پیشگفتار
اشاره
حیات فکری، دینی، فرهنگی و اجتماعی بشر، همواره با تبلیغات پیوند داشته است و امروز نیز بیش از هر زمان دیگر، سرنوشت ملتها و جریانهای فرهنگی، سیاسی و اجتماعی جامعهها، عمدتاً به تبلیغات وابسته است.
دعوت و تبلیغ، افزون بر آنکه به مصداق آیه کریمه: وَلَقَدْ بَعَثْنا فِی کُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ(1)1 جوهره همه ادیان الهی و مسؤولیت تمام پیامبران خدا بوده است، اما در اسلام، جایگاه ویژه دارد؛ آیه کُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ(2)2 برتریِ امت اسلام بر سایر امتها را منعکس کردن امر و نهی الهی دانسته و با ذکر واژه «لِلنَّاسِ» رسالت مسلمانان را جهت هدایت عموم انسانها حتمی شمرده که بنا به دلالت مفهومیِ آیه، هرگاه امت اسلام از خصلت هدایتگری و پیامرسانی و امر و نهی الهی بیبهره باشد، شایستگی
1- . نحل: 36
2- . آل عمران: 110
