مقدّمه ناشر
خداوندا حمد و سپاس ترا سزد که جامع همه محامدی، تو آن حمید وحیدی که همگان از فهم جلالت عاجز وعارفان در طریق معرفتت حیران اند، چگونه تور ا ستایم که اولیائت چنین سُرایند:
عجز الواصفون عن صفتکما عرفناک حق معرفتک
و آیا جز آن بگویم که تو خود به من آموخته ای؟«سُبْحَنَ اللَّهِ عَمَّا یَصِفُونَ إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِینَ».(1)
پس رحمت بی پایانت را فرو فرست بر همان بندگان خالصت که نیکو تو را شناختند و نیکو تو را بندگی کردند؛ به ویژه خاتم پیامبرانت که او را از سکّوی پرش بندگی، عروجش دادی و به مقام قاب قوسین أو أدنی رساندی و بر خاندان پاکش که با ولایتشان اکمال دین و اتمام نعمت صورت گرفت.
پروردگارا تو ما را به انتظار نشانده ای، کی می رسد خدایا روز ظهور مهدی.
بارالها کی می رسد آن زمان که موعودت و موعود همه ی انبیاء و اولیائت پرچم نصر برافراشته، ظهور نماید و با ظهورش وعده ی دیرینه ی «لِیُظْهِرَهُ و عَلَی الدِّینِ کُلِّهِ ی»(2) را محقّق نمایی.
