مقدمه
وقتی دل تنگ و خسته از خاک، معراج جان و سیر به افلاک را آرزو می کنی، تنها می توانی بر براق نماز گستره آسمان ها را بپیمایی که الصلوه معراج المؤمن؛
وقتی غوغای زندگی تو را از خود بی خود می کند به نمازی عاشقانه بایست و غبار تیرگی را از جسم و جان بزدای آن گاه سبکساری تن و روان را به تماشا نشین؛ بکوش تا دمی با یار باشی و نسیم نشاط در کوچه های دلت جاری کنی، بکوش تا در انبوه جامعه و در لابلای امواج «ناس» گم نشوی؛ آن گاه که دغدغه ی فردا، امروزت را به تشویش می کشاند، وقتی هراس تردید سایه وحشت بر جانت می گستراند، آفتاب اطمینان را در سپیده دم نجوی (نماز صبح) و نیم روز نیایش (ظهر و عصر) و شبانگاه شوق (مغرب و عشا) بر دلت بتابان، خود را به دریای مواج انسان های با ایمان پیوند ده، قطره را به دریای بی کران شکرگزاران برسان، تا همه دغدغه ها و تشویش ها خاکستر شوند و بدان که در هر حالی دست خداوند با جماعت است و یدالله مع الجماعه.
وقتی بهار نماز است خزان افسردگی چرا؟! وقتی با نماز به معراج می توان رفت تن به چاه تیره ی کسالت چرا؟! این نمازگزار است که شایستگی هم سخنی با محبوب و حلاوت همزبانی با دوست را در ذرّه ذرّه وجودش احساس می کند. نماز نور چشم پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ، عمود دین و استوارترین تکیه گاه و یادآور «راه و مقصد» است.
