فهرست
- [مقدمة المؤلف]
- قال: بدان كه لازم است اعتقاد به خلافت و افضليّت خلفاء
- قال: و خلافت عبارت است از نيابت حضرت رسول (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در اقامه دين
- قال: و شرايط امام و خليفه دوازده چيز است:
- امّا آنچه از شروط مذكور كه در نزد اماميه معتبر نيست دو چيز است:
- اول: بلوغ،
- دوم: اجتهاد به معني كه اهل سنّت به آن قائلند
- امّا آنچه دلالت بر فسق أبو بكر ميكند چند چيز است:
- اول: فرستادن آوردن حضرت امير المؤمنين (عليه السّلام) از براي بيعت به عنف،
- دوم از آنچه دلالت بر فسق أبو بكر ميكند قضيه غصب كردن فدك و عوالي است از حضرت فاطمه (سلام اللَّه عليها)
- [علاوه بر اينها أبو بكر چند جا به نقيص روايت ارث نبردن عمل كرد]
- دوم آنكه حجرههاي عايشه و حفصه را به ايشان به ميراث داد
- سوم از مواضعي كه أبو بكر به نقيض روايت ارث نبردن از پيغمبر حكم كرد قصه دعواي علي و عباس است
- سوم از آنچه دلالت بر فسق أبو بكر ميكند اذيّت رسانيدن اوست به حضرت خير النساء
- چهارم از آنچه دلالت بر فسق أبو بكر ميكند آن است كه خلف قسم نمود
- پنجم از آنچه دلالت بر فسق او ميكند قول عمر است كه در شأن او گفته است كه:
- ششم از آنچه دلالت بر فسق او ميكند آن است كه وصيت كرد كه او را در خانه حضرت رسول (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) دفن كنند
- هفتم از آنچه دلالت بر فسق و ظلم او ميكند كلماتي است كه در وقت مفارقت از دنيا و مشاهده احوال عقبي گفته:
- دوم آنچه غزالي در كتاب «احياء العلوم» روايت كرده است
- سوم آنچه در تنفيس (كذا) كرابيسي و زهره انيسي (كذا) و مواعظ الكرامي (كذا) روايت شده كه
- چهارم آنچه در كتاب «الصراط المستقيم» از محمد ابن أبي بكر روايت شده كه
- پنجم آنچه زياد بكائي كه از اكابر علماي ايشان است نقل نموده است
- و امّا آنچه دلالت بر فسق عمر ميكند
- اشاره
- اول آنچه در «صحيح مسلم» روايت شده كه حضرت امير المؤمنين (عليه السّلام) و عباس در زمان خلافت عمر به نزد او رفتند
- دوم از آنچه دلالت بر فسق عمر ميكند آن است كه مكرّر مخالفت حكم خدا و حكم حضرت رسالت پناهي ميكرد
- سوم از آنچه دلالت بر فسق او در زمان خلافت ميكند آن است كه به بسياري از احكام ثابته نبويه كه جاهل بود،
- چهارم از آنچه دلالت ميكند بر فسق و گمراهي او كلماتي است كه در وقت رفتن او از دنيا حقتعالي بر زبان او جاري كرد
- امّا آنچه دلالت بر فسق عثمان در زمان او ميكند
- اشاره
- اول آنكه حَكَم ابن أبي العاص و پسرش مروان را كه طريد رسول اللَّه (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بودند
- دوم از آنچه دلالت بر فسق عثمان كه در زمان خلافت از او صادر شد ميكند اذيّت و بد سلوكي است كه با جمعي از اجله صحابه به عمل آورد
- سوم از آنچه دلالت بر فسق او ميكند آن است كه خمس كه مخصوص اهل بيت است
- چهارم از آنچه دلالت بر فسق او ميكند آن است كه علف و گياه صحرا از براي شتران خود غُرُق كرد
- پنجم از آنچه دلالت بر فسق و ضلالت او ميكند آن است كه اكثر صحابه او را تفسيق و تكفير كردند و شهادت به فسق و ظلمش دادند،
- ششم از آنچه دلالت بر فسق بلكه بر كفر او ميكند، اجماع صحابه است از مهاجر و انصار بر قتلش
