مقدّمه
الحمد للَّه ربّ العالمین، وصلّی اللَّه علی محمّد المصطفی و آله الهداةالمرضیّین، واللعنة علی اَعدائهم اَعداء الدین.
و بعد:
در میان عباداتی که به وسیله آنها به خداوند سبحان، تقرّب میجوییم،عبادتی مهمتر و ارجمندتر از »نماز« نیست. نماز »ستون دین« و»معراج مؤمن« است. نماز تنها عبادتی است که ما به طور مستمرّ و دراوقات مختلف شب و روز و در هر موقعیّتی، آن را بجا میآوریم و در هیچشرایطی حتّی در موقعیّتهای بسیار دشوار مانند: حالت غرق شدن یا درهنگام جنگ، ترک نمیشود و در هر حال واجب است. مگر نه این است کهانسان در هنگام مشکلات و گرفتاریها، توجّهی بیشتر و افزونتر به خداپیدا میکند؟ پس باید نماز بگزارد تا پروردگار در سختیها، او را یاریکند.
بدین جهت، در میان احکام دینی، »فقه نماز« از واجبترین اموریاست که برای مسلمان شایسته است آن را فرا بگیرد و بیاموزد، و بسیارجفا، بلکه ستم است که انسان برای یک عمر طولانی نماز بخواند امّا نمازناقص یا باطل! صرفاً از این جهت که در آموختن احکام آن کوتاهی کردهاست، در حالیکه چهبسا در ظرف یک یا دو ماه میتوانسته همه آن رافرا بگیرد.
بدین ترتیب خداوند سبحان ما را با همکاری برادران بزرگوار ما دردفتر، موفق ساخت که این رساله را درباره »احکام مقدّمات نماز« فراهمآوریم و از خداوند سبحان مسألت میکنیم که برای تکمیل و اتمام جلد دومدرباره »افعال نماز« و جلد سوم در مورد »احکام مبطلات نماز«و ملحقات آن نیز توفیقمان بخشد.
روش ما در بررسیهای فقهی، تکیه بر آیات قرآن و روایات پیامبرصلی الله علیه وآلهو اهلبیت اوعلیهم السلام است و از خوانندگان گرامی نیز انتظار داریم که در»نصوص« و متون، تدبّر و دقّت نمایند تا قبل از استفاده از احکامشرعیهای که ما از آن نصوص استخراج کردهایم، از خود »نص«، الهامبگیرند و از هدایات و انوار تابناک آن بهره بجویند.
از خداوند متعال میخواهم که این اندک را از ما بپذیرد و عمل به آن رادر نزد خود مجزی و مبرء ذمّه قرار دهد.
انّه ولیّ التّوفیق
