درس سی و ششم: اصحاب صفه
ص: 15
اصحاب صفه (1)
جواد محدثی
«اصحاب صفه» عنوان جمعی از مسلمانان پاکباخته و تهیدستی است که در صدر اسلام و زمان پیامبر صلی الله علیه و آله در رکاب آن حضرت بودند و چون در مدینه خانه و آشیان و آشنایی نداشتند، در گوشهای از مسجد، سکویی ساخته شده بود که در همانجا روزگار میگذراندند و به عبادت مشغول بودند، هنگام جهاد هم به میدان رزم میشتافتند.
آنچه پیشرو دارید، ترجمه فشردهای است از جزوه «اصحابالصفه» تألیف «ابوترابالظاهری» که در عربستان چاپ شده است. گرچه درباره این مسلمانان فداکار و حاضر در صحنه، باید کاوشی عمیقتر انجام گیرد تا روحیات و رفتار آنان «اسوه» مسلمانان تهیدست و جانباز شود، لیکن در حال حاضر به همین حد اکتفا میشود تا به یاری خدای بزرگ در آینده گامهای بلندتری برداشته شود و تحقیقات جامعتری صورت گیرد. (مترجم)
1- اصحاب صفه مسلمانان مهاجری بودند که خانهها و اموال خود را در مکه رها کرده و برای اعلای کلمه دین به مدینه آمده بودند و چو در آنجا کسی نداشتند تا بر او وارد شوند، در صفه مسجد به سر میبردند.
ص: 16
در روایت است که «اصحاب صفه»، گروهی تهیدست بودند. رسول خدا صلی الله علیه و آله به یاران خود فرمود:
