 1322- هر گاه شخص قدرت بر دفع ضرر از نفس محترمه داشته باشد،
- مسأله 1323- خوردن خبائث که حرام است،
- مسأله 1324- خوردن گل حرام است
- مسأله 1325- خوردن مال غیر که حرام است،
- مسأله 1326- خوردن چیزی از سفره و خوانی که در آن شراب خورده شود
- مسأله 1327- در اخبار مستفیضه آورده شده است که «جاری ساختن یک حد از حدود الهی نافعتر است از بارانی که به بارد چهل شبانه روز»
- مسأله 1328- کسی که در حال انعقاد نطفهاش یکی از ابوینش،
- مسأله 1329- مرتدّ ملی تا سه دفعه احتیاطا توبه او را قبول کنند
- مسأله 1330- به دشنام دادن هر یک از چهارده معصوم علیهم السّلام یا ادّعای پیغمبری کردن یا شک در کلام پیغمبر [صلّی اللّه علیه و آله و سلّم] داشتن،
- مسأله 1331- هر گاه پیش از اقامه شهود زنا کننده توبه کند،
- [مسائل حدود و دیات]
- اشاره
- مسأله 1332- هر گاه کسی زنا کند با یکی از محرمهای نسبی خود
- مسأله 1333- هر گاه کافری با زن مسلمانی زنا کند
- مسأله 1334- هر گاه کسی شخصی را ببیند که با زنش زنا میکند
- مسأله 1335- مرد پیر و زن پیر [2] هر گاه زنا کنند،
- مسأله 1336- مردی که زن عقدی دائم حاضر [1] دارد و زنا کند،
- مسأله 1337- هر گاه مملوک بالغ یا بالغه زنا کنند،
- مسأله 1338- در کتاب نجم الهدایه از جناب رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم مروی است که
- مسأله 1339- هر گاه لواط کننده و لواط دهنده هر دو بالغ و عاقل باشند،
- مسأله 1340- فاعل را به شمشیر کشتن،
- مسأله 1341- اگر شخص عورت خود را به بدن پسری بمالد،
- مسأله 1342- اگر دو نفر [2] در یک رختخواب مجتمع [3] شوند،
- مسأله 1343- هر گاه شخص پسری را به شهوت ببوسد
- مسأله 1344- اما مساحقه،
- مسأله 1345- هر گاه زنی فرج خود را به فرج زن دیگر بمالد،
- مسأله 1346- امّا قیاده، هر گاه شخص جمع کند میان مرد و زن را برای زنا،
- مسأله 1347- اما قذف، هر گاه کسی نسبت دهد به زنی،
- مسأله 1348- امّا قاذف را که حد میزنند نباید مثل زانی برهنه باشد
- مسأله 1349- امّا شراب خورنده را،
- مسأله 1350- اما شارب الخمری که بالغ عاقل مختار باشد،
- مسأله 1351- مالی که دزدی کردن آن موجب بریدن دست و مانند آن است،
- مسأله 1352- اما هر گاه طفل ممیّز دزدی کند،
- مسأله 1353- حدّ دزدی با شرایط،
- مسأله 1354- اما محارب کسی است که شمشیر یا مثل آن برهنه در دست بگیرد
- مسأله 1355- اما حدّ محارب،
- مسأله 1356- اگر محارب کسی را بکشد
- مسأله 1357- اگر به فریاد کردن و زدن دفع محارب نتوان کرد،
- مسأله 1358- هر گاه شخص امر کند یکی را به غیر حق که بکش فلان را
- مسأله 1359- پدر عمدا فرزند خود را بکشد، پدر را نمیکشند،
- مسأله 1360- دیه قتل عمدی که تعیین بهم رسانند یکی از شش چیز است:
- مسأله 1361- دیه یهودی و مجوسی [2] که جزیه میدهند،
- مسأله 1362- اما هر گاه کسی شخصی را به مهمانی طلبد
- مسأله 1363- هر گاه کسی افسار مالی را میکشد میرود،
- مسأله 1364- هر گاه شخص سوار باشد و مال را بیازارد
- مسأله 1365- هر گاه شخصی کاری کند که موی سر یا ریش مرد بریزد،
- مسأله 1366- هر گاه موی زن را چنین کند که نروید،
- مسأله 1367- هر گاه شخص وضعی کند که موی دو ابروی شخص بریزد و نروید،
- مسأله 1368- هر گاه شخص دو چشم کسی را کور کند،
- مسأله 1369- و اگر کسی چهار پلک دو چشم را معیوب کند،
- مسأله 1370- اما دیه نرمه بینی را قطع کردن،
- مسأله 1371- دیه قطع کردن و دو گوش،
- مسأله 1372- دیه قطع کردن زبان از بیخ،
- مسأله 1373- اما دیه دو دست،
- مسأله 1374- اما اگر شخص وضعی کند که ناخن یکی بیفتد و نروید،
- مسأله 1375- اما دیه شکستن پشت
- مسأله 1376- دیه قطع کردن هر دو پستان زن،
- مسأله 1377- دیه بیضتین
- مسأله 1378- دیه دو پا تا مفصل،
- مسأله 1379- هر گاه کسی اذیت کند یکی را که عقل او زایل شود
- مسأله 1380- جراحتی که بر سر یا روی مرد واقع شود
- مسأله 1381- دیه زن پیش از آن که تا ثلث دیه برسد،
- مسأله 1382- جراحتی که بر سر یا رو برسد،
- مسأله 1383- هر گاه شخصی به خنجر [6] یا تیر و مانند آنها،
- مسأله 1384- هر گاه شخصی سیلی یا مانند آن بر روی کسی بزند
- مسأله 1385- اگر این اثرها در بدن ظاهر شود،
- مسأله 1386- دیه غلام و کنیز، قیمت ایشان است اگر تجاوز از دیه نکنند
- مسأله 1387- حمل که سقط کنند، دیه از برای نطفه،
- مسأله 1388- هر گاه کسی زن حامله را بکشد،
- مسأله 1389- هر گاه شخص در حال مجامعت با زن آزاد، نطفه را بیرون بیاورد بی اذن زن،
- مسأله 1390- هر گاه کسی سر میتی [3] را جدا کند،
- مسأله 1391- هر گاه کسی حیوان حلال گوشت را بی ذبح شرعی تلف کند،
- مسأله 1392- هر گاه کسی اجزای حیوان مأکول اللحم را قطع کند
- مسأله 1393- هر گاه سگ شکاری را تلف کند،
- مسأله 1394- هر گاه سگ پاسبان گوسفند [1] باشد،
- مسأله 1395- اگر حیوانی زراعت یا مال کسی را تفریط کند،
- مسأله 1396- هر گاه کسی یکی را عمدا کشت،
- مسأله 1397- هر گاه کسی قتل خطا یا شبه خطا [4] کند،
- مسأله 1398- امّا هر گاه کسی مؤمنی را بکشد به گمان [5] کافر حربی،
- این چند مسأله آخر، باز فتوای مرحوم شیخ مرتضی (علیه الرحمة) است.
- مسأله 1399- هر گاه کسی حشرات زمین، مثل مورچه یا مگس را بکشد،
- مسأله 1400- گربه هر گاه ضرری برساند،
- مسأله 1401- زدن حیوانات یا جراحت کردن به ظلم،
- مسأله 1402- طفل که تقصیر کند و مرتکب بعضی از گناهان کبیره بشود،
- مسأله 1403- هر گاه به زدن اطفال دیه لازم آید،
- در ارشاد القلوب مسطور است این حدیث شریف که:
- اصطلاحات و لغات
سایز
اندازه متن
محتوایی برای این صفحه وجود ندارد.
فهرست
- [پیشگفتار]
- آشنایی با رسالههای عملیه شیخ اعظم انصاری «قدس سره»
- اشاره
- 1- صراط النجاة:
- 2- سراج العباد:
- 3- رساله عملیه دیگر:
- 4- صیغ العقود:
- 5- ذخیرة المعاد:
- 6- حاشیه بر بغیة الطالب:
- 7- حاشیه بر رساله نخبه:
- 8- حاشیه بر وجیزه:
- 9- حاشیه بر نجاة العباد:
- [مقدمة المحقق]
- اشاره
- رساله نگاری
- آشنایی با زندگی مصنف و محشّین:
- یادآوری
- المدخل
- [قسمت أوّل: عبادات]
- اشاره
- مسأله 1- اقوی جایز [3] نبودن بقاء [4] بر تقلید میّت است مطلقا،
- مسأله 2- مراد از اعلم یعنی استادتر
- مسأله 3- شناختن مجتهد
- مسأله 4- هر گاه شخص، با عدم قدرت از اعلم، تقلید غیر اعلم کرد،
- مسأله 5- عدول از حیّ به حیّ
- مسأله 6- هر گاه دو مجتهد مساوی باشند
- مسأله 7- اگر یکی از آن دو مجتهد مساوی اوثق [1] در فتوی باشند،
- مسأله 8- هر گاه شخص مقلد در مسأله بقاء بر تقلید میت تقلید مجتهد حی را کرد
- مسأله 9- رجوع به غیر اعلم در مسألهای که اعلم فتوی نمیدهد واجب است
- مسأله 10- مأذون نیست کسی مخالفت احوطهای مطلق کند.
- مسأله 11- ظاهر کلمات علماء این است که تقلید اعلم، واجب مطلق است
- مسأله 12- جاهل قاصر هر گاه عملی کند،
- مسأله 14- هر گاه در بین نماز مسألهای روی داد
- مسأله 15- اگر پیش از نماز ملتفت بود جهل یا نسیان خود را
- مسأله 16- جایز نیست عمل کردن به قول مشهور مگر
- مسأله 17- تقلید در مسائل ضروریّه لازم نیست،
- مسأله 18- در مسائل تقلیدیّه، اخذ اجمالی کفایت نمیکند
- مسأله 19- تقلید غیر اعلم در مسألهای که علم داری به موافقت او با اعلم جایز است،
- مسأله 20- اگر دو مجتهد مسلّم الاجتهاد باشند،
- مسأله 21- هر گاه عارض شود مجتهد را جنون یا فسق
- مسأله 22- نیّت تقلید،
- مسأله 23- هر گاه شخص شک کند بعد از عمل که تقلید داشتهام یا نه
- مسأله 24- هر گاه مجتهد در مسألهای از رأی سابقش بر گردد
- مسأله 25- عامی در احکام فرعیّه به عقل خود عمل نمیتواند کرد،
- مسأله 26- هر گاه شخص با قدرت بر تقلید مجتهد حیّ باقی باشد به تقلید میّت
- مسأله 27- اگر کسی تقلید کرد غیر اعلم را با علم به مطابق بودن با اعلم
- مسأله 28- اگر کسی تقلید کرد اعلم را در رجوع به غیر اعلم،
- مسأله 29- نایب و قیّم [3] مجتهد که ولایت طفل یا وقف یا غیره دارد،
- مسأله 30- اگر شخص تقلید کرد کسی را که اخذ به کتاب را تقلید میدانست،
- مسأله 31- هر گاه شخص تقلید کرد اعلم را و حکم مسأله را بعد فراموش کرد
- مسأله 32- هر گاه شخص خرید چیزی را به آن قسم که مجتهدش صحیح میدانست و فروشنده باطل میدانست،
- مسأله 33- اگر مختلف باشد تقلید وکیل،
- مسأله 34- اگر شخص تقلید کند شخص معیّنی را به خیال آن که زید است
- مسأله 35- جایز است تقلید دو مجتهد با مساوی بودن ایشان
- مسأله 36- طریقه اخذ مسائل سه قسم است.
- مسأله 37- بدان که عدالت ملکه است نه حسن ظاهر
- مسأله 38- هر گاه خلاف [5] واقع شود میان کتاب و شنیدن از مجتهد،
- مسأله 39- هر گاه شخص دستش به مجتهد یا کتابش و یا ناقل عادل نرسد
- مسأله 40- به فتوای علما- چه حیّ و چه میّت- که موافق احتیاط [3] یا ضروری یا اجماعی شیعه باشد عمل کند ضرر ندارد
- مسأله 41- هر گاه مقلّد به تفاصیل، مسائل مجتهدش را احاطه ندارد،
- مسأله 42- شخص بی تقلید به قصد قربت عمل کرد
- مسأله 43- بدان که اعتبار اعلمیّت در وقتی است که مجتهد استنباط میکند،
- فصل 1 در نجاسات است
- فصل 2 مطهّرات
- فصل 3 در نجاسات است
- مسأله 46- چیزی که مشتبه به نجس باشد
- مسأله 47- لباس نجس بعد از تطهیرش،
- مسأله 48- لباس نجس هر گاه وکیل [3] تطهیرش کند
- مسأله 49- آب گودی که صدق چاه نمیکند
- مسأله 50- هر گاه دست نجس مثلا آب قلیل بر آن جاری شود
- مسأله 51- اطراف متنجّس که صدق محل واحد کند
- مسأله 52- غساله منفصله از محل نجاست
- مسأله 53- از عرق جنب از وطی حایض و نحو آن،
- مسأله 54- فضله طیور هر گاه شک داشته باشد که از حلال گوشت است
- مسأله 55- ناخن، مثلا سنگ بر روی آن خورد و خون در زیرش مرد
- مسأله 56- هر گاه غذایی پای دندان باشد
- مسأله 57- حنای نجس هر گاه، مثلا بسر بندند
- مسأله 58- زمین بازار و غیره تا علم به نجاستش نداری پاک است
- مسأله 59- خون مشتبه به نجس
- مسأله 60- اگر دانه انگوری در غوره باشد که آبش بگیرند
- مسأله 61- زمین یا دیوار یا فرش یا لباس شخص نجس باشد
- مسأله 62- جمعی مثلا طعام میخورند، یکی فضله موش مثلا در آن دید
- مسأله 63- پشه و نحو آن که خون از بدن میخورند،
- مسأله 64- حرام است نجس کردن مسجد و فرش آن
- مسأله 65- آب چاه حکم آب کر دارد
- مسأله 66- هر گاه تطهیر کرد شخص لباس متنجس را [3] بعد دید عین نجاست در او باقی مانده،
- مسأله 67- نمد و مثل آن هر گاه تطهیر شرعی شده باشد
- مسأله 68- غساله نجس هر گاه به جایی دیگر برسد،
- مسأله 69- آب انگور اگر در آفتاب جوش بیاید
- مسأله 70- مس نجس و شبه آن را هر گاه آب کنند
- مسأله 71- تنور هر گاه نجس شود،
- مسأله 72- هیمه نجس هر گاه بسوزد
- مسأله 73- آب نجس مثلا سرایت کرد در میان جماعتی
- مسأله 74- آب قلیل که در جدول، مثلا میرود
- مسأله 75- زمین گل، بعضی از آن نجس و بعضی از آن پاک،
- مسأله 76- از دو ظرف یکی سرکه و یکی شیره مثلا برداشت و مخلوط کرد
- مسأله 77- هر گاه مو از بدن کنده شود و ریشه آن با رطوبت باشد
- مسأله 78- هر گاه چیزی را شخص عاریه گرفت و نجس کرد،
- مسأله 79- دود [4] روغن نجس و شعله هیمه نجس،
- مسأله 80- هر گاه طعام متنجس را جماعتی خوردند
- مسأله 81- هر گاه منقار مرغی مثلا نجس شود
- مسأله 82- چاه هر گاه نجس شود به رنگ یا بوی یا مزه نجاست،
- مسأله 83- احوط در استبراء [3] حیوان جلّال بعد از زوال اسم [4] جلّال،
- فصل 4 در بعضی چیزهایی است که مستحب است بر آن آب به پاشند
- مسأله 85- هر گاه دست به کلب یا خنزیر برسد بی رطوبت
- فصل 5 در ازاله نجاسات است
- مسأله 86- واجب است ازاله نجاست از رخت و بدن به جهت نماز و طواف واجب
- مسأله 87- هر گاه چیز طاهری برسد به چیز نجس یا متنجّس
- مسأله 88- ترشح زمین نجس
- مسأله 89- نجاست ثابت میشود به علم یا خبر دو عادل
- مسأله 90- شیء متنجّس، طاهر نمیشود مگر با علم به تطهیر آن
- مسأله 91- هر گاه چیزی نجس در میان چند چیز طاهر مشتبه شده باشد،
- مسأله 92- تطهیر متنجس هر گاه مثل لباس باشد
- مسأله 93- هر گاه در زیر آب یا بیرون آب چیزهای بزرگ،
- مسأله 94- بدن در زیر آب کر یا جاری یک دفعه دست بر روی آن بگذارد و بر دارد دو شستن حساب میشود،
- مسأله 95- غساله نجس است در غسله اولی،
- مسأله 96- ظرف را هر گاه سگ به طرف زبان خود نجس کند
- مسأله 97- هر گاه ظرفی آب نجس در آن باشد آب کر یا جاری [1] به آن ممزوج شود،
- مسأله 98- ظرف نجس و هر چه فشار احتیاج ندارد،
- مسأله 99- آن چه تعدّد و فشار میخواهد،
- مسأله 100- ظرفی که گودی [7] ندارد
- مسأله 101- زمین [9] نجس به مجرد فرو گرفتن آب کر یا جاری یا بارش به قسم مذکور پاک میشود،
- مسأله 102- گوشت و دنبه و پیه [1] هر گاه نجس شوند،