- قال: و طريق انعقاد امامت چهار است:
- و امّا دليل بر انحصار طريق به نصّ چند چيز است:
- اول آنكه عصمت و افضليّت از جميع امّت
- دوم آنكه مردمان كه اهل بيعت بر اماماند اختيار ندارند كه تعيين قاضي نمايند
- سوم آنكه دانستي كه امامت عبارت است از خلافت از جانب خدا
- چهارم آنكه شبهه نيست كه تعيين و نصب امام از جهت اصلاح عباد و انتظام بلاد است
- پنجم آنكه از كتب فريقين ثابت و محقق است كه انبياء سلف همه تعيين خليفه نمودند و از دنيا رحلت فرمودند
- ششم آنكه هرگاه تعيين و نصب امام به اختيار رعيّت باشد بايد تبديل و عزلش نيز به اختيار ايشان باشد،
- هفتم آنكه اماميه را اعتقاد آن است كه همچنان كه به بعث نبي عقلًا بر خداي تعالي واجب است همچنين
- و امّا طريق دوم كه عهد امام سابق باشد
- و امّا طريق سوم ايشان كه عبارت شوري باشد
- قال: و مخالفان در شرايط امامت چند فرقهاند:
- قال: و ديگر از مخالفان اماميهاند
- قال: و ديگر از مخالفان غلاة شيعهاند،
- قال: و ديگر از مخالفان اماميّه و اسماعيليّهاند
- قال: اعتقاد بايد كرد كه خليفه به حق يعني مستجمع صفات
- اجماع ايشان بر خلافت أبو بكر، و اين دليل باطل است به چند وجه:
- اول آنكه اجماع در نزد اماميه در وقتي حجّت است كه معصوم داخل آن باشد
- دوم آنكه سنّيان كه قائل به حجيّت اجماعاند با قطع نظر از دخول معصوم، اختلاف كردهاند
- سوم آنكه اصوليّين اهل سنّت تصريح كردهاند كه هر اجماعي بايد مستندي داشته باشد،
- چهارم آنكه اجماعي كه در نزد ايشان حجّت است، اجماع جميع اهل حلّ و عقد است
- قال: و مخالف در اين اعتقاد، شيعه است
- مخفي نماند كه شيعه را [براي] اثبات امامت حضرت مرتضي علي (عليه السّلام) چند طريق است:
- اشاره
- اما بيان اثبات خلافت آن حضرت به طريق چهارم معلوم شد،
- و امّا طريق اول يعني طريق نصّ
- و امّا طريق عصمت [دوم]
- امّا طريق افضليت [سوم]
- چند روايت كه صريح است در افضليت آن حضرت از جميع، و اكابر علماء و مشايخ ايشان در كتب معتبره خود نقل كردهاند اكتفا ميكنيم:
- دوم حديثي است كه در «جامع الاصول» از «صحيح» ترمذي روايت كرده است
- حديث سوم ابن مغازلي شافعي در «مناقب» خود روايت كرده است
- حديث چهارم ابن جبير در كتاب «نخب» از سعد بن أبي وقّاص روايت كرده است
- پنجم حديثي است كه اخطب خوارزم و اصفهاني و ابو بكر شيرازي و ابن مردويه به چهل طريق روايت كردهاند
- حديث ششم كه صريح است در افضليّت آن حضرت در علوم حديثي است كه أبو المكارم
- حديث هفتم حديث مشهور متواتر است كه در روز خندق
- حديث هشتم حديث مواخات است
- حديث نهم حديثي است كه احمد حنبل در «مسند» خود و صاحب كتاب «شرف النبي» و صدر الائمه
- حديث دهم حديثي است كه در «مناقب» خطيب خوارزمي و «مناقب» ابن مردويه
- حديث يازدهم حديثي است كه ابن أبي الحديد در «شرح نهج البلاغه»
- حديث دوازدهم حديثي است كه ناصر ابن أبي المكارم مطرزي خوارزمي
- حديث سيزدهم حديثي است كه ابن أبي الحديد از «مسند» احمد حنبل روايت كرده است
- حديث چهاردهم حديثي است كه در «تاريخ» خطيب
- حديث پانزدهم صاحب كتاب «مراصد» از ابن عباس روايت كرده است كه:
- حديث شانزدهم حديثي است كه زمخشري در «ربيع الابرار» روايت نموده
