پیش گفتار: استاد حسین انصاریان
دعا،راز و نیاز نیازمند با حضرت بی نیاز،و مناجات عاشقانه تهی دست با خدای بی انباز،و سخن گفتن عبد با زبان آشکار و نهان،با مولای سبب ساز،و نهایتا درخواست فقیری ضعیف از توانمندی غنی است.
دعا،درخواست خیر دنیا و آخرت از منبع کمالات،و چشمه فیوضات،و جامع اسماء و صفات است.
دعا،نالۀ پرسوز عاشق به پیشگاه معشوق،و اظهار حاجت به درگاه محبوب،و امید به یافتن مطلوب،و زمینه ساز رسیدن به مقصود است.
دعا،سؤال مسکین از مالک وجود،و گدایی مستکین از عالم غیب و شهود،و اعلام نیاز ناتوان به تواناست.
دعا،اتصال بی نوا به توانگر،بر خاک نشستن ذلیل در پیشگاه عزیز و ناتوان در محضر نیرومند،و عبد در برابر حق و نیستی مقابل هستی و حقیر در آستانه کبیر،و محدود در حضور نامحدود است.
دعا،عبادتی بس گران،عملی فوق العاده باارزش،کاری بسیار استوار،روشی نیکو،منشی والا،و کوششی الهی و انسانی است.
دعا،اتصال بی نهایت کوچک،به بی نهایت بزرگ،ارتباط مخلوق با خالق،عامل درمان روح،علاج نفس،شفای قلب،سلامت تن،نورانیت عقل،و نشانه شخصیت ملکوتی انسان است.
دعا،براساس روایات،برترین عبادت،نردبان سعادت،علّت سلامت،و محبوب ترین کار در پیشگاه حضرت رب،و سلاح مؤمن،ستون دین،و نور آسمان ها و زمین است.
دعا،کلید کامیابی،راه رهایی،فزونی بخش روزی،اسلحه پیامبران،بر گرداننده قضا و قدر،سبب جلب رحمت حق، وسیله آمرزش،دروازه توبه،مایه جوشش فیوضات الهیه و درمان دردهای فکری و درونی و جسمی است. (1)دعا،عملی الهی،تکلیفی اسلامی،عبادتی کم نظیر،حقیقتی بی قرین،دوست همه ایام به ویژه زمان گرفتاری،یار و مددکار
1- (1)) اصول کافی ج 2 ص 339-341