- مسأله 103- ظرف یا دست هر گاه مثلا چرب شده باشد،
- مسأله 104- چربی مایع نجس اگر در آب کر بریزند
- مسأله 105- متجنسی که غسالهاش مضاف بیرون آید،
- مسأله 106- چیزی که آب نجس در آن نفوذ کرده باشد
- مسأله 107- هر گاه آتش بگدازد چیز نجس را پاک نمیکند
- مسأله 108- هر گاه شخصی تقلید کند مجتهدی را که غساله را پاک میداند
- مسأله 109- هر گاه صورت شخص نجس باشد مثلا و فراموش کند
- مسأله 110- گوشت و دنبه مثلا که روغنش گداخته نشده باشد نجس شود
- مسأله 111- بول پسر شیرخواره که هنوز غذا خور نشده باشد
- مسأله 112- خون کمی مثلا به دست باشد شخص بمالد بر زمین یا غیر زمین که خون ازاله شود پاک نیست،
- مسأله 113- اگر خونی در آبگوشت که میجوشد بریزد نجس میکند
- مسأله 114- آب خون یا آبی که به خون نجس شده
- مسأله 115- ذره خون اگر در آب کمتر از کر برسد
- مسأله 116- حبی مثلا نجس شده و کمی گل بر آن باشد
- مسأله 117- هر گاه نمک صلب یا نبات مثلا ظاهر آن مثلا نجس شود
- مسأله 118- آب اماله هر گاه بر گردد و تغییر به رنگ و بو و مزه نجاست نداشته
- مسأله 119- دست غسل دهنده میت بعد از سه غسل
- مسأله 120- هر گاه چرک زیر ناخن باشد،
- مسأله 121- هر نجسی را به هر آبی دو مرتبه [2] باید شست
- مسأله 122- بوریایی که ریسمان دارد هر گاه نجس شود
- مسأله 123- کشمش [6] هر گاه مغز آن جوش بخورد
- مسأله 124- آب خرما [8] که جوش آمد
- مسأله 125- غذای پای دندان هر گاه نجس شود
- مسأله 126- آب کر هر گاه ممزوج شود به آب نجس
- مسأله 127- زمین نجس که آب کر آن را فرو گیرد
- مسأله 128- خون در دهان به آب دهان مستهلک شود
- مسأله 129- غذا در دهان هر گاه خون به آن برسد
- مسأله 130- چیزی متجنس در ظرفی باشد
- مسأله 131- هر گاه فشار ندهی آن چه را که فشار میخواهد
- مسأله 132- ظرف نجس که باران بر آن به بارد
- مسأله 133- در آب کر و جاری هر دفعه که همان موضع نجس مثل دست
- مسأله 134- آفتاب بر زمین نجس با رطوبت سرایت کننده بتابد
- مسأله 135- آب نجس در ظرف باشد یا ظرف نجس آب در آن کنند فرق ندارد
- مسأله 136- هر گاه مثلا طفل دستش نجس باشد
- مسأله 137- خون کمتر از درهم که عفو است
- مسأله 138- دلو چاه هر گاه نجس شود
- مسأله 139- برنج یا چیزی که آب در مغز آن میرود که فشار بر نمیدارد
- مسأله 140- بارش بر هر چیزی که فشار لازم دارد به بارد
- مسأله 141- هر گاه در آب دلو نجاست بالا آمده و آب دلو به اطراف چاه ریخته شود
- مسأله 142- چرک پای دندان که نجس شود
- فصل 6 در مسائل و شرایط وضو است
- مسأله 143- هر گاه گوشتی در موضع وضو یا غسل روییده باشد،
- مسأله 144- چرک زیر ناخن واجب نیست ازاله آن،
- مسأله 145- هر گاه زن به حضور مرد نامحرم وضو بسازد
- مسأله 146- هر یک از انگشتهای پا را که مسح کند
- مسأله 147- هر گاه شخص به یک دست مسح سر و هر دو پا را بکشد
- مسأله 148- هر گاه ممکن نشود کفش و نحو آن را از پا بیرون آورند
- مسأله 149- هر گاه شخص، مادّه یا زخمی در بدن داشته باشد که نتوان آب به آن رسانید
- مسأله 150- هر گاه عذر بر طرف شد وضو یا غسل جبیره
- مسأله 151- هر گاه در مقام تقیّه،
- مسأله 152- شخص نماز قضاء بر ذمّه دارد و خواهد پیش از وقت وضو بسازد
- مسأله 153- هر گاه شخص متصل بولش میچکد،
- مسأله 154- آبی که نمک داخل در آن کنند
- مسأله 155- غسل جنابت کفایت از غسل جمعه هم میکند
- مسأله 156- هر گاه به جهت مرضی، مثلا دوایی مثل کتیرا و نحو آن،
- مسأله 157- بعد از وضو یا غسل رطوبت مشتبه ببیند
- مسأله 158- هر گاه محدث شک دارد که حدث سر زده یا نه،
- مسأله 159- وضویی که از برای رفع [1] حدث باشد
- مسأله 160- هر گاه در بین غسل حدث اصغر سر بزند
- مسأله 161- هر گاه شخص قصد تمام دادن اجرت حمامی را به قسم متعارف ندارد
- مسأله 162- جبیره در موضع مسح هم مثل موضع غسل است
- مسأله 163- خون جروح و قروح که نتوان شست
- مسأله 164- هر گاه آب تا سینه [5] شخص باشد،
- مسأله 165- هر گاه شخص نذر کند که صد صلوات بفرستد با طهارت،
- مسأله 166- هر گاه شخص نمیدانست که قدری باطن دماغ را به جهت مقدّمه باید شست
- مسأله 167- هر گاه رطوبت کف دست کفایت نکند مسح را،
- مسأله 168- پیش از وقت، وضوی تهیّأ [3] مستحب است
- مسأله 169- هر گاه سهوا شخص به آب غصبی وضو بسازد،
- مسأله 170- استنجاء به سنگ و شبه آن باید عددش سه [4] باشد
- مسأله 171- خون بواسیر اگر مشقت [5] در تطهیرش باشد عفو است،
- مسأله 172- شخص بعد از وضو یا غسل مانعی در بدن دید
- مسأله 173- یقین در وضو و حدث و شک در تقدیم
- فصل 7 در تیمم است
- مسأله 174- تیمم بدل از وضو یا غسل
- مسأله 175- هر گاه شخص یک دستش عاجز باشد برای تیمم،
- مسأله 176- هر گاه اسباب وضو یا تیمم از خاک و نحو آن ممکن نشود،
- مسأله 177- هر گاه شخصی را در مکان غصبی [2] حبس کرده باشند
- مسأله 178- بر شش چیز تیمم میتوان کرد:
- مسأله 179- تیمم به غبار مختص به غبار ثوب نیست
- مسأله 180- شخص با تیمم بود که مغرب شد
- مسأله 181- به جهت تیمم، باید تمام ممسوح مسح شود
- مسأله 182- شخص جنب یا حائض که تکلیفش تیمم است
- مسأله 183- سنگ آهک پیش از پختن،
- مسأله 184- هر گاه شخص در بین تیمم یا وضو شک در اجزا کند
- فصل 8 در غسل جنابت است
- مسأله 185- هر گاه مردی که مریض نباشد و رطوبت در خود ببیند
- مسأله 186- هر گاه شخصی منی در جامه خود ببیند و نداند کی جنب شده
- مسأله 187- هر گاه شخص رطوبتی در جامه خود ببیند و یقین کند که منی است
- مسأله 188- واطی و موطوئه حیوان احتیاطا [2] غسل کند
- مسأله 189- در غسل بیرون از آب بودن و عورت پوشیدن شرط صحت غسل نیست،
- مسأله 190- هر گاه دندان با گوشت کنده شود،
- مسأله 191- هر گاه روی زخم جبیره را مسح [3] نتوان کرد
- مسأله 192- موی نازک در بدن احتیاطا به جهت غسل شسته شود
- مسأله 193- هر گاه موضع غسل یا وضو را شخص نجس میدانست و بعد از وضو یا غسل شک دارد که ازاله کرده یا نه
- مسأله 194- هر گاه پیش از وقت غسل کرد به قصد واجب،
- مسأله 195- آب حوض یا خزینه که در آن استنجاء کنند
- مسأله 196- جرم وسمه در ابرو مثلا،
- مسأله 197- آب مشتبه به غصب،
- فصل 9 در آداب تخلی است
- مسأله 198- در حال تخلی [1] واجب است عورت خود را از نامحرم پوشیدن
- مسأله 199- زن اگر خواب دید که منی از او خارج شد و بعد چیزی ندید
- مسأله 200- به دخول تمام حشفه
- مسأله 201- مردی که از او منی خارج شده و بول نکرد
- فصل 10 در احکام حیض و استحاضه و نفاس است
- مسأله 202- علامت خون حیض،
- مسأله 203- هر گاه ضعیفه دو مرتبه در اوّل ماه تا پنج روز مثلا خون ببیند،
- مسأله 204- هر گاه عادت قرار گرفت و بعد تغییر کرد
- مسأله 205- هر گاه شک کند که خون از او خارج شده یا نه،
- مسأله 206- هر گاه چیزی از او خارج شد، شک دارد که خون است یا نه،
- مسأله 207- هر گاه خونی به جامه خود ببیند و نداند که از رحم آمده یا از جای دیگر،
- مسأله 208- اگر خون مشتبه به نفاس شود
- مسأله 209- خون قبل از نه سال حیض نیست،
- مسأله 210- اگر شک در بلوغ داشته باشد
- مسأله 211- اگر خون مشتبه بیرون بیاید
- مسأله 212- باید که خون حیض سه روز متّصل باشد،
- مسأله 213- شب اول و شب چهارم [1] خارج از سه روز است
- مسأله 214- حیض، کمتر از سه روز و زیاده از ده [2] روز نمیشود
- مسأله 215- هر گاه زن سه روز متفرّق
- مسأله 216- زنی ظهر مثلا خون ببیند
- مسأله 217- هر گاه زن سه روز مستمر خون دید
- مسأله 218- هر گاه سه روز متصل خون دید و قطع شد
- مسأله 219- هر گاه ما بین دو خون که محکوم به حیض باشد
- مسأله 220- صاحب عادت وقتیّه به مجرّد دیدن خون
- مسأله 221- در ذات عادت عددیه فقط در ترک عبادت به مجرّد دیدن خون خلاف است،
- مسأله 222- هر گاه خون از عادت بگذرد
- مسأله 223- هر گاه به غیر از متعارف مذکور پیش از عادت خون ببیند
- مسأله 224- هر گاه از سه روز کمتر خون قطع شد
- مسأله 225- هر گاه پیش از عادت [4] خون دید
- مسأله 226- صاحب عادت ده روز هر گاه پیش از عادت خون دید
- مسأله 227- هر گاه در اول و آخر عادت [5] خون دید
- مسأله 228- صاحب عادت عددی، هر گاه خونش از ده بگذرد
- مسأله 229- اگر اصلا تمیز ندارد،
- مسأله 230- هر گاه صاحب عادت وقتیه [4] از ده بگذرد خونش،
- مسأله 231- هر گاه عادت از ده بگذرد
- مسأله 232- بر زن واجب است استبراء رحم
- مسأله 233- هر گاه در میان دو خون به صفت حیض
- مسأله 234- فرق نیست میان خون حیض، سیاه و یا سرخ بودنش،
- مسأله 235- زنی که باید به عادت خویشانش رجوع کند
- مسأله 236- هر گاه عدد را بداند و زمان را فراموش کند
- مسأله 237- حرام است بر حائض داخل شدن هر عبادتی
- مسأله 238- حرام است وطی در قبل حائض
- مسأله 239- کفّاره وطی در قبل حائض بر مرد [7] است
- مسأله 240- قول زن در حایض بودن
- مسأله 241- بعد از وطی هر گاه شخص خلاف اعتقادش ظاهر شد
- مسأله 242- کسی که عاجز از کفّاره باشد
- مسأله 243- زن حائض مدخول بها و لو به دبر
- مسأله 244- هر گاه به اعتقاد حایض بودن طلاق داد
- مسأله 245- وضو پیش از غسل ساختن،
- مسأله 246- هر گاه زن پاک شد
- مسأله 247- احوط بر حائض اگر نگویم اقوی قضاء نمازی است که به نذر واجب شده باشد
- مسأله 248- هر گاه از اوّل وقت بگذرد به قدر اقلّ افراد نماز
- مسأله 249- هر گاه به اعتقاد آن که به قدر پنج رکعت باقی است،
- مسأله 250- هر گاه اعتقاد داشت که وقت به قدر نماز دویّم است
- مسأله 251- سنّت است از برای حائض که در وقت نماز با وضو
- مسأله 252- مکروه است از برای حائض خضاب کردن
- فصل 11 در احکام نفاس است
- مسأله 253- ضعیفه بعد از وضع یا سقط طفل
- مسأله 254- اگر شک در ولادت دارد نفاس نیست
- مسأله 255- خون قبل از ولادت حیض میشود به دو شرط:
- مسأله 256- اگر بعد از دیدن خون نفاس ده روز بگذرد
- مسأله 257- هر گاه در ابتدای خروج طفل خون خارج شود نفاس است،
- مسأله 258- هر گاه ضعیفه در وقت بیرون آمدن طفل خون دید و پاک شد،
- مسأله 259- هر گاه خون نفاس بعد از تولد تمام طفل تا ده روز قطع شد،
- مسأله 260- هر گاه خون نفاس در بین ده روز قطع شد
- مسأله 261- منتهای نفاس ده روز است،
- مسأله 262- هر گاه زن دو طفل زاید،
- مسأله 263- اقلّ ایّام طهر
- مسأله 264- هر گاه صاحب عادت هفت روز باشد مثلا
- مسأله 265- هر گاه صاحب عادت، هفت روز بعد از تولد خون نبیند
- مسأله 266- هر گاه روز اول خون دید و قطع شد
- مسأله 267- هر گاه روز اول [5] خون دید و قطع شد
- مسأله 268- در جمیع صور لازم است از برای نفسا استبراء
- مسأله 269- آن چه بر حائض حرام است بر نفسا هم حرام است،
- مسأله 270- مکروه است بر زوج تمتع بردن از ما بین ناف تا زانو
- مسأله 271- مستحب است که نفسا در وقت نماز وضو بسازد
- فصل 12 در احکام استحاضه است
- مسأله 272- خون استحاضه در غالب اوقات فاسد است
- مسأله 273- خون [1] استحاضه همین که بیاید در باطن که تواند بیرون آورد
- مسأله 274- هر گاه به اختبار و امتحان معلوم نشود
- مسأله 275- واجب [1] است از برای هر نمازی وضو،
- مسأله 276- هر گاه بعد از نماز صبح متوسّطه شود
- مسأله 277- هر گاه کثیره یا متوسّطه بعد از نماز قطع شود،
- مسأله 278- جایز نیست که مستحاضه کثیره زیاده از دو [3] نماز به یک غسل جمع کند،
- مسأله 279- جایز است از برای هر نماز یک غسل،
- مسأله 280- هر گاه بعد از شروع [5] در غسل یا وضو، دیگر خونی از ضعیفه خارج نشود
- مسأله 281- اگر بعد از غسل و پیش از نماز، خون استحاضه در ظاهر و باطن قطع شود،
- مسأله 282- اگر در ظاهر قطع شود نه در باطن و زمان،
- مسأله 283- هر گاه در اثنای نماز خون منقطع شود
- مسأله 284- اگر خون در اثنای نماز آرام گرفت
- مسأله 285- اگر زن یقین کند آرام گرفتن خون را
- مسأله 286- هر گاه استحاضه متوسطه روی دهد در شب
- مسأله 287- واجب است که ضعیفه حفظ کند خود را به قدر امکان
- مسأله 288- هر گاه در بین نماز صبح قلیله متوسطه شود
- مسأله 289- ضعیفه مستحاضه هر گاه غسل کند و وضو بسازد
- مسأله 290- هر گاه مستحاضه کثیره پیش از هر نماز خون از او قطع شود باز ببیند
- مسأله 291- اگر در بین غسل حدث اصغر از او سر زند
- فصل 13 در احکام اموات است
- مسأله 292- هر گاه غسل داده شود میت،
- مسأله 293- جایز نیست غسل و نماز و کفن و دفن میّت مگر به اذن ولیّ میّت
- مسأله 294- باید غسل دهنده میت، مثل میت باشد
- مسأله 295- واجب است غسل دادن میّت شیعه اثنا عشری
- مسأله 296- هر گاه طفل زنده باشد در شکم زن میت
- مسأله 297- واجب است غسل دادن میت، اول به آب سدر و بعد به آب کافور و بعد با آب قراح
- مسأله 298- هر گاه ممکن نشود غسل،
- مسأله 299- مخلوط کردن سدر و کافور در آب،
- مسأله 300- پیش از غسل شرط است
- مسأله 301- هر گاه در بین غسل یا بعد نجس شود بدن او،
- مسأله 302- هر گاه آب کفایت سه غسل نکند،
- مسأله 303- هر گاه میّت محرم باشد،
- مسأله 304- هر گاه همجنسی یا محرمی از برای میّت نباشد
- مسأله 305- مکروه است چیدن ناخن میت
- مسأله 306- کفن سه پارچه واجب است:
- مسأله 307- باید کفن غصبی و نجس و حریر و پوست نباشد
- مسأله 308- جایز است در حال تعذّر بلکه وجوبش خالی از قوّه نیست تکفین ستر عورت به متجنّس
- مسأله 309- سه پارچه کفن را از اصل مال میّت برمیدارند
- مسأله 310- کفن مملوک با مالک است
- مسأله 311- اقوی آن است که بذل سدر و کافور و آب غسل واجب است
- مسأله 312- اقوی وجوب حنوط نمودن است
- مسأله 313- خاک تربت امام حسین علیه السّلام را با حنوط مخلوط کردن مستحب است،
- مسأله 314- وضع جریدتین با میّت مستحب مؤکد است
- مسأله 315- جایز است حمل میت بر دابّه
- مسأله 316- نماز واجب است بر شیعه اثنی عشری به واجب کفایی
- مسأله 317- هر گاه یک نفر زن منفردا بر میت نماز کند
- مسأله 318- در نماز میت شرط نیست طهارت از حدث و خبث و ستر عورت،
- مسأله 319- مستحب است تیمم به جهت نماز میت،
- مسأله 320- شرایط نماز استقبال قبله است و قیام با تمکن و نیت
- مسأله 321- نماز موافق مشهور بهتر این است که بعد از تکبیر اول بگوید:
- مسأله 322- در نماز میّت، عدالت امام شرط است،
- مسأله 323- بی اذن ولیّ
- مسأله 324- بعد از نماز واجب نماز بر میّت مستحب است،
- مسأله 325- مأموم به هر تکبیری که رسید تکبیر بگوید و تکبیر اول خود قرار دهد
- فصل 14 در احکام نماز است
- مسأله 327- مقدمات نماز شش است:
- مسأله 328- وضو، دو شستن و دو مسح کردن است
- مسأله 329- شرایط غسل هم، چنین است
- فصل 15 در ستر عورات است
- مسأله 330- مرد باید عورتش را به پوشد و زن جمیع بدن را،
- مسأله 331- باید لباس مصلّی نجس نباشد
- مسأله 332- وقت نماز چهار عنوان دارد:
- مسأله 333- مقارنات نماز یازده است:
- مسأله 334- رکن اجزایی نماز چهار است:
- فصل 16 در احکام و شرایط نماز است
- مسأله 335- جاهل به حکم قبله،
- مسأله 336- هر گاه شخص از نماز شکسته و تمام هر دو قضاء دارد،
- مسأله 337- هر گاه پیشانی بر چیزی که سجده بر آن صحیح نیست قرار گرفت
- مسأله 338- اگر شخص در حال قیام شک کند که شک سابقم چه شکی بوده
- مسأله 339- شخص اگر در سجده است، مثلا و شک در رکعت دارد
- مسأله 340- شخص در حال رکوع زیادتر از حد رکوع خم شود
- مسأله 341- هر گاه شخص قصد تسبیح اربع داشت،
- مسأله 342- اذان و اقامه که در مسجد ساقط است سقوطش عزیمت است
- مسأله 343- نماز قضاء،
- مسأله 344- هر گاه شخص سهوا نماز عشا را در وقت مشترک شروع کرد
- مسأله 345- موی اسب و الاغ و قاطر همراه نماز گزار باشد،
- مسأله 346- رطوبات حرام گوشت
- مسأله 347- هر گاه آب انگور جوش آمده پیش از آن که دو ثلثان برود
- مسأله 348- هر گاه شخص، «السلام علیکم» را واجب قصد داشت
- مسأله 349- هر گاه جاهل مقصر هر سه سلام را به قصد واجب گفت،
- مسأله 350- هر گاه در حال تشهد یا ذکر یا قرائت دست یا انگشتهای پا را مثلا حرکت دهد
- مسأله 351- نماز میّت هر گاه دعای مستحبّش غلط خوانده شود جهلا،
- مسأله 352- حمل نجاست در دهان هم مثل ظاهر است
- مسأله 353- حمل اجزای حرام گوشت و میته نجس عمدا،
- مسأله 354- زن در نماز محاذی مرد یا پیش از مرد باشد
- مسأله 355- هر گاه شخص در بین نماز فهمید که سلام نماز سابق را نداده،
- مسأله 356- کفش در پای نماز گزار باشد
- مسأله 357- هر گاه نماز قضاء بر ذمّه باشد نماز نافله را بر خود واجب کند
- مسأله 358- موم همراه نماز گزار
- مسأله 359- هر گاه چیزی، مثل لقطه همراه خود نگاه دارد که صاحبش را پیدا کند
- مسأله 360- شخص به مظنّه قبله نماز کرد،
- مسأله 361- شخص مدتی در حمد، مثلا«الصِّراطَ المُستَقِیمَ» را به کسر گفت
- مسأله 362- بعد از تمام کردن سوره «قل هو اللّه احد» سه مرتبه «کذلک اللّه ربی» گفتن مستحب است،
- مسأله 363- مدّ در قرائت به قدر دو الف کفایت میکند
- مسأله 364- ادغام با غنّه یعنی پیچیدن صدا در خیشوم
- مسأله 365- دیوار یا سقف خانه هر گاه غصبی باشد،
- مسأله 366- نماز وحشت،
- مسأله 367- اگر اصل نماز وحشت را فراموش کرد،
- مسأله 368- عدول نماز سابق به لاحق جایز نیست
- مسأله 369- هر گاه شخص، قنوت را فراموش کرد و به رکوع رفت،
- مسأله 370- هر گاه بعد از نماز فراموش کرد نماز احتیاط را
- مسأله 371- اقوال مستحبی را هر گاه عمدا و اختیارا بی طمأنینه
- مسأله 372- نماز در زمین و فرش و لباس غصبی
- مسأله 373- جبهه به مهر رسید بی اختیار بلند شد،
- مسأله 374- اللّه اکبر را هر گاه وصل بخوانند
- مسأله 375- با مطالبه و قدرت بر ادای دین فوری است ادای آن،
- مسأله 376- اسم پیغمبر شنیدن، فورا صلوات فرستادن مستحب است،
- مسأله 377- جواب [4] سلام طفل ممیز
- مسأله 378- سلام کننده به سلام تنها،
- مسأله 379- دعا به فارسی کردن را در نماز،
- مسأله 380- زن در نماز جهریّه قرائت را آهسته بخواند
- مسأله 381- هر گاه حرفی از قرائت را غلط گفته باشد
- مسأله 382- هر گاه در بین نماز «ما یصح السجود علیه» گم شد،
- مسأله 383- حمل نجس [5] در نماز، احوط اجتناب است،
- مسأله 384- نجاست در لباس اگر فراموش شده باشد،
- مسأله 385- اگر در بین نماز عالم باشد که نجاست پیش از نماز بود
- مسأله 386- باید سر انگشت بزرگ پا در سجده بر زمین رسد
- مسأله 387- از گوشت سر انگشت مسح کنی و یک بار انگشت بالا بری ضرر ندارد
- مسأله 388- بر روی تسبیح نپخته،
- مسأله 389- هر گاه پیشانی به مهر نرسیده،
- مسأله 390- شخص نماز قضاء یقینی که بر ذمّه دارد
- مسأله 391- اگر روزه واجب شخص بر ذمه دارد، روزه مستحبی را نگیرد،
- فصل 17 در عدول است
- مسأله 392- عدول نماز ظهر به عصر و مغرب به عشا
- مسأله 393- نماز فرادی به جماعت عدول نمیتواند کرد،
- مسأله 394- نماز عصر به ظهر و عشا به مغرب و ادا به قضاء
- مسأله 395- هر گاه نماز ظهر را کرده بود و سهوا دیگر نیت ظهر کرد
- مسأله 396- هر گاه شخص ایستاده به قصد نماز معینی
- مسأله 397- اگر اول قصد نمازی کرد و تکبیر گفت و بعد به خیال نمازی دیگر تمام کرد
- مسأله 398- انگشتر متنجس در غیر دست
- مسأله 399- هر گاه شخص در نماز قهرا حرکت کرد
- مسأله 400- قرائت جهریّه که آخرهای کلمه بعضی جاها آهسته خوانده میشود
- مسأله 401- فرش زیر مریض حکم لحاف رویش را ندارد
- مسأله 402- معفوّ نیست مربّیه طفل با قدرت شستن [6] جامهاش
- مسأله 403- خون انسان یا حیوان حلال گوشت در جامه و بدن مصلّی کمتر از درهم معفو است،
- مسأله 404- ذکر کبیر در رکوع و سجود هر گاه سه مرتبه بگویند
- مسأله 405- هر گاه مالی را خمس نداده از عین آن مال لباس بخرند
- مسأله 406- هر گاه نماز استیجاری یا نذر موسع بر ذمه شخص باشد،
- مسأله 407- در نماز مستحبی، شخص نمیداند که رکعت سیّم است یا آن که سلام داده و برخاسته
- مسأله 408- هر گاه شخص بداند یک نخ غصبی در جامهاش هست
- مسأله 409- هر گاه شخص محمول غصبی داشته باشد
- مسأله 410- هر گاه شخص به سجده رسید و به خاطرش آمد که از رکعت پیش یک سجده نکرده
- مسأله 411- جورابی که ساق پا را نپوشاند
- مسأله 412- نماز مستحبی هر گاه طمأنینه و شرایطش را
- مسأله 413- هر گاه ببینی که شخص طمأنینه و شرایط نماز را درست به جا نمیآورد
- مسأله 414- وطن فعلی،
- مسأله 415- هر گاه هجرت کند شخص از وطن و دیگر قصد شش ماه ماندن در آنجا نداشته باشد
- مسأله 416- نماز غفیله بعد از نماز مغرب،
- مسأله 417- هر گاه شخصی نماز کرد به قصد ادا بعد معلوم شد که قضاء بوده،
- مسأله 418- هر گاه مقام تقیّه باشد و شخص میتواند مثلا بر بوریا سجده کند
- مسأله 419- هر گاه شخص نافله صبح را نکرده نماز صبح را کر
- مسأله 420- هر گاه در قرائت مثلا حرفی را غلط گفت سهوا
- مسأله 421- هر گاه شک دارد که پنج رکعت به غروب مانده یا نه،
- مسأله 422- در سجده، بعض کف دست و لو بعض انگشت بر زمین برسد کفایت [1] میکند،
- مسأله 423- حروف قرائت و غیره را به مخرج گفتن کفایت میکند
- مسأله 424- هر گاه شخص نماز مغرب را در دو رکعت سلام داد
- مسأله 425- هر گاه شخص پیشانیش به مهر نرسیده،
- مسأله 426- هر گاه به قدر چهار رکعت با سوره وقت مانده
- مسأله 427- شخص نماز شب را بر خود واجب کرد
- مسأله 428- هر گاه ضعیفه جز لباس نجس پوشیدن چاره ندارد
- مسأله 429- قطع نماز به جهت غیبت یا غنا
- مسأله 430- هر گاه شخص شک کند که این نماز مغرب [4] است یا عشاء
- مسأله 431- هر گاه کلمهای، مثلا از حمد یا سوره غلط خوانده شود
- مسأله 432- شخص ذکر رکوع را در سجده گفت به خیال رکوع بودن پس به خاطرش آمد که در سجده است،
- مسأله 433- مسافر، مثلا هفت فرسخ رفت در یک روز و یک فرسخ بر گشت و شب را در آنجا ماند،
- مسأله 434- هر گاه شخص اهمال کند در طمأنینه و شرایط اجزاء نماز عمدا،
- مسأله 435- هر گاه شخص بعد از نماز شک دارد که نجاستی که در بدنش بود شسته است یا نه،
- مسأله 436- شخص عقب گریخته رفت
- مسأله 437- جایی که شخص احتیاطا باید نمازش را اعاده کند
- مسأله 438- شخص جایی که باید نمازش را اعاده کند به احتیاط عدم فتوی،
- مسأله 439- در نماز آیات مأموم فهمید که امام بعضی از سوره که بنا داشت بخواند فراموش کرد
- مسأله 440- مأموم در رکوع اول هر رکعتی از دو رکعت نماز آیات به امام اگر برسد
- مسأله 441- در نماز آیات پیش از هر رکوع و بعد از هر رکوع تکبیر مستحب است،
- مسأله 442- در نماز، گریه بر حضرت امام حسین علیه السّلام بی اختیار [3] ضرر ندارد،
- مسأله 443- لباس غیر ساتر عورت هر گاه جای خودش باشد [5] و نجس باشد
- مسأله 444- هر گاه شخص رفت به سجده، هنوز پیشانیش به مهر نرسیده شک کرد
- مسأله 445- هر گاه بعد از نماز دویّم یقین کرد که یک رکعت از این دو نمازش کم شده
- مسأله 446- بعد از نماز احتیاط یقین کرد نقص نمازش را
- مسأله 447- اذان میان دو نماز که ساقط است در صورت عدم فاصله است
- مسأله 448- در آخر وقت اگر شخص وضو یا غسل کند
- مسأله 449- در سجده دویّم [5] نماز یقین کرد که یک سجده از رکعت پیش و رکوع آن را هم نکرده،
- مسأله 450- هر گاه شخص اجیر شود نماز از برای میت [بخواند]
- مسأله 451- هر گاه شخص در رکعت چهارم یا سیّم به خیال رکعت اول یا دویّم، مثلا حمد را شروع کرد،
- مسأله 452- هر گاه شخص «بسم اللّه» را به قصد سوره گفت،
- مسأله 453- بدان که موالات هر فعلی بالنسبة به خود آن فعل است،
- مسأله 454- نماز جمعه، واجب تخییری است
- فصل 18 در نیّت است
- مسأله 455- هر گاه شخص بداند که چه نمازی است که اراده دارد به جا آورد،
- مسأله 456- اگر شخص، اصل نماز را قصد واجب کند و اجزای آن را که نمیداند
- مسأله 457- اگر خوب هم نداند بعضی از افعال صلاة را
- مسأله 458- با قصد ریا، چه قبل [2] از نماز و چه در بین نماز و چه در اجزای آن
- مسأله 459- هر گاه اصل قصد قربت باشد و در ذکر یا در قرائت، مثلا صدا را بلند کند
- مسأله 460- اگر در نماز، مثلا بر خیزی یا بنشینی به جهت تعلیم غیر
- مسأله 461- و عجب بعد از نماز مبطل نماز نیست،
- مسأله 462- هر گاه شخص قصد کند قطع نماز را
- فصل 19 در قیام است
- مسأله 464- هر یک از اقوال مستحبّه نماز که در حال قیام باید به جا بیاورد، قیامش مستحب [1] است
- مسأله 465- مراد از قیام، راست ایستادن است
- مسأله 466- اگر مردّد شود میان ایستادن بدون قرار و نشستن با قرار،
- مسأله 467- هر گاه قیام به راه رفتن را میتواند و نشستن به قرار،
- مسأله 468- اگر بعضی نمازش را ایستاده میتواند بکند،
- مسأله 469- از ایستادنی که مرتبه اعلی است اگر عجز حاصل شود،
- فصل 20 در تکبیرة الاحرام است
- مسأله 471- باید با قدرت «اللّه اکبر» را بدون اشباع بگوید و حروفش به مخرج و اعرابش را درست بگوید
- فصل 21 در قرائت است
- مسأله 472- واجب است در دو رکعت اول فریضه، حمد و یک سوره تمام،
- مسأله 473- گاهی واجب میشود سقوط سوره،
- مسأله 474- جایز است خواندن سوره سجده در نماز مستحبی
- مسأله 475- سوره «و الضحی» و «أ لم نشرح» یک سوره است و هم چنین «أ لم تر» و «لإیلاف» و «بسم اللّه» جزء سوره است
- مسأله 476- جایز است عدول از سوره، تا سوره از نصف نگذشته،
- مسأله 477- واجب است بر مرد جهر خواندن حمد و سوره
- مسأله 478- مرد در نماز جماعت که باید بخواند قرائت را،
- مسأله 479- جهر، ظاهر شدن صوت است و اخفات،
- مسأله 480- مستحب است جهر خواندن قرائت نماز جمعه [5] را
- مسأله 481- در دو رکعت یا یک رکعت آخر،
- فصل 22 در شرایط قرائت و سایر اجزای نماز است
- مسأله 482- اگر شخص اخلال کند در نماز به حرفی یا حرکت بنایی
- مسأله 483- ادغام کردن تنوین و نون ساکنه به حروف یرملون،
- فصل 23 در رکوع است
- مسأله 485- ذکر رکوع، یک مرتبه «سبحان ربی العظیم و بحمده» یا سه مرتبه «سبحان اللّه»
- مسأله 486- رکوع نشسته، خم شدن است تا صورت برابر زانو برسد
- مسأله 487- اگر شروع کرد ذکر را سهوا، پیش از رسیدن به رکوع با طمأنینه،
- فصل 24 در سجود است
- مسأله 489- اگر پیشانی بر چیزی که سجده بر آن صحیح نیست رسید
- مسأله 490- باید موضع سجده که موضع پیشانی است پاک باشد،
- مسأله 491- موضع جبهه شرط است که از کلفتی یک خشت بلندتر نباشد
- مسأله 492- ذکر سجده مثل ذکر رکوع است،
- مسأله 493- اگر پیشانی به قدر مسمّی نتواند گذاشت به جهت جراحت و غیره،
- فصل 25 در تشهد است
- مسأله 494- باید شهادتین را تمام بخواند با صلوات،
- فصل 26 در سلام است
- مسأله 495- بعد از «السلام علیک» که مستحب است اگر «السلام علینا» [1] میگویی،
- مسأله 496- صحیح است نماز زن در لباسی که ذیّ مردانست
- مسأله 497- حمل اجزای حرام گوشت با نمازگزار اشکال است
- مسأله 498- آستر جامه حریر باشد، اشکال است
- مسأله 499- باکی نیست محمول بودن حریر یا ملصق بودن آن،
- مسأله 500- هر گاه شخص عریان، گیاه یا برگ درخت،
- مسأله 501- اگر ایمن نیست از ناظر محترم و بیابد گودالی را،
- فصل 27 در اوقات نماز است
- مسأله 502- وقت مختص به نماز ظهر، اول زوال است
- مسأله 503- اول وقت فضیلت نماز ظهر، اول زوال است
- مسأله 504- اوّل وقت فضیلت عصر این است که سایه زاید از شاخص مثل شاخص شود
- مسأله 505- وقت اجزایی عصر دو وقت است:
- مسأله 506- وقت مختص مغرب اوّل مغرب است
- مسأله 507- وقت اضطراری آن که به جهت عذر باشد به قدر نماز عشا است
- مسأله 508- وقت فضیلت مغرب اوّل مغرب است تا سرخی مغرب بر طرف شود
- مسأله 509- وقت اجزایی عشا دو وقت است:
- مسأله 510- وقت فضیلت نماز صبح اوّل صبح صادق است
- مسأله 511- اگر از برای هر نمازی مقدار یک رکعت از وقتش باقی باشد
- مسأله 512- باید کسانی که عذر ندارند، علم به وقت داشته باشند
- مسأله 513- صاحبان عذر، مثل کور یا غیره یا آن که مانع در هوا باشد،
- مسأله 514- با شک به دخول وقت بلکه ظنّ غیر معتبر و نسیان به وقت،
- مسأله 515- اگر در بین نماز بفهمد غافل و وقت معلوم نباشد بر او،
- مسأله 516- افضل آن است که هر فریضه را در اوّل وقت فضیلت آن به جا آورند،
- مسأله 517- کسی که عذر دارد و به امید بر طرف شدن عذر است،
- فصل 28 در قبله است
- مسأله 518- مدار بر صدق قبله، استقبال قبله است،
- مسأله 519- تا علم ممکن شود، علم حاصل کنند
- مسأله 520- هر گاه ممکن نشود علم و امارات شرعیّه با جد و جهد تمام،
- مسأله 521- هر گاه شخص نماز کرد به آن جهتی که مأمور به آن بود به اعتبار مظنّه یا تنگی وقت،
- مسأله 522- اگر بعد از فراغ معلوم شد که پشت به قبله بوده
- مسأله 523- هر گاه شخص اخلال کند به استقبال قبله عمدا،
- مسأله 524- هر گاه مالک مکث در زمینش را نهی کند و وقت تنگ باشد،
- فصل 29 در منافیات نماز است
- اشاره
- مسأله 525- حدث،
- مسأله 526- تکفیر،
- مسأله 527- استدبار عمدا و سهوا
- مسأله 528- کلام عمدا،
- مسأله 529- قهقهه،
- مسأله 530- بکاء
- مسأله 531- ماحی الصّلاة عمدا و سهوا،
- مسأله 532- اکل و شرب،
- مسأله 533- آمین،
- مسأله 534- شک در رکعات
- فصل 30 در نماز آیات است
- مسأله 535- امّا قسمی از نماز آیات این است که نیّت کند
- فصل 31 در جماعت است
- مسأله 536- هر گاه شخص قضاء یقینی ندارد و میخواهد احتیاطا به جا آورد
- مسأله 537- هر گاه مأموم تسبیحات اربع را سه مرتبه باید بخواند
- مسأله 538- مأموم در رکعت چهارم، مثلا بفهمد که در رکعت سیّم فرادی شده به جهت فاصله شدن،
- مسأله 539- هر گاه شخص نماز ظهرش را به عصر امام اقتدا کند
- مسأله 540- هر گاه شخص ایستاده شک دارد که قصد اقتدا کرده یا نه،
- مسأله 541- هر گاه مأموم عمدا پیش از امام سر از رکوع یا سجود بر دارد
- مسأله 542- اقوی استیناف نماز است در صورتی که رکوع کند مأموم عمدا پیش از امام،
- مسأله 543- سزاوار این است از برای مأموم در نماز جهریّه که صوت یا همهمه امام را میشنود،
- مسأله 544- هر گاه شخص بداند که اگر اقتدا کند حمد را تمام نمیتواند کرد،
- مسأله 545- هر گاه شخص در نماز نافله باشد که جماعت بر پا شود
- مسأله 546- دور بودن مأموم از صفی که میخواهد بعد از اقتدا به آن ملحق شود
- مسأله 547- مأموم در بین قرائت امام بخواهد قصد فرادی کند مرخّص است،
- مسأله 548- هر گاه امام تسبیح اربع را سه مرتبه میخواند،
- مسأله 549- [اگر] امام مشغول نافله نشده باشد اذان
- مسأله 550- شخص هر گاه ندانست که رکعت چندم است، اقتدا کرد و حمد و سوره را قربة إلی اللّه خواند
- مسأله 551- به خبر عدل واحد یا غیره هر گاه علم به عدالت شخصی حاصل شود خوب است
- مسأله 552- هر گاه قسمی شود از برای امام که باید بعد نمازش را احتیاطا اعاده کند،
- مسأله 553- هر گاه امام رکوع رفت و مأموم در تسبیح اربع است
- مسأله 554- [اگر] مأموم مسبوق فراموش کرد حمد و سوره را،
- مسأله 555- مأموم یا غیر، در رکعت سیّم یا چهارم به خیال رکعت اول یا دویّم حمد خواند
- مسأله 556- هر گاه مأموم در رکعت سیّم یا چهارم فراموش کرد تسبیحات اربع را،
- مسأله 557- ساقط است در دو رکعت اولیین نماز، قرائت حمد و سوره از مأموم
- مسأله 558- باید اهل جماعت به ترتیب تکبیر بگویند،
- مسأله 559- هر گاه مأموم در نماز جهریّه، هیچ صوت امام را نشنود،
- مسأله 560- نماز نافله را میتوان قطع کرد
- مسأله 561- مأموم در غیر رکعت اولش هم چنان میدانست که به رکوع میرسد که امام راست شد،
- مسأله 562- اگر پیش از امام سهوا سلام واجب را گفت،
- مسأله 563- هر گاه در مسجدی وارد شوی که یک امام راتب دارد نه متعدد [6]
- مسأله 564- شخصی که قضاء نماز یقینی بر ذمّه داشته باشد نماز مستحبی را ترک کند
- مسأله 565- شک میان امام و مأموم اعتبار ندارد،
- مسأله 566- امام در رکعت سیّم مثلا حمد بخواند و مأموم در رکعت دویّمش باشد،
- مسأله 567- مأموم سر از سجده بر داشت، دید امام در سجده است
- مسأله 568- مأموم شش تکبیر افتتاحی را
- مسأله 569- هر گاه شخص وارد بر جماعت یومیّه شود و نداند که چه نماز است،
- مسأله 570- هر گاه شخص نماز مغربش را به عشا اقتدا کرد
- مسأله 571- نماز آیات را هر یک به دیگری اقتدا میتوان کرد
- مسأله 572- شخص در ذکر رکوع است،
- مسأله 573- حایل از برای اهل جماعت میان مردان و زنان،
- مسأله 574- شخص عادل دشنام به مؤمنی دهد،
- مسأله 575- مأموم پیش از امام تکبیر گفت بعد ملتفت شد
- مسأله 576- نماز جماعت مستحب مؤکد است در جمیع نمازهای واجبی،
- مسأله 577- باکی نیست جماعت کردن نمازهایی که به حسب اصل شرع واجب بوده باشد
- مسأله 578- نماز یومیه هر یک به دیگری اقتدا میتوان کرد،
- مسأله 579- نماز مستحبّی که به نذر واجب شده باشد
- مسأله 580- به دو [1] نفر مکلف جماعت منعقد میشود و زن به مرد و زن میتواند اقتدا کند
- مسأله 581- هر گاه امام در رکوع ذکر رکوع را تمام کرده باشد که مأموم برسد خوب است
- مسأله 582- اگر شک داشته باشد به رکوع رسیدن را،
- مسأله 583- باید صف اول مأمومین امام را ببینند
- مسأله 584- اگر حایل پنجره باشد که دیده شود، ضرر ندارد
- مسأله 585- اگر در بین نماز حایل به هم رسد و بماند،
- مسأله 586- باید جای ایستادن امام زیادتر از یک شبر متعارف بلندتر از جای مأموم نباشد علی الاحوط،
- مسأله 587- جایز نیست جماعت به دور بودن مأموم از امام یا از مأمومین این قدر که دوری بسیاری باشد،
- مسأله 588- وقتی که فرادی شدند
- مسأله̠589- جایز نیست که مأموم پیشتر از امام بایستد،
- مسأله 590- شخص در جماعت اگر قصد اقتدا نکند
- مسأله 591- باید به شخص عادل واحد اقتدا کرد
- مسأله 592- اگر علم حاصل کند که امام حالی دارد که گناه کبیره را نمیکند
- مسأله 593- اگر اقتدا به امام حاضر کردی که عادل میدانستی
- مسأله 594- اگر در بین نماز عذری از برای امام به هم رسد،
- مسأله 595- جایز است از برای مأموم در حال اختیار عدول به فرادی کند،
- مسأله 596- از مأمومین ساقط است حمد و سوره
- مسأله 597- اگر امام در قنوت باشد که مأموم تکبیر بگوید
- مسأله 598- جایز نیست عمدا تقدیم افعال نماز خود را از افعال نماز امام،
- مسأله 599- متابعت در اقوال واجب نیست،
- مسأله 600- واجب است تکبیرة الاحرام را بعد از امام بگوید
- مسأله 601- هر گاه امام بعضی از حروف قرائت را قدرت بر درست خواندن نداشته باشد
- مسأله 602- هر گاه مأموم نتواند تسبیح اربع را سه مرتبه بخواند
- مسأله 603- اگر بعد از نماز معلوم شود که امام فاسق یا کافر یا بی طهارت بوده مثلا،
- مسأله 604- هر گاه مأموم عالم باشد به نجاست غیر معفوّه
- مسأله 605- اگر مثلا امام تسبیحات اربع را یک مرتبه بخواند
- مسأله 606- جایز است اقتدا کردن به امامی که متیمّم یا صاحب جبیره
- مسأله 607- مأموم ایستاده به امام نشسته نمیتواند اقتدا کند،
- مسأله 608- هر گاه امام چیزی از نمازش فراموش کرد و متنبّه نشد،
- مسأله 609- هر گاه شخص، به جماعت نماز کرد و قضاء بر ذمّه خود [2] نمیداند
- مسأله 610- مستحب است که صفهای جماعت راست باشند
- مسأله 611- مستحب است که تا امام «قد قامت الصلاة» گفت مأمومین بر خیزند
- مسأله 612- مکروه است تنها ایستادن
- فصل 32 در احکام مسافر است
- مسأله 613- مسافر باید قصد طی کردن هشت فرسخ متّصل داشته باشد،
- مسأله 614- امّا حد فرسخ، سه میل است،
- مسأله 615- اگر در اثنای راه بفهمد که مسافت هست اگر چه باقی مانده راه به قدر مسافت نباشد
- مسأله 616- اگر قصد مسافت در رفتن باشد و چند روز طول بکشد،
- مسأله 617- اگر کمتر از چهار فرسخ در یک روز مکرر آمد و شد کند
- مسأله 618- اگر راه رفتن کمتر از چهار فرسخ باشد و برگشتن از راه دیگر زیاده از چهار فرسخ بر گردد
- مسأله 619- هر گاه در بین مسافت مردّد شد در رفتن،
- مسأله 620- هر گاه شخص در بین مسافت قصد ماندن ده روز کند
- مسأله 621- هر گاه در بین دو وطن هشت فرسخ کمتر باشد،
- مسأله 622- مراد به وطن [1] جایی است که شخص قرار گرفته باشد
- مسأله 623- هر گاه قطع وطن کند و برود،
- مسأله 624- هر گاه مسافر در بلد واحد علم به ده روز ماندن دارد،
- مسأله 625- ولایت کاظمین و بغداد، دو بلد است
- مسأله 626- اما بلدهای بزرگ که خارق عادت است
- مسأله 627- هر گاه شخص در بلد اقامه، پیش از ده روز یا بعد از ده روز از حد ترخص بیرون رود،
- مسأله 628- اگر از ترخص بیرون میرود تا هفت فرسخ مثلا
- مسأله 629- خارج شدن از حد ترخّص مراد این است که
- مسأله 630- بلدهای عظیمه اعتبار ترخص آن به محلّه مسافر است
- مسأله 631- هر گاه شخص به قصد سفر از ترخص بیرون رفت
- مسأله 632- هر گاه شخص عقب گریخته برود
- مسأله 633- هر گاه شخص سفرش سفر معصیت باشد
- مسأله 634- نماز را اتمام کند دائم السفر،
- مسأله 635- مسافر در مسجد الحرام و مسجد رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و حایر جناب سیّد الشهداء و مسجد کوفه مخیّر است
- مسأله 636- اگر شخص نداند که در سفر نماز را باید شکسته کرد و به این جهت در سفر تمام کند صحیح است نمازش،
- مسأله 637- هر گاه مسافر عالم باشد که باید شکسته کند و تمام کند،
- مسأله 638- هر گاه فراموش کند سفر خود را و تمام کند،
- مسأله 639- هر گاه شخص در اوّل وقت حاضر است و نماز نکرد
- مسأله 640- هر گاه شخص به تبع غیر سفر رود
- فصل 33 در نماز قضاء است
- مسأله 641- واجب است قضاء نمازهای یومیه غیر از نماز جمعه،
- مسأله 642- قضاء به عینها مثل اداست
- مسأله 643- هر گاه مرد قضاء زنی را اجیر شود قرائت جهریه را جهر بخواند
- مسأله 644- اگر قضاء یقینی خود دارد قضاء غیر را احتیاطا [1] اجیر نشود
- مسأله 645- کسی که قضاء یقینی بر ذمّه خود دارد،
- مسأله 646- اگر ترتیب نماز قضاء شده را بداند،
- مسأله 647- هر گاه مثلا ده نماز صبحی از او فوت شده ده نماز صبح کند
- مسأله 648- هر گاه نداند چند نماز یا چند شبانه روز بر ذمه او است،
- مسأله 649- اگر یک شبانه روز فوت شده و نمیداند کدام است،
- مسأله 650- هر گاه چند نفر یک نماز میت را اجیر شوند،
- مسأله 651- ترتیب در غیر قضاء یومیه
- مسأله 652- اجیر از برای صوم و صلاة،
- مسأله 653- نماز قضائی که ترتیبش را نمیداند
- مسأله 654- اگر ترتیب [5] را نمیداند، میخواست نماز ظهر را مثلا مشغول شود،
- مسأله 655- نماز قضاء یقینی بر ذمّه شخص باشد،
- مسأله 656- هر گاه شک دارد که اگر سوره بخواند نمازش قضاء میشود یا نه
- مسأله 657- هر گاه شخص احتمال میدهد که قضاء بر ذمّهاش هست،
