[مقدمه]
بسم اللَّه الرحمن الرحیم
«وَ اَذِّنْ فِی النَّاسِ بِالحَجِّ یَأْتُوکَ رِجالاً وَ عَلی کُلِّ ضَامِرٍ یَأْتِینَ مِنْ کُلِّ فَجٍّ عَمِیقٍ» (حج / 27)
«[ای ابراهیم] در میان مردم برای [ادای] حج بانگ برآور تا [زائران] پیاده و سوار بر هر شتر لاغری از هر راه دوری به سوی تو روی آورند.»
ندای حضرت ابراهیم خلیل علیهالسلام در همه جا پیچید و به همه انسانها در سراسر تاریخ رسید.
و تو ای زائر! برای پاسخ به این نداست که گام در راه نهادهای و اوست که تو را برای مهمانی خود برگزیده و دروازههای خانه خویش را به رویت گشوده است و چگونه میتوان این نعمت را شکر گفت که دعوت خاص او به تو رسیده و تو اکنون کولهبار سفر بر دوش، شور و شوق دیدار سراپای وجودت را فرا گرفته، با خود میاندیشی که چگونه باید برای این سفر مهیّا شد که این سفر سفری دیگر است و راه و رسمی دیگر دارد، مقصد تو «خانه خدا» قطعهای از این دنیای خاکی نیست؛ بلکه نقطه وصل مکان و زمان و پیوند زمین و آسمان است.
و تو اینک! پا بر جای پیامبران نهادهای و چون فرشتگان گرد عرش، بر پای بندگی ایستادهای و کعبه بیت معمور زمینیان است.
در آسمان فرشتگان به نشانه فرمانبری گرد بیت معمور به طواف میپردازند و در زمین آدمیان در گرد کعبه او آزمون تسلیم و رضا به جا میآورند که حج سراپا آزمون است و فصل فصل این عبادت پر راز و رمز، آزمایش تعبد و فرمانپذیری و صبر و بردباری و تسلیم مطلق در برابر فرمان حضرت حق است.
و تو ای زائر! از او همت میطلبی که از این امتحان سربلند بیرون آیی و با انجام این مراسم هر گونه آلودگی و تباهی که یک عمر به دوش کشیدهای از خویش بزدایی و به حج مقبول و سعی مشکور دست یابی.