- مسأله 658- هر گاه شخص احتمال بدهد عیبی و نقصی در نماز خودش،
- مسأله 659- شخص که نماز قضاء دارد باید قصد و عزم [5] قضاء کردن داشته باشد
- مسأله 660- شخص نماز قضاء خود و والدین هر دو [8] بر ذمّه دارد،
- فصل 34 در شکیات است
- مسأله 662- در این شک و شکهایی که در حال قیام فرو نشینی بعد از تلافی و تدارک،
- مسأله 663- در هر یک از این شکها،
- مسأله 664- نماز احتیاط- چه نشسته و چه ایستاده- بعد از نیّت و تکبیر، حمد تنها بخوان،
- مسأله 665- هر گاه بعد از محل، شک کند،
- مسأله 666- هر گاه در رکعت چهارم شک کند که شک سابقم دو و سه بود،
- مسأله 667- هر گاه شک کند بعد از نماز که شکّم موجب یک رکعت نماز احتیاط بود یا دو رکعت ایستاده،
- مسأله 668- هر گاه بعد از سلام شک کند که شکّم چه شکّی بوده،
- مسأله 669- مقصود از شک، مساوی بودن طرفین است،
- مسأله 670- هر گاه عمل به مظنّه کرد، بعد از آن شک دیگری عارض شد،
- مسأله 671- هر گاه چند شک عقب یکدیگر عارض شود،
- مسأله 672- هر گاه شک کند این که عارض شده است شک است یا ظن،
- مسأله 673- اگر شک کند که آن چه پیش عارض شده است شک بود یا ظن،
- مسأله 674- در جاهایی که تلافی دارد،
- فصل 35 در سهویّات است
- مسأله 676- سجده سهو در پنج موضع واجب میشود:
- مسأله 677- سجده سهو، بعد از سلام قصد میکنی از برای هر چه که هست
- مسأله 678- مظنّه در نماز، حکم علم [2] دارد
- مسأله 679- هر گاه شخص بعد از نماز سجده سهو را فراموش کرد،
- مسأله 680- هر گاه شخص در بین نماز شک کند که نماز ظهر است مشغول است یا عصر،
- مسأله 681- غیر از پنج موضع که سجده سهو واجب است،
- مسأله 682- هر گاه شخص شکّیات و سهویّات و سجده سهو و ظنّیات و منافیات را نداند
- مسأله 683- شک میانه دو و سه بعد از اکمال سجدتین،
- مسأله 684- هر گاه شخص در رکوع رکعت دویّم نماز احتیاط ایستاده یا در دو رکعت نشسته [2] خاطرش آمد
- مسأله 685- اگر ملتفت شد که اصل نمازش تمام بوده،
- مسأله 686- مقدمه فعل، مثل سرازیر شدن به سجده و بر خواستن، هر گاه زیاد شود سجده سهو نمیخواهد
- مسأله 687- هر گاه شخص بعد از سلام فراموش کرد تشهد یا سجده فراموش شده را که قضاء کند
- مسأله 688- هر گاه شخص رکعت احتیاط را فراموش کرد
- مسأله 689- هر گاه شخص در سجده، مثلا شک دو و سه کرد،
- مسأله 690- هر گاه شخص شک کند میان سه و چهار
- مسأله 691- هر گاه شکی کرد که باطل است نماز و در یک طرفش احتمال صحیح بودن باشد،
- مسأله 692- هر گاه در حال شک منافی نماز به جا بیاورد عمدا
- مسأله 693- اگر در اجزای نماز احتیاطی خللی بهم رسد،
- مسأله 694- باید نماز احتیاط را بعد از تکبیر، حمد تنها آهسته [1] بخواند
- مسأله 695- هر گاه بعد از بنای شک، سلام داد و بعد از سلام فهمید ناتمامی نمازش را،
- مسأله 696- اگر بفهمد بعد از دو رکعت نماز احتیاط که اصل نمازش سه رکعت بوده،
- مسأله 697- اگر بعد از نماز بفهمد مطابق بودن نماز احتیاط را با اصل نمازش،
- مسأله 698- تشهّد و سجده فراموش شده،
- مسأله 699- اگر نماز احتیاط و تشهّد و سجده سهو هر سه را باید به جا بیاوری،
- مسأله 700- اگر تشهّد و سجده بر ذمّه باشد،
- مسأله 701- اگر هم چون میدانست که تشهّد مقدم بوده،
- مسأله 702- اگر موجب سجده سهو متعدّد باشد،
- مسأله 703- اگر فراموش کرد سجده سهو را،
- مسأله 704- و اگر اجزای منسیّه را تأخیر بیندازد
- مسأله 705- در سجده سهو بعد از نیّت، تکبیر گفتن واجب نیست
- فصل 36 در روزه است
- مسأله 706- تکرار مفطر حرام غیر جنس در یک روز،
- مسأله 707- قضاء روزه که مضیّق باشد وقت آن،
- مسأله 708- در قضاء مضیّق
- مسأله 709- کسانی که معذورند از روزه گرفتن،
- مسأله 710- شخص هر گاه صاع را نمیداند چه قدر است
- مسأله 711- فطره رمضان هر گاه نداد شخص بعد از وقت،
- مسأله 712- روزه استیجار، ترتیب لازم ندارد،
- مسأله 713- هر گاه شخص در اول تکلیفش روزه را خورد از راه تقصیر،
- مسأله 714- هر گاه زنی مثلا هشت ماه خون ندید،
- مسأله 715- هر گاه شخص نداند چند روز روزه قضاء بر ذمّهاش هست،
- مسأله 716- هر گاه شخص به گفته پدر یا مادر مثلا روزه گرفت و تقلید را نمیدانست
- مسأله 717- هر گاه شخص در روزه واجب معیّن اراده سفر داشته باشد در شب،
- مسأله 718- روزه واجب غیر معیّن، هر گاه پیش از ظهر قصد افطار کند،
- مسأله 719- اگر روزه قضاء دارد بلکه هر روزه واجبی، [1] حتّی استیجاری، روزه مستحبّی نگیرد،
- مسأله 720- هر گاه نماز خفتن را فراموش کرد،
- مسأله 721- کفاره شصت مدّ، هر مدّی را به یک فقیر باید داد،
- مسأله 722- ضعیفه در حالتی که باید احتیاط کند به عمل مستحاضه
- مسأله 723- شخص در شب جواهری را مثلا فرو برد
- مسأله 724- هر گاه زنی جاهله بود که جماع غیر انزال مفطر است،
- مسأله 725- ضعیفه مثلا نذر کرد که فلان روز معیّن را روزه بگیرد،
- مسأله 726- صوم بر چهار قسم است:
- مسأله 727- روزه ماه مبارک رمضان و عارضی معیّن دو وقت نیت دارند:
- مسأله 728- هر گاه در شب اول ماه مبارک یا در بین ماه قصد روزه تمام ماه را بکند،
- مسأله 729- هر گاه شب آخر شعبان مشتبه باشد به اول رمضان،
- مسأله 730- هر گاه در رمضان نیّت روزه غیر رمضان کند عمدا،
- مسأله 731- امّا غیر رمضان از روزهای دیگر هر یک که باشد،
- مسأله 732- اگر صوم غیر معیّن را به ریا فاسد کند
- مسأله 733- محل نیّت روزه مندوب
- مسأله 734- اگر صبح کند یوم الشک را به نیت افطار
- مسأله 735- اگر روزی از رمضان را عصیانا قصد افطار داشته باشد
- مسأله 736- اگر قصد کند فساد صوم خود را در زمان بعد،
- مسأله 737- اگر قصد کند که امساک میکنم از جمیع مفطرات
- مسأله 738- هر گاه فراموش کرد قضاء را، مثلا و مستحبی را گرفت،
- مسأله 739- باید دانست که در صوم، دیگر عدولی [3] نیست
- مسأله 740- چیزهایی که صوم را باطل میکند نه چیز است:
- مسأله 741- آبی در دهن یا دماغ کردن یا طعامی چشیدن یا چیزی در دماغ کردن که به حلق نرسد ضرر ندارد،
- مسأله 742- احتیاط [2] این است که آب دماغ را نکشاند به حلق
- مسأله 743- خلط سینه و آب دماغ که به فضای دهن آمد،
- مسأله 744- خون دهان اگر به آب دهان مستهلک [3] شود
- مسأله 745- گردی در دماغ یا چیزی در چشم یا گوش کردن ضرر ندارد. [4]
- مسأله 746- روزه متتابع کفاره،
- مسأله 747- هر گاه شخص فراموش کند غسل جنابت یا حیض [3] یا نفاس را و چند روز را روزه بگیرد و خاطرش آید،
- مسأله 748- هر گاه میدانست که وقت به قدر غسل یا تیمم نمانده
- مسأله 749- هر گاه وقت به قدر تیمم مانده باشد،
- مسأله 750- هر گاه در بین روز محتلم شود
- مسأله 751- هر گاه محتلم شد در شب بیدار شد
- مسأله 752- هر گاه شخص تکلیفش تیمم باشد بدل از غسل
- مسأله 753- واجب [5] است شخص که تیمم بدل از غسل کرده بیدار بماند تا صبح
- مسأله 754- اگر شخص صبح که بیدار شد عالم شد که پیش از صبح محتلم شده،
- مسأله 755- هر گاه جنب یا حایض یا غیرهما ممکن نشود از برای ایشان اسباب غسل یا تیمم،
- مسأله 756- از اول شب تا آخر شب هر وقت غسل کند
- مسأله 757- آن چه ذکر شد که روزه را باطل میکند،
- مسأله 758- اگر چیزی جبرا در حلق شخص بریزند
- مسأله 759- روزههایی که قضاء و کفاره واجب میشود
- مسأله 760- کفاره روزه ماه مبارک رمضان و نذر معین، بنده آزاد کردن است
- مسأله 761- هر گاه شصت مسکین یا فقیر را طعام بدهند
- مسأله 762- هر گاه به مال غصب یا به حرامی، مثل زنا و غیره افطار کند،
- مسأله 763- هر گاه مسافر پیش از رسیدن به حدّ ترخص افطار کند،
- مسأله 764- هر گاه شخص بداند که رمضان است و افطار کند
- مسأله 765- هر گاه مردی به اکراه [4] جماع کند
- مسأله 766- هر گاه شخص قدرت بر هیچ یک از کفارات را ندارد،
- مسأله 767- هر گاه شخص با قدرت ملاحظه صبح نکرد
- مسأله 768- هر گاه شب شهر رمضان مثلا خبر دادند شخص را که صبح است و او علم حاصل نکرد یا گمان شوخی و سخریه کرد و مفطر به عمل آورد بعد معلوم شد که صبح بوده،
- مسأله 769- هر گاه خبر دهند شخص را به دخول مغرب و افطار کند
- مسأله 770- اما بوسیدن و لمس زنها که شهوت به حرکت آید
- مسأله 771- داخل حمام شدن که خوف ضعفی داشته باشد
- مسأله 772- شرط صحّت روزه
- مسأله 773- اگر مرض عارض شود و مظنّه ضرر به هم رساند،
- مسأله 774- مرد پیر و زن پیر و ذو العطاش
- مسأله 775- هر گاه طفل پیش از صبح بالغ شود و کافر مسلم شود،
- مسأله 776- هر گاه مریض روزه رمضان را خورد و مرضش متّصل ماند تا رمضان دیگر،
- مسأله 777- اگر در بین مرض بمیرد،
- مسأله 778- هر گاه قضاء رمضان بر ذمّه میّت باشد
- مسأله 779- هر گاه قضاء رمضان بر ذمّه شخص باشد
- مسأله 780- صومهای واجب،
- مسأله 781- صوم حرام،
- مسأله 782- صوم مکروه،
- مسأله 783- علامت دخول ماه رمضان یا غیره،
- فصل 37 در زکاة فطره است
- مسأله 784- واجب است فطره بر کسی که بالغ و عاقل و با هوش و آزاد و غنی باشد
- مسأله 785- هر یک از عیال شخص که خرج ایشان با غیر [2] یا با خود او باشد
- مسأله 786- کافر هر گاه پیش از غروب عید مسلم شود،
- مسأله 787- در اجناس زکاة اختیار کردن گندم و جو و مویز
- مسأله 788- اعتبار قیمت در وقت [1] بیرون کردن است
- مسأله 789- باید هاشمی نباشند گیرنده آن،
- مسأله 790- و به یک نفر فقیر یک سر کمتر نمیتوان داد،
- مسأله 791- فطره را به نزد فقیه جامع الشرائط که امین باشد ببرند
- مسأله 792- به غروب [2] آفتاب روز آخر رمضان واجب میشود
- مسأله 793- اگر پس انداخت فطره را تا بعد از نماز عید،
- مسأله 794- واجب است جدا کردن زکات پیش از نماز عید
- فصل 38 در زکات مال است
- مسأله 796- نصاب گوسفند پنج است:
- مسأله 797- امّا طلا و نقره و گاو و گوسفند و شتر،
- مسأله 798- مستحقّین زکات هفت صنفند:
- مسأله 799- قدر یقینی زکات نقره و طلا که باید اخراج کرد،
- مسأله 800- مویز و جو و گندم و خرما اگر آب جاری یا آب باران خورده باشند
- مسأله 801- نصاب گاو دو نصاب است:
- فصل 39 در خمس است
- مسأله 802- بدان که آن چه خمس بر آن تعلّق میگیرد و واجب است،
- مسأله 803- خمس عبارت است از، پنج یک مال که باید داد،
- مسأله 804- اگر سیّد غنی باشد
- مسأله 805- شخص خمس مال مخلوط به حرام را سهوا به فقراء غیر سیّد داد،
- مسأله 806- هر گاه خانه محتاج الیه خود را شخص بفروشد،
- مسأله 807- اما سیّد نمیتواند مبلغ کلّی خمس را به جزئی مصالحه کند
- مسأله 808- مجهول المالک [2] و لقطه که مأیوس از مالکش شدی،
- مسأله 809- مال مصالحه [4] شده که به طریق اکتسابی [اکتساب- م] نباشد
- مسأله 810- مال خمس داده که مخلوط شده به ارباح مکاسب
- مسأله 811- هر گاه خمس مال را بر ذمّه گیرد و تصرّف در مال کند،
- مسأله 812- عین خمس داده را هر گاه صرف مؤنه خود کرده
- مسأله 813- مساوی دادن خمس به فقراء سادات و ایتام و إبن سبیلشان،
- مسأله 814- قرض [3] سابق را از ربح این سال میتوان [4] داد،
- مسأله 815- هر گاه شخص سهم امام را از خمس بی اذن مجتهد به سادات داد،
- مسأله 816- هر گاه شخص پیش از تعلّق گرفتن خمس به مال،
- مسأله 817- شخص درختی نشاند برای تجارت یا امر معاشش
- مسأله 818- شخص خمس بر ذمّهاش بود نداد تا فقیر شد،
- مسأله 819- هر گاه شخص بعد از یک سال از ارباح مکاسبش به جهت خانه یا فرش یا ظرف و ما یحتاج دیگرش ذخیره کرده،
- مسأله 820- هر گاه طلبی دارد که بعد از سال، وصول میشود،
- مسأله 821- خمس سهم امام، به مجتهد غیر اعلم
- مسأله 822- هر گاه از شخصی طلب دارند و فقیر شد،
- مسأله 823- شخص وصیّت کرد که بعد از ادای دینم هر چه از مالم ماند خمسش را بدهید،
- مسأله 824- هر گاه شخص در بین سالش وجهی پیدا کرد
- مسأله 825- هر گاه شخص در بین سال از ارباح مکاسبش اسراف خرج کند،
- مسأله 826- سید هر گاه فقیر باشد و ستم به نفس خود کند
- مسأله 827- هر گاه مثلا پنج روز مانده به سال شخص،
- خاتمه در آداب و سنن است
- مسأله 829- مکروه است تخلی کردن در جادهها
- فصل 40 در وضو است
- مسأله 830- مستحب است وضو به جهت نماز و طواف [1] و اعمال حج،
- [مسأله 831]- اما آداب وضو:
- مسأله 832- مکروه است از برای جنب
- فصل 41 در آداب غسل است
- مسأله 833- مستحب است پیش از غسل،
- فصل 42 در اغسال مندوبه است
- فصل 43 در آداب تیمم است
- مسأله 835- مستحب است تیمّم بر بلندیهای زمین
- فصل 44 در آداب حمام رفتن است
- فصل 45 در بیان چیزهایی که مستحب است اجتناب از آنها
- فصل 46 در آداب لباس مصلی است
- مسأله 839- مکروه است پوشیدن لباس سیاه،
- فصل 47 در مکان مصلی است
- [مسأله 841] مستحب است بر نمازگزار یک ستره در پیش روی خود قرار دهد،
- [مسأله 842]- مستحب است نماز را در مسجد به جا آورند.
- فصل 48 در اذان و اقامه است
- مسأله 844- مستحب است که در حال اذان مطمئن باشد شخص و سخن نگوید
- فصل 49 در چیزهایی که مانع از قبول صلاة است
- فصل 50 در آداب تکبیر است
- فصل 51 در آداب قیام است
- فصل 52 در آداب رکوع است
- [مسأله 849] مکروه است در رکوع پایین انداختن سر
- فصل 53 در آداب سجده است
- فصل 54 در آداب تشهد است
- فصل 55 در آداب سلام است
- فصل 56 در آداب و لواحقی که اختصاص به زن دارد
- فصل 57 در نماز نافله است
- ترجمة الصلاة
- [قسمت دوّم: معاملات]
- کتاب النکاح
- اشاره
- اما مقدمه،
- مسأله 855- هر گاه زن بگوید: «زوجتک نفسی»
- مسأله 856- اگر وکیل زن بگوید: «زوجت موکلک موکلتی»
- مسأله 857- اگر منقطعه باشد بگوید:
- مسأله 858- اگر مرد بگوید: «زوّجت نفسی لنفسک»
- مسأله 859- طرف ایجاب [1] و قبول، احوط [2] تعدّد موجب و قابل است
- مسأله 860- صیغه فارسی کفایت نمیکند،
- مسأله 861- در دائم، تعیین مهر لازم نیست
- مسأله 862- هر گاه زن بالغه رشیده باشد،
- مسأله 863- اگر یک حرف از صیغه عقد را غلط بگوید
- مسأله 864- عقد فضولی صحیح است
- مسأله 865- ولایت طفل و مجنون متصل به بلوغ که با اب و جد است،
- مسأله 866- در اختیار داشتن وصی و حاکم
- مسأله 867- هر گاه شخص زنی را عقد کند و مقاربت کند،
- مسأله 868- قبل از دخول، دختر زن و خواهر زن را تا زن در عقد باقی باشد
- مسأله 869- دختر برادر زن و دختر خواهر زن را بی اذن زن عقد نمیتوان کرد
- مسأله 870- کسی که زنا کند به عمه خود یا خاله خود
- مسأله 871- کسی که حرام مؤبّد شد از روی عقوبت
- مسأله 872- کسی که دو کنیز داشته باشد خواهر باشند
- مسأله 873- در عقد دائم زیاده از چهار زن آزاد جایز نیست،
- مسأله 874- اگر کنیزی را عقد کنی بی اذن و اجازه زن آزاد
- مسأله 875- اگر حرّه را بر سر امه بیاورند
- مسأله 876- زن شوهر دار [2] و زنی که بدانند در عدّه است و عقد کنند حرام مؤبّد میشود
- مسأله 877- هر گاه کسی وطی کند با پسری
- مسأله 878- اگر کسی زنا کند به زنی بی شوهر
- مسأله 879- اگر کسی محرم [4] باشد عقد کند زنی را با علم به حرمت،
- مسأله 880- اگر شخص زن خود را پیش از نه سال افضا کند
- مسأله 881- هر گاه زن آزاد را سه طلاق بدهد،
- مسأله 882- هر گاه زنی را نه طلاق رجعی بدهد
- مسأله 883- هر گاه مردی بداند که شوهر زن به سفر رفته
- مسأله 884- جایز است از برای مردی که اراده دارد نکاح زنی را که صلاحیت دارد از برایش،
- مسأله 885- نکاح کردن کسی که به ترک آن به حرام بیفتد واجب است
- مسأله 886- هر گاه خطبه کند مؤمنی، زن را که قدرت داشته باشد بر نفقه،
- مسأله 887- هر گاه ضعیفه به شرط بکارت خود را به عقد در آورد
- مسأله 888- هر گاه احتیاطا در عقد صیغه فارسی را بگویند
- مسأله 889- هر گاه ضعیفه خود را به عقد غیر در آورد به شرط [1] آن که او را مثلا از نجف بیرون نبرد،
- مسأله 890- هر گاه زنی یکی را وکیل کرد که مرا تا ده روز مثلا به یک ریال
- مسأله 891- هر گاه شخص از برای دیگری نوشت، که فلانه زن معیّنه را به عقد من در آور،
- مسأله 892- در عقد فضولی شخص بگوید: «أنکحت رقیّة جعفرا»
- مسأله 893- هر گاه زوج یا زوجه، یکی یا هر دو، راضی نباشند
- مسأله 894- هر گاه ولی طفل، طفل خود را به عقد یکی در آورد و بعد طفل که به تکلیف رسید،
- مسأله 895- هر گاه شخص بگوید: فلانه کنیز معینه را یک شبانه روز [4] به تو حلال کردم،
- مسأله 896- در عقد فضولی، وکیل زن بگوید: «زوجتها منه علی الصداق المعلوم»
- مسأله 897- متحقق میشود به لعان، حرمة ابدیة و هم چنین به قذف،
- مسأله 898- جایز نیست از برای مسلم که نکاح کند
- مسأله 899- جایز نیست زن مسلمه
- مسأله 900- اگر مرتد شود یکی از زوجین پیش از دخول،
- مسأله 901- اگر مسلمان شود زوج کتابیه،
- مسأله 902- جایز نیست از برای مؤمنه که به عقد مخالف در آید،
- مسأله 903- شرط است در متعه، تعیین مهر و زمان معیّن
- مسأله 904- اگر شرط کرد نفقه و کسوه منقطعه را بدهد
- مسأله 905- متعه ارث نمیبرد،
- مسأله 906- اگر منقطعه مقاربت با او نشده، عدّه هم ندارد
- مسأله 907- در حیض مدت منقطعه
- مسأله 908- عده منقطعه اگر حیض ببیند
- مسأله 909- اگر ضعیفه در عده غیر رجعی باشد
- مسأله 910- هر گاه شخص طفل کنیز خود را به عقد یکی در آورد،
- مسأله 911- زنی که به سبب ظهار حرام شود،
- مسأله 912- هر گاه زنی یا مردی- محرم یا غیر محرم [4]- حتی مادر و فرزند هم که خواسته باشند اماله یا تطهیر عورت یکدیگر کنند،
- مسأله 913- عبد ضعیفه به لمس و نظر هیچ قسم به ضعیفه محرم نیست،
- مسأله 914- هر گاه زن غیر سیّد که پنجاه سال تمام یا سیده که شصت سال تمام ندارد،
- مسأله 915- هر گاه زن شوهر دار اگر چه شوهرش هم غایب باشد،
- مسأله 916- مادر زن و مادر او و مادر مادر او و مادر پدر زن و مادر پدر او و مادر مادر او هر چه باشند،
- مسأله 917- هر گاه مردی دو زن داشته باشد،
- مسأله 918- ضعیفه در عده رجعیّه هر گاه بمیرد،
- مسأله 919- هر گاه شوهر نفقه زن را ندهد،
- مسأله 920- بدن مرد بر زن عورت [4] است،
- مسأله 921- دختر ممیّزه پیش از تکلیف، نامحرم نگاه بر بدن او نکند،
- مسأله 922- مستحاضه هر گاه غسل و طهارت از برای نمازش به جا بیاورد،
- مسأله 923- زن مستحاضه بعد از نمازش وارسی خود کرد خون ندید
- مسأله 924- زنها که مو و بدنشان از نامحرم نمیپوشند
- مسأله 925- زن زانیه عدّه ندارد
- مسأله 926- هر گاه زوج مهر معین کرد از برای زوجه و قصد دادن آن را ندارد
- مسأله 927- هر گاه زن قابل تمتع بوده باشد و زوج خود را منع کند
- مسأله 928- هر گاه بعد از عقد معلوم شود که زوج کافر بوده،
- مسأله 929- هر گاه منقطعه مدتش را شخص بخشید
- مسأله 930- هر گاه مردی بنویسد از برای شخصی در بلاد بعیده
- مسأله 931- هر گاه پدر طفل صغیره، جدّ مادری طفل را وکیل کند،
- مسأله 932- هر گاه زن قابل تمتع [1] باشد و عقد کنی و لو منقطعه [2] و قصد تمتّع هم نداشته باشی
- مسأله 933- در عیب زن یا مرد که باعث فسخ میشود،
- مسأله 934- کنیز معقوده که آزاد شود، مخیّر [5] است میان فسخ عقد یا امضا،
- مسأله 935- شوهری که زن پیش از نه سال خود را افضا کند
- مسأله 936- زنی که بی اذن شوهر از خانه بیرون رود،
- مسأله 937- هر گاه زن صیغه شود [1] به شرط آن که شوهرش با او مقاربت نکند،
- مسأله 938- به مجرد طلاق سیم، زن به شوهرش حرام میشود
- مسأله 939- صیغه طلاق خلع،
- مسأله 940- طلاق رجعی،
- مسأله 941- هر گاه زنی علم حاصل کند که شوهرش در سفر وفات کرده،
- مسأله 942- هر گاه شوهر طلاق زوجه خود را داد
- مسأله 943- هر گاه زنی بگوید عدهام گذشت
- مسأله 944- ضعیفه هر گاه یقین کرد که شوهرش وفات کرده،
- مسأله 945- زن در عده محلل در خانه شوهر اولی و خرجش با او باشد
- مسأله 946- هر گاه مردی خدمتی بدون رضا به زن خود بفرماید، معصیت دارد
- مسأله 947- هر گاه ضعیفه حمل به حرام برداشت و عمدا او را سقط کرد،
- مسأله 948- زنی که مالک عبدی باشد محرم نیست
- مسأله 949- مردی که خرج زنی که در عده هست بدهد به امید
- مسأله 950- متعه مثل دائمی نیست
- مسأله 951- هر گاه زوجه بفهمد بعد از عقد که شوهرش مجنون یا خصی بوده
- مسأله 952- اگر زوج بعد از عقد فهمید که زوجهاش یا جنون یا جذام یا برص یا قرن یا افضا یا اعمی است
- مسأله 953- هر گاه شخص چهار زن دائمی دارد،
- مسأله 954- هر گاه دو زن داشته باشد شخصی،
- مسأله 955- بر زوج واجب است نفقه و کسوه و سکنای زن دائمی
- فصل 58 در طلاق است
- مسأله 956- طلاق دهنده شرط است که عاقل و بالغ و با اختیار باشد
- مسأله 957- اگر طلاق داد و پاک میدانست او را، بعد معلوم شد که در حیض بوده
- مسأله 958- اگر شوهر حاضر است و زن حایض شده
- مسأله 959- هر گاه زنی در سن من تحیض باشد و حیض نبیند،
- مسأله 960- زنی به عقد یکی در آمد،
- مسأله 961- هر گاه ضعیفه بعد از طلاق یک مرتبه حیض دید دیگر ندید،
- مسأله 962- صغیرة و یائسه یا غیر مدخوله عده طلاق ندارد
- مسأله 963- هر گاه زنی بعد از طلاق وضع حملش شد،
- مسأله 964- ضعیفه در طهری که طلاقش میدهند بعد از این طهر،
- مسأله 965- زنی که باید سه ماه عدّه بگیرد،
- مسأله 966- عده امه نصف عدّه حرّه است
- مسأله 967- جایز نیست از برای زوج که بیرون کند مطلّقه رجعیه را از خانه که طلاق داده
- مسأله 968- هر گاه مرد در سفر وفات کند،
- مسأله 969- ضعیفه اگر شوهرش مفقود شد نخواهد بنشیند،
- مسأله 970- اگر زن شوهر دار زنا داد،
- مسأله 971- در خلع و مبارات، در بین عده هر گاه زوجه رجوع کند به فدیه،
- مسأله 972- در عده [4] بائن [5] هر گاه شوهر وفات کند
- مسأله 973- فرق میان خلع و مبارات آن است که:
- فصل 59 در ظهار است
- مسأله 974- به ظهار حرام میشود زوجه مدخوله که در طهر [1] غیر مواقعه باشد
- مسأله 975- هر گاه در عده خواهد که رجوع کند باید کفاره بدهد:
- مسأله 976- به قول یا نظر کردن هم به قصد رجوع،
- مسأله 977- در عده خلع و مبارات اگر زن رجوع کند به بذل،
- مسأله 978- صیغه طلاق با شرایط، زوج بگوید: «زوجتی طالق»
- مسأله 979- ضعیفه میتواند وکیل شوهر شود و طلاق خود را بگوید
- مسأله 980- قبول کردن قول ضعیفه در یائسه بودنش
- مسأله 981- مرد به زوج منقطعه خود بگوید: مدت تو را بخشیدم،
- مسأله 982- هر گاه به خود بگوید که مدت فلانه را بخشیدم
- مسأله 983- هر گاه بگوید: «وهبت مدّتک» کفایت میکند،
- مسأله 984- هر گاه مولی کنیزش را که معقوده غیر بود آزاد کند،
- مسأله 985- هر گاه مولی به جاریه خود بگوید:
- مسأله 986- هر گاه آقا به عبد خود بگوید:
- مسأله 987- هر گاه شخص تحلیل کرد امه خود را به غیر مثلا،
- فصل 60 در رضاع [1] است
- مسأله 989- اولاد نسبی [2] این ضعیفه و اولاد رضاعی و نسبی شوهر این ضعیفه که صاحب شیر است،
- مسأله 990- اولاد رضاعی ضعیفه با پدر طفل [1] احوط [2] ترک نظر محرمانه
- مسأله 991- این زن شیرده و شوهر او و خویشان که ذکر شد،
- مسأله 992- شیر، نشر حرمت میکند به چند شرط:
- مسأله 993- اگر شیرش قطع شده بود و به جهت حمل باز بهم رسیده،
- مسأله 994- هر گاه یک زن شیر کامل به صد طفل بدهد از شیر یک شوهر،
- مسأله 995- هر گاه شخص ده زن دارد و هر یک شیر تام بدهند به طفلی،
- مسأله 996- هر گاه زنی شیر کامل دهد پسری را و دختری را از شیر یک شوهر،
- مسأله 997- مادر زن رضاعی و دختر رضاعی از زن مدخوله،
- مسأله 998- هر گاه مادر شخصی یا زن پدر او چه بنده و چه آزاد یا جده یا زن پدر و پدر او یا خواهر
- مسأله 999- اگر مادر زن یا زن پدر زن شیر دهد طفل شخصی را،
- مسأله 1000- هر گاه زن بزرگ شخص شیر دهد زن کوچک را،
- مسأله 1001- هر گاه زن طفلی به سبب عیب طفل فسخ عقد کرد مثلا،
- مسأله 1002- هر گاه دختر عمو را برای پسر عمو عقد کنند
- مسأله 1003- هر گاه زید زنی داشت کبیره و عمرو زنی داشت صغیره
- مسأله 1004- هر گاه زن کبیره مدخوله شخص، شیر داد
- مسأله 1005- هر گاه شخص دو زن صغیره و یک کبیره دارد،
- مسأله 1006- هر گاه زن مدخوله خود را شخص طلاق داد،
- مسأله 1007- بدان که بعضی از علماء جدّه طفل شیر خوار را به منزله مادر زن پدر رضاعی طفل میدانند
- مسأله 1008- بعضی مادر برادر و مادر خواهر را به منزله مادر میدانند اما خلاف مشهور است،
- مسأله 1009- هر گاه مادر زن کبیره شخص، شیر دهد زن صغیره شخص را
- مسأله 1010- هم چنان که بی اذن زن عقد دختر برادر و دختر خواهر او جایز نیست
- مسأله 1011- واطی با پسر مادر
- مسأله 1012- هر گاه مردی مالک شود پدر و مادر و اولاد و خواهر و برادر [2] و عمّه و خاله
- مسأله 1013- هر گاه کسی زنا کند با عمه و خاله خودش،
- مسأله 1014- هر گاه زنی شیر دهد برادر شخص را مثلا،
- مسأله 1015- هر گاه دو زن صغیره شخص شیر یک زن [3] بخورند،
- مسأله 1016- هر گاه بعد معلوم شود که هر دو زن شخص خواهرند،
- مسأله 1017- دلیل بر اعتبار عموم منزله چنانچه مرحوم میر داماد (ره) و بعضی دیگر قائل شدهاند نیست،
- مسأله 1018- حکم به حرام بودن زن بر شوهرش در این مواضع چند که میآید وجهی ندارد،
- فصل 61 در آداب رضاع است
- مسأله 1020- سنت است که زنها را نهی کنند که به هر کس شیر ندهند،
- مسأله 1021- سنت است که خویشان رضاعی را حرمت بدارند،
- مسأله 1022- سنت است که طفل را دو سال کامل شیر دهند،
- مسأله 1023- اگر بزغاله شیر زنی را بخورد، حرام نمیشود
- مسأله 1024- در جایی که زن شیر دهد کسی را که به شوهرش حرام شود،
- مسأله 1025- اگر زوج ادعای رضاع محرم کند و ممکن باشد تصدیقش،
- فصل 62 در مسائل متفرقه است
- مسأله 1026- هر گاه تربت یا قرآن همراه شخص باشد و بی اختیار در بیت الخلا و نحو آن بیفتد
- مسأله 1027- ریش تراشیدن حرام است
- مسأله 1028- گوسفند نذر حضرت عباس مثلا، اگر اغنیا هم بخورند ضرر ندارد،
- مسأله 1029- حیوان هر گاه ذبح شود بدون ذکر نام خدا
- مسأله 1030- نام حضرت عباس بردن
- مسأله 1031- گوسفند عقیقه یا قربانی، هر گاه دعایش را نخوانند
- مسأله 1032- ضعیفه مال خود را بی اذن شوهر به فقیر دهد
- مسأله 1033- هر گاه شخص ذمه مدیون را بری کرد،
- مسأله 1034- پولی برای مصرف خیر اگر داخل پولی دیگر شود
- مسأله 1035- گنجشک و مثل آن، هر گاه سرش را بکنند،
- مسأله 1036- هر گاه وجهی از غیر نزد شخصی باشد
- مسأله 1037- گوسفند ذبح شده تا حیات دارد اگر سرش را جدا کنند
- مسأله 1038- در زیارت کردن عوام مثلا،
- مسأله 1039- عمل به مستحبات کردن
- مسأله 1040- هر که سبّ جناب رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم یا ائمه هدی علیهم السّلام یا حضرت فاطمه- سلام اللّه علیها- کند
- مسأله 1041- هر گاه فرزند، فقیر باشد و پدر و مادر یا جدش، غنی باشد،
- مسأله 1042- رواق ائمه حکم حرم را دارد
- مسأله 1043- کسب کردن با قدرت به قدر ما یحتاج خود و عیال واجب النفقه،
- مسأله 1044- با ظرف [1] تربت در غیر کربلا استنجاء میتوان کرد
- مسأله 1045- ولی طفل، پدر و جد و وصی و مجتهد و عدول مؤمنینند
- مسأله 1046- خانه وقف هر گاه قصد و بناء واقف منفعت آن بوده که صرف شود،
- مسأله 1047- خون گوشت، پاک است و خوردنش حرام است،
- مسأله 1048- هر گاه پدر یا مادر وصیت کنند که اولاد مثلا، ده ختم قرآن بخوانند
- مسأله 1049- هر گاه مشتبه شود میّت مسلم با کافر
- مسأله 1050- هر گاه آب بالوعه ضرر کند خانه همسایه را،
- مسأله 1051- غذای متجنس را مثلا، به خورد خلاف مذهب هم نمیتوان داد،
- مسأله 1052- میان اذان و اقامه و نماز باید موالات باشد
- مسأله 1053- معامله با ظلمه یا تصرف در مالش به قسم شرعی
- مسأله 1054- وصی، هر گاه نتواند وصایت خود را ثابت کند،
- مسأله 1055- هر گاه در حال اضطرار وصی به مبلغ کمی صلح کند
- مسأله 1056- هر گاه وصی، مال در تصرفش باشد و بداند خمس بر ذمه میت هست
- مسأله 1057- هر گاه ببینی، که یکی مال دیگری را میبرد به غیر حق،
- مسأله 1058- زیارت عاشورا در هر وقت از اوقات میتوان به عمل آورد،
- مسأله 1059- شخص قطع علاقه و قصد خروج از وطن کرده
- مسأله 1060- در محل اقامه از حدّ ترخص [3] باید خارج نشد
- مسأله 1061- هر گاه ضعیفه قصد اقامه کرد و نماز تمامی نکرد که حایض شد،
- مسأله 1062- خلط سینه یا آب دماغ در فضای دهن آمد،
- مسأله 1063- هر گاه اصول دین را اجمالا بداند شخص،
- مسأله 1064- پشت گوشی در این زمان دور نیست
- مسأله 1065- هر گاه وجهی باید به غیر دهی و آن شخص فوت شود
- مسأله 1066- رد مظالم [2] را شخص فقیر به زوجه یا اولاد خود میتواند داد،
- مسأله 1067- شخص رد مظالم گرفت مالک شد،
- مسأله 1068- بدان که بعضی از اقسام فسق و معصیت هست که به آن عمل قبول نمیشوند؛
- مسأله 1069- شخص طلب از میّت داشته باشد
- مسأله 1070- شخص ادعای فقر کند کفایت میکند
- مسأله 1071- سیادت به ادعای شخص ثابت نمیشود،
- مسأله 1072- مال یهودی که ممکن نشود به ورثهاش دهند
- مسأله 1073- هر گاه عبدی مثلا بدون اذن آقا مال آقا را بردارد
- مسأله 1074- مگس و شپش را، مثلا سوزانیدن گناه نیست،
- مسأله 1075- اصرار بر صغیره توبه نکردن همان گناه نیست،
- مسأله 1076- هر گاه شخصی مظنّه ضرر در سفر مکه داشته باشد
- مسأله 1077- اگر شخص حمد و سورهاش درست نباشد
- مسأله 1078- شخص کنیز خود را که لمس و قبله و مقاربت نکرده
- مسأله 1079- نماز در حرم ائمه علیهم السّلام در جایی که مزاحم زائرین بشود
- مسأله 1080- هر گاه شخص به اذن مجتهد خرج طفلی میکند
- مسأله 1081- شخص خانه اجاره کرد و تعیین نکرد که کی را بنشاند،
- مسأله 1082- اسم مبارک حضرت قائم- عجل اللّه فرجه- را که محمّد است
- مسأله 1083- هر گاه کسی مالی به عبدی ببخشد،
- مسأله 1084- ضرر ندارد آن چه ساخته میشود از نقره به جهت تعویض،
- مسأله 1085- هر گاه شخص وصیّت کند که فلان عبد مرا آزاد کنید
- مسأله 1086- هر گاه شخص استطاعت به هم رسانید که خرجی رفتن و برگشتن خود و عیال واجب النفقه را به قدر ذیّ دارد
- مسأله 1087- امر کردن مردم را به واجب و نهی کردن مردم را از حرام واجب است
- مسأله 1088- جهاد با کفار به مردان واجب است
- فصل 63 در شفعه است
- مسأله 1089- در بیع زمین و خانه که شفعه ثابت است،
- مسأله 1090- هر گاه شریک طفل باشد یا غایب باشد،
- مسأله 1091- حق شفعه
- مسأله 1092- هر گاه به غیر بیع؛ مثل صلح یا هبه یا غیر اینها منتقل کند،
- فصل 64 در اقرار است
- مسأله 1093- هر گاه شخص بالغ عاقل حرّ، با اختیار اقرار کند
- مسأله 1094- هر گاه سؤال کنند که پنج تومان مال فلان نزد تو است،
- فصل 65 در غصب است
- مسأله 1095- هر گاه شخص تسلط داشته باشد بر مال غیر عدوانا،
- مسأله 1096- هر گاه در مسجد کسی رحلی بگذارد
- مسأله 1097- اگر رحلش یک مهری باشد،
- مسأله 1098- اگر کسی به وکالت، غیر رحلی بیندازد
- مسأله 1099- اگر زمان طولانی رحلی بیندازد و خود نیاید،
- مسأله 1100- اگر رحل او را باقی گذارند
- مسأله 1101- اگر شخصی فرشی را در زمین وقف؛
- مسأله 1102- اگر جمعی جای فراخور احوال خودشان گرفتهاند
- مسأله 1103- هر گاه از روی سهو یا جهل یا نسیان تصرف در مال غیر کنند
- مسأله 1104- هر گاه طفلی ممیّز مال غیر را تلف کند،
- مسأله 1105- اگر مال غصب به دست ده نفر رسیده مثلا،
- مسأله 1106- هر گاه مالک مطالبه مالش را از یکی کرد،
- مسأله 1107- مال غصب به دست هر کس آمد باید به صاحبش برسانند
- مسأله 1108- هر گاه شخص مثلا چوبی غصب کرد
- مسأله 1109- اگر عین معدوم شد یا متعذّر است ردّ آن،
- مسأله 1110- هر گاه عین مال مغصوب حاضر باشد،
- مسأله 1111- هر گاه مال مغصوب را مثلا رنگ کرد یا دوخت،
- مسأله 1112- هر گاه طفلی چیزی خرید و وجه آن را داد
- مسأله 1113- هر گاه گاوی غصب، مثلا شخصی خرید،
- مسأله 1114- هر گاه مالی از دست طفل یا مجنون گرفت،
- مسأله 1115- شخص به سنگ کم یا حیله و تزویر حق الناس بسیار بر ذمهاش هست
- مسأله 1116- هر گاه سرمایه که دارد بدهد به خصمان خود
- مسأله 1117- زمین غصبی حاصلش با زارع [1] است،
- مسأله 1118- شخص یک فلوس از یک طفل گرفت بدون وجه شرعی
- مسأله 1119- آب حرامی هر گاه به زراعت بدهند،
- مسأله 1120- هر گاه کفش عوض شود و بداند که از همان کس است
- مسأله 1121- مالی که بنده پیدا کند
- مسأله 1122- شخص قسم دروغ بخورد ذمّهاش بریء نمیشود
- مسأله 1123- شارع عام را به جهت حریم خانه،
- مسأله 1124- مال کمتر از درهم را برداشتی [5]
- مسأله 1125- مرد که وفات کرد،
- مسأله 1126- شخص حق الناس بر ذمهاش هست و متمکن از ادای آن نیست
- مسأله 1127- هر گاه شاخه درخت میوهدار از دیوار باغ بیرون آمده،
- مسأله 1128- زمینی که غصب کردهاند با توابعش در یک حکمند،
- مسأله 1129- اگر در حجره غصبی مثلا، او را حبس کردند،
- فصل 66 در تجارت است
- فصل 67 در بیع است
- مسأله 1131- بایع جنس را زیاد میکشد اگر زیادتی خارج [1] از متعارف نباشد
- مسأله 1132- هر گاه طفلی را بفرستی که وجهی را بدهد و چیزی بگیرد
- مسأله 1133- تریاک متنجس را مثلا به کافر هم نمیشود
- مسأله 1134- معاملات صبی ممیّز هم صحیح نیست،
- مسأله 1135- در جمیع عقود، صیغه فارسی جایز است،
- مسأله 1136- بیع معاطات و بیع فضولی
- مسأله 1137- هر گاه شخص بدهکار بداند که چقدر بر ذمهاش هست
- مسأله 1138- بیع معاطات به تصرفی که موجب تلف شود
- مسأله 1139- بار کاه و هیمه و پشکل [1] شتر،
- مسأله 1140- حرام است بیع و شراء
- مسأله 1141- جایز نیست بیع و شراء مایعات متنجسه
- مسأله 1142- جلد مذکّی و غیر مذکّی که مشتبه شده باشد
- مسأله 1143- پیه و دنبه نجس،
- مسأله 1144- اعیان متنجّسه که قابل تطهیر باشد،
- مسأله 1145- اکتساب به آلت لهو و لعب و بیع و شراء آنها جایز نیست.
- مسأله 1146- اعانت بر معصیت
- مسأله 1147- مسکرات جامد،
- مسأله 1148- اعانت ظلمه اگر بنای بر اعانت آنها باشد
- مسأله 1149- مال حاصل از قمار
- مسأله 1150- کهانت و قیافه و شعبده و سحر
- مسأله 1151- ساختن صورت ذی روح مجسّمه
- مسأله 1152- ربا و عمل خمر و مسکرات و رشوه دادن،
- مسأله 1153- اجرت بر اذان و اجرت بر عمل حرام
- مسأله 1154- حرمت غیبت مختص به غیبت شیعه اثنی عشریّه میباشد
- مسأله 1155- هجو و بهتان و نمّامی
- مسأله 1156- سبّ مؤمنین
- مسأله 1157- غش و تدلیس که باعث ضرر باشد،
- مسأله 1158- وکیل یا وصیّ، خلاف آن چه معین شده است
- مسأله 1159- اجیر خاص عملی کند از برای خود یا غیر
- مسأله 1160- حفظ کتب ضلال و تعلیم و تعلّمشان و بیع و شرائشان
- مسأله 1161- احتکار در گندم و جو و مویز و خرما و زیت و روغن و نمک است،
- مسأله 1162- پوشیدن مرد لباس حریر محض و طلا باف را
- مسأله 1163- مرد لباس مختص به زن و هم چنین زن لباس مختص به مردان پوشیدن،
- مسأله 1164- تلقّی رکبان
- مسأله 1165- خلاف وصیّت و نذر
- مسأله 1166- شخص اگر کسب قرار دهد برای خود کفن فروشی و گندم فروشی،
- مسأله 1167- هر گاه شخص کسب خود قرار دهد بنده فروشی و صرافی
- مسأله 1168- خطوط قرآن را به معرض بیع و شراء در آوردن،
- مسأله 1169- هر گاه اطفال چیزی بیاورند از برای ولیّ
- مسأله 1170- ترک کردن مال کسی که از حرام اجتناب نمیکند
- مسأله 1171- ترک کردن معامله با اهل ذمّه
- مسأله 1172- معامله با اکراد و ذی العاهات [ذوی العاهات- م] لازمه
- مسأله 1173- هر گاه بیع بدون وزن وکیل و عدد واقع شود
- مسأله 1174- هر گاه باطل باشد بیع،
- مسأله 1175- تفریق نکردن میانه [میان- م] بچه و مادر پیش از بی نیاز شدن بچه از مادر
- فصل 68 در حجر است
- مسأله 1177- علامت بلوغ:
- مسأله 1178- شخص هر گاه مرور کند به ثمره نخل
- مسأله 1179- شرط است در بیع صرف،
- مسأله 1180- هر گاه شخص بخرد لباس کتان
- مسأله 1181- بیع سلف باید قبض ثمن در مجلس شود
- مسأله 1182- هر گاه از برای بعض ثمن اجل قرار دهد
- مسأله 1183- هر گاه تمام ثمن یا بعض ثمن دین باشد
- مسأله 1184- شرط است غلبه وجود جنس مسلم فیه،
- مسأله 1185- جایز نیست بیع جنس سلم
- مسأله 1186- هر گاه بفروشد شیء معین را به ثمن معین
- مسأله 1187- هر گاه وفات کند بایع در بین اجل،
- مسأله 1188- واجب نیست بر مشتری در بیع نسیه بذل ثمن پیش از موعد،
- مسأله 1189- هر گاه سر موعد با قدرت نداد مشتری ثمن را،
- مسأله 1190- هر گاه غیر جنس سر موعد بدهد
- مسأله 1191- بیع نسیه به نسیه
- مسأله 1192- بیع [1] رأس المال شرط است
- مسأله 1193- باید خبر دهد که این جنس را مشاعا خریدم
- مسأله 1194- شخص باغی را بفروشد بی قید و شرط،
- مسأله 1195- هر گاه شخصی خانه خود را فروخت،
- مسأله 1196- هر گاه شخصی بفروشد عبدی یا کنیزی را
- مسأله 1197- اطلاق عقد اقتضا میکند تسلیم ثمن و مثمن را حالّا؛
- فصل 69 در قرض است
- مسأله 1198- هر گاه شخص، مثلا ده ریال قرض کرد
- مسأله 1199- صیغه ایجابش کفایت میکند «اقرضتک»
- مسأله 1200- هر گاه شخص قرض دهد جنسی را و شرط کند
- مسأله 1201- هر گاه شخص خواهد مثلا پنج تومان قرض کند،
- مسأله 1202- هر گاه قرض دهنده مطالبه کرد سر موعد،
- مسأله 1203- هر گاه مقروض مالش وفای به دینش نکند
- مسأله 1204- هر گاه مقروض وفات کند و مالش به قدر دینش باشد
- مسأله 1205- هر گاه مقروض چیزی نداشته باشد و طلبکار بداند حال او را
- مسأله 1206- شخص که قرض میگیرد، بر او واجب است
- مسأله 1207- هر گاه شخص مدیون است و دسترس [1] به طلبکارش نیست،
- مسأله 1208- مالی که مخلوط به حرام باشد
- مسأله 1209- هر گاه شخص مالی را قرض داد و زیادتر گرفت
- مسأله 1210- هر گاه شخص میداند که مال غیر بر ذمه اوست
- مسأله 1211- اما کسی که مشغول معامله باشد باید بداند صحت و فساد معامله را
- مسأله 1212- بیع معاطات به تصرّف ثمن یا مثمن
- مسأله 1213- بایع و مشتری هر گاه به مصاحبت هم بروند بهم نمیخورد مجلس
- مسأله 1214- شخص مالی را خرید و وجه آن را نداد
- مسأله 1215- هر گاه شخص مالی خرید و تصرّف نکرد
- مسأله 1216- هر گاه شخص حیوانی خرید و تصرّف نکرده
- مسأله 1217- هر گاه شخص مالی خرید و قیمت اهل خبره نشده
- مسأله 1218- شرط خیار فسخ در زمان معین
- مسأله 1219- هر گاه بایع شرط کند که تا یک سال
- مسأله 1220- مشتری میتواند هم چون بایع، خیار از برای خود قرار دهد
- مسأله 1221- هر گاه شخص مالی به وصف ندیده خرید
- مسأله 1222- هر گاه شخص مالی دید و خرید بی عیب
- مسأله 1223- بایع اگر ثمن او معیوب باشد
- مسأله 1224- تدلیس حرام است،
- مسأله 1225- هر گاه شخص شرط کرد که موعد معینی ثمن را بدهد
- مسأله 1226- هر گاه شخص دو چیز خرید،
- مسأله 1227- هر گاه شخص یک من گندم خرید بعد معلوم شد نصف آن مال غیر است
- مسأله 1228- هر گاه غریم مفلس عین مال خود را در مال مفلس ببیند
- مسأله 1229- هر گاه شخص زمین معینی به ذرع معینی بخرد
- مسأله 1230- جایز است مسلم اجیر کافر بشود
- مسأله 1231- درخت میوهدار و هم چنین خیار و بادمجان
- مسأله 1232- نعناع و مثل آن را میتوان آن چه موجود است با آن چه پنج دفعه دیگر مثلا بیاورد بفروشند،
- مسأله 1233- طلا به نقره بی سکه هم قبض مجلس شرط است،
- مسأله 1234- هر گاه مصالحه کند، قبض مجلس شرط نیست
- مسأله 1235- جایز است ده من گندم بفروشند به ده ریال به موعد معین
- مسأله 1236- دسته سبزی را به عدد فروختن ضرر ندارد
- مسأله 1237- هر گاه ثمن در دست [2] مشتری و مثمن در دست بایع به آفت سماوی یا غیره تلف شود،
- فصل 70 در رهن است
- اشاره
- مسأله 1238- عین مرهونه باید مملوک باشد
- مسأله 1239- هر گاه حواله کند شخصی را به زید مالداری و بعد زید فقیر شد،
- مسأله 1240- هر گاه کفیل شخصی شود مدیونی را،
- مسأله 1241- هر گاه شخص ضامن شود وجهی را به اذن [2] مدیون
- مسأله 1242- هر گاه عین معیوب در آید،
- مسأله 1243- مصالحه دین به دین که نامعین باشد،
- فصل 71 در مساقات است
- مسأله 1244- هر گاه زمینی که قابل زراعت باشد،
- مسأله 1245- اگر سهمی از حاصل درخت را قرار از برای عامل دهند
- مسأله 1246- اجاره کردن درخت یا گوسفند که میوه یا شیر آن را ببرد شخص،
- مسأله 1247- هر گاه اجیر کند یکی را که نماز کند
- مسأله 1248- هر گاه شخص معین کند عملی را و اجرت آن را،
- فصل 72 در وصیّت است
- مسأله 1249- هر گاه شخص در مرض موت مالی ببخشد
- مسأله 1250- هر گاه وصیّت کنند که فلان قدر به فلان شخص بدهند و او بعد از موت رد کند
- مسأله 1251- هر گاه شخص وصیّت ثلث کرد،
- مسأله 1252- وصیّت از برای معدوم، جایز [5] نیست
- مسأله 1253- هر گاه شخص، چه وصیّت کرد به واجب مالی،
- مسأله 1254- هر گاه وصیت به آن چه کرد ثلث وفا نکند
- مسأله 1255- اگر بعد از وفات فاسق [1] شود
- مسأله 1256- هر گاه شخص کسی را وصیّ خود کند
- مسأله 1257- هر گاه وصی را متعدد قرار داد
- مسأله 1258- وصی صغیر میتواند مال صغیر را قرض بر دارد،
- مسأله 1259- هر گاه شخص وصیت کند که شمشیر مرا به فلان مصرف صرف کند
- مسأله 1260- هر گاه شخص وصیتی کند پس از آن به ضد آن وصیت کند،
- فصل 73 در ارث است
- مسأله 1262- پسر بزرگ که نماز و روزه پدر و مادر [3] را باید به جا بیاورد یا حبوه میبرد
- مسأله 1263- هر گاه میت قرض دارد و مالی ندارد،
- مسأله 1264- هر گاه طبقه سابق باشد یا اولادشان،
- مسأله 1265- هر گاه موصی وصیّت کند که وصی مرخّص است
- مسأله 1266- هر گاه شخص بمیرد و هیچ کس را نداشته باشد
- مسأله 1267- حبوه پسر بزرگ،
- مسأله 1268- هر گاه کافر بمیرد و یک وارث مسلمان در طبقات ارث داشته باشد
- مسأله 1269- در تقسیم ارث سهم حمل را از برای دو پسر باید نگاه داشت
- مسأله 1270- موانع ارث،
- فصل 74 در هبه است
- مسأله 1272- هر گاه عین هبه شده باقی باشد،
- مسأله 1273- در هبه معوضه
- فصل 75 در اجیر شدن است
- مسأله 1274- هر گاه شخص، مثلا وجهی به کسی بدهد که یک سال در هر شب جمعه یک زیارت نیابت من بکن
- مسأله 1275- هر گاه شخص اجیر شود یا نذر کند ختم قرآن را،
- مسأله 1276- اجیر هر گاه عملی معین که مشروط به زمان معیّن است تمام نکرده
- مسأله 1277- اجیر مطلق لازم است تعجیل [1] کند عمل را،
- مسأله 1278- اما اجیر نیّت نماز چنین کند
- فصل 76 در وقف است
- مسأله 1279- هر گاه شخص مالی را وقف کرد و صیغهاش را خواند،
- مسأله 1280- اما صیغه وقف را یک نفر هم میتواند
- مسأله 1281- ملک وقف روضه خوانی جناب سید الشهداء علیه السّلام
- مسأله 1282- اما خورد ریزههایی که از عین موقوف جدا میشود
- فصل 77 در نذر است
- مسأله 1283- اما صیغه نذر،
- مسأله 1284- نذر زن دائمی بی اذن شوهرش به چیزهایی که مانع حقّ شوهر است،
- مسأله 1285- نذر اولاد بی اذن پدر و مادر
- مسأله 1286- در متعلق نذر،
- مسأله 1287- نذر امام یا حضرت عباس علیه السّلام
- مسأله 1288- شخص نذر کرد که چیز معینی را به شخص بدهد،
- مسأله 1289- شخص نذر کرد که مال معینی را به شخص در روز معینی صرف خیر کند مثلا،
- مسأله 1290- مخالفت نذر کردن،
- مسأله 1291- عهد هم مثل نذر است،
- مسأله 1292- اما در عهد و یمین [1]، اذن شوهر برای زن و اذن پدر [2] و مادر [3] برای اولاد معتبر است
- فصل 78 در ضالّه است
- مسأله 1293- هر گاه حیوانی [1] صحیح در بیابانی در آب و علف بیابند،
- مسأله 1294- هر گاه مالی به قدر درهم بیابد
- مسأله 1295- هر گاه در بین سال مأیوس از صاحبش شده یا بعد از سال،
- مسأله 1296- کمتر از درهم بی قصد تملّک تصرفش مشکل است
- مسأله 1297- لقطه به قدر درهم را اگر به سبب تقصیر گم کرد
- مسأله 1298- لقطه به قدر درهم را اگر تعریف نکرد
- فصل 79 در صید و ذبایح است
- مسأله 1299- هر گاه سگ معلّم، شکاری را بکشد،
- مسأله 1300- صیدی که به تیر یا نیزه یا شمشیر و مثل آنها کشته شود
- مسأله 1301- هر گاه کافر مثلا ماهی زنده از آب بیرون آورد
- مسأله 1302- هر گاه ذبح کننده یا نحر کننده حیوان،
- مسأله 1303- احتیاط [1] آن است که حیوانی که ذبح میشود
- مسأله 1304- اگر حیوانی را ذبح کردند بعد از حیاتش معلوم شد
- مسأله 1305- اگر مثل مرغ و گنجشک مثلا سر آن را بکنند،
- مسأله 1306- اگر در حال اضطرار حیوانی را به دندان [3] یا سنگ یا نی و امثال آنها ذبح کنند،
- مسأله 1307- اگر حیوان را بی ذکر اسم خدا و به غیر قبله ذبح کنند سهوا،
- مسأله 1308- اگر بچه حیوان تمام خلقت که موی آن هم تمام روییده باشد
- مسأله 1309- شرط پاک بودن روغن و پیه و دنبه،
- مسأله 1310- ماهی که اصلا فلس ندارد،
- مسأله 1311- تذکیه واقع میشود بر حیوان طاهر العین،
- مسأله 1312- اما مرغی که چنگال دارد،
- مسأله 1313- هر گاه انسان وطی کند به حیوان حلال گوشت،
- مسأله 1314- هر گاه انسان با اسب یا قاطر یا الاغ وطی کند،
- مسأله 1315- اجزایی که از زنده جدا شود
- مسأله 1316- از گوسفند ذبح شده خون و فضله و قضیب و فرج و بچهدان و خصیتین
- مسأله 1317- چیزهایی که حرام است مثل شراب از برای معالجه درد،
- مسأله 1318- خبائث که حرام است اگر شک به هم رسد
- مسأله 1319- خوردن چیزی در خانه پدر و مادر و برادر و خواهر و عمو و عمه و خالو و خاله و صدیق
- مسأله 1320- جایز است از برای مضطر که بخورد چیز حرام را
- مسأله 1321- اما خوردن هر چیزی که ضرر کند شخص را،
- مسأله 1322- هر گاه شخص قدرت بر دفع ضرر از نفس محترمه داشته باشد،
- مسأله 1323- خوردن خبائث که حرام است،
- مسأله 1324- خوردن گل حرام است
- مسأله 1325- خوردن مال غیر که حرام است،
- مسأله 1326- خوردن چیزی از سفره و خوانی که در آن شراب خورده شود
- مسأله 1327- در اخبار مستفیضه آورده شده است که «جاری ساختن یک حد از حدود الهی نافعتر است از بارانی که به بارد چهل شبانه روز»
- مسأله 1328- کسی که در حال انعقاد نطفهاش یکی از ابوینش،
- مسأله 1329- مرتدّ ملی تا سه دفعه احتیاطا توبه او را قبول کنند
- مسأله 1330- به دشنام دادن هر یک از چهارده معصوم علیهم السّلام یا ادّعای پیغمبری کردن یا شک در کلام پیغمبر [صلّی اللّه علیه و آله و سلّم] داشتن،
- مسأله 1331- هر گاه پیش از اقامه شهود زنا کننده توبه کند،
- [مسائل حدود و دیات]
- اشاره
- مسأله 1332- هر گاه کسی زنا کند با یکی از محرمهای نسبی خود
- مسأله 1333- هر گاه کافری با زن مسلمانی زنا کند
- مسأله 1334- هر گاه کسی شخصی را ببیند که با زنش زنا میکند
- مسأله 1335- مرد پیر و زن پیر [2] هر گاه زنا کنند،
- مسأله 1336- مردی که زن عقدی دائم حاضر [1] دارد و زنا کند،
- مسأله 1337- هر گاه مملوک بالغ یا بالغه زنا کنند،
- مسأله 1338- در کتاب نجم الهدایه از جناب رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم مروی است که
- مسأله 1339- هر گاه لواط کننده و لواط دهنده هر دو بالغ و عاقل باشند،
- مسأله 1340- فاعل را به شمشیر کشتن،
- مسأله 1341- اگر شخص عورت خود را به بدن پسری بمالد،
- مسأله 1342- اگر دو نفر [2] در یک رختخواب مجتمع [3] شوند،
- مسأله 1343- هر گاه شخص پسری را به شهوت ببوسد
- مسأله 1344- اما مساحقه،
- مسأله 1345- هر گاه زنی فرج خود را به فرج زن دیگر بمالد،
- مسأله 1346- امّا قیاده، هر گاه شخص جمع کند میان مرد و زن را برای زنا،
- مسأله 1347- اما قذف، هر گاه کسی نسبت دهد به زنی،
- مسأله 1348- امّا قاذف را که حد میزنند نباید مثل زانی برهنه باشد
- مسأله 1349- امّا شراب خورنده را،
- مسأله 1350- اما شارب الخمری که بالغ عاقل مختار باشد،
- مسأله 1351- مالی که دزدی کردن آن موجب بریدن دست و مانند آن است،
- مسأله 1352- اما هر گاه طفل ممیّز دزدی کند،
- مسأله 1353- حدّ دزدی با شرایط،
- مسأله 1354- اما محارب کسی است که شمشیر یا مثل آن برهنه در دست بگیرد
- مسأله 1355- اما حدّ محارب،
- مسأله 1356- اگر محارب کسی را بکشد
- مسأله 1357- اگر به فریاد کردن و زدن دفع محارب نتوان کرد،
- مسأله 1358- هر گاه شخص امر کند یکی را به غیر حق که بکش فلان را
- مسأله 1359- پدر عمدا فرزند خود را بکشد، پدر را نمیکشند،
- مسأله 1360- دیه قتل عمدی که تعیین بهم رسانند یکی از شش چیز است:
- مسأله 1361- دیه یهودی و مجوسی [2] که جزیه میدهند،
- مسأله 1362- اما هر گاه کسی شخصی را به مهمانی طلبد
- مسأله 1363- هر گاه کسی افسار مالی را میکشد میرود،
- مسأله 1364- هر گاه شخص سوار باشد و مال را بیازارد
- مسأله 1365- هر گاه شخصی کاری کند که موی سر یا ریش مرد بریزد،
- مسأله 1366- هر گاه موی زن را چنین کند که نروید،
- مسأله 1367- هر گاه شخص وضعی کند که موی دو ابروی شخص بریزد و نروید،
- مسأله 1368- هر گاه شخص دو چشم کسی را کور کند،
- مسأله 1369- و اگر کسی چهار پلک دو چشم را معیوب کند،
- مسأله 1370- اما دیه نرمه بینی را قطع کردن،
- مسأله 1371- دیه قطع کردن و دو گوش،
- مسأله 1372- دیه قطع کردن زبان از بیخ،
- مسأله 1373- اما دیه دو دست،
- مسأله 1374- اما اگر شخص وضعی کند که ناخن یکی بیفتد و نروید،
- مسأله 1375- اما دیه شکستن پشت
- مسأله 1376- دیه قطع کردن هر دو پستان زن،
- مسأله 1377- دیه بیضتین
- مسأله 1378- دیه دو پا تا مفصل،
- مسأله 1379- هر گاه کسی اذیت کند یکی را که عقل او زایل شود
- مسأله 1380- جراحتی که بر سر یا روی مرد واقع شود
- مسأله 1381- دیه زن پیش از آن که تا ثلث دیه برسد،
- مسأله 1382- جراحتی که بر سر یا رو برسد،
- مسأله 1383- هر گاه شخصی به خنجر [6] یا تیر و مانند آنها،
- مسأله 1384- هر گاه شخصی سیلی یا مانند آن بر روی کسی بزند
- مسأله 1385- اگر این اثرها در بدن ظاهر شود،
- مسأله 1386- دیه غلام و کنیز، قیمت ایشان است اگر تجاوز از دیه نکنند
- مسأله 1387- حمل که سقط کنند، دیه از برای نطفه،
- مسأله 1388- هر گاه کسی زن حامله را بکشد،
- مسأله 1389- هر گاه شخص در حال مجامعت با زن آزاد، نطفه را بیرون بیاورد بی اذن زن،
- مسأله 1390- هر گاه کسی سر میتی [3] را جدا کند،
- مسأله 1391- هر گاه کسی حیوان حلال گوشت را بی ذبح شرعی تلف کند،
- مسأله 1392- هر گاه کسی اجزای حیوان مأکول اللحم را قطع کند
- مسأله 1393- هر گاه سگ شکاری را تلف کند،
- مسأله 1394- هر گاه سگ پاسبان گوسفند [1] باشد،
- مسأله 1395- اگر حیوانی زراعت یا مال کسی را تفریط کند،
- مسأله 1396- هر گاه کسی یکی را عمدا کشت،
- مسأله 1397- هر گاه کسی قتل خطا یا شبه خطا [4] کند،
- مسأله 1398- امّا هر گاه کسی مؤمنی را بکشد به گمان [5] کافر حربی،
- این چند مسأله آخر، باز فتوای مرحوم شیخ مرتضی (علیه الرحمة) است.
- مسأله 1399- هر گاه کسی حشرات زمین، مثل مورچه یا مگس را بکشد،
- مسأله 1400- گربه هر گاه ضرری برساند،
- مسأله 1401- زدن حیوانات یا جراحت کردن به ظلم،
- مسأله 1402- طفل که تقصیر کند و مرتکب بعضی از گناهان کبیره بشود،
- مسأله 1403- هر گاه به زدن اطفال دیه لازم آید،
- در ارشاد القلوب مسطور است این حدیث شریف که:
- اصطلاحات و لغات
اطلاعات کتاب
عنوان: صراطالنجاة
نویسنده: محمد علی بن حسین علی
ناشر:
تعداد صفحات: 331
جلد: 1
موضوعات: اصول فقه, فقه, شیعه