- حديث هفدهم حديثي است كه محمّد بن يوسف گنجي شافعي
- حديث هيجدهم حديثي است كه فاضل مذكور در كتاب مذكور به نحو مسطور روايت كرده است
- حديث نوزدهم حديثي است كه باز فاضل مذكور در كتاب مسطور به نحو مزبور روايت نموده
- حديث بيستم حديثي است كه باز فاصل مذكور در كتاب مزبور به نحو مسطور روايت كرده
- قال: و امّا دليل شيعه بر نصّ جلي بر وجه تفصيل آن كه استدلال نمودهاند
- قال: و ما در اين مقام ميخواهيم محاكمه كنيم ميان اهل سنّت و جماعت شيعه
- بر عقلا و ارباب شعور مخفي نيست انكار نصوص جليّه بر خلافت حضرت مرتضي علي (عليه السّلام) به غير از عناد و عصبيت ديگر باعثي ندارد
- اشاره
- نصّ اول نصّي است كه ابن مغازلي شافعي در «مناقب» و ابن شيرويه ديلمي در «فردوس» نقل كردهاند
- نصّ دوم احمد حنبل در «مسند» و فقيه مغازلي شافعي در «مناقب» و طبري در «تاريخ» خود و جريري (جزري) در «تاريخ» خود
- نصّ سوم نصّي است كه احمد حنبل در «مسند» خود روايت كرده
- نصّ چهارم ابن مغازلي شافعي در «مناقب» از ابو ذر روايت كرده
- نصّ پنجم باز نصّي است كه ابن مغازلي در «مناقب» از ابن عباس روايت نموده
- نصّ ششم أبو بكر أحمد بن موسي بن مردويه كه از جمله متعصّبان اهل سنّت است در كتاب «مناقب» خود روايت كرده
- نصّ هفتم أبو بكر محمّد بن مؤمن شيرازي كه از مشاهير سنّيان است در «رساله اعتقاد» روايت كرده است
- نصّ هشتم خوارزمي در «مناقب» خود روايت كرده كه پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) گفت:
- نصّ نهم نصّي است كه فخر رازي در كتاب «نهاية العقول» روايت نموده
- نصّ دهم نصّي است كه باز در كتاب مذكور مروي است
- نصّ يازدهم فخر رازي در كتاب مذكور و اسعد بن حسين بن علي در كتاب «اربعين» روايت كردهاند
- نصّ دوازدهم محمّد بن مؤمن شيرازي در «رساله اعتقاد» روايت كرده است
- نصّ سيزدهم حافظ محمّد بن مؤمن شيرازي از دوازده تفسير خودشان روايت كرده
- نصّ چهاردهم خوارزمي در «مناقب» خود روايت كرده
- نصّ پانزدهم در «صحيح» ترمذي و «سنن» أبي داود و «جمع بين الصحاح السّتة» و «مسند» احمد حنبل و «مصابيح» و «مناقب» ابن مغازلي مروي است كه
- نصّ شانزدهم نصّي است كه ابن أبي الحديد در «شرح نهج البلاغه» روايت نموده
- نصّ هفدهم أبو القاسم حسكاني در «شواهد التنزيل» روايت كرده است
- نصّ هيجدهم نصوص كثيره است كه در خصوص ائمه اثني عشر رسيده است.
- قال: و ما حال مؤنث اين كار يعني اثبات نصّ را از ايشان بر ميداريم
- قال: اكنون دليلي اقامه كنيم و نقلي آوريم از كتب شيعه كه دلالت كند بر اينكه بودن نصّ محال است.
سایز
اندازه متن
محتوایی برای این صفحه وجود ندارد.
فهرست
- [مقدمة المؤلف]
- قال: بدان كه لازم است اعتقاد به خلافت و افضليّت خلفاء
- قال: و خلافت عبارت است از نيابت حضرت رسول (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در اقامه دين
- قال: و شرايط امام و خليفه دوازده چيز است:
- امّا آنچه از شروط مذكور كه در نزد اماميه معتبر نيست دو چيز است:
- اول: بلوغ،
- دوم: اجتهاد به معني كه اهل سنّت به آن قائلند
- امّا آنچه دلالت بر فسق أبو بكر ميكند چند چيز است:
- اول: فرستادن آوردن حضرت امير المؤمنين (عليه السّلام) از براي بيعت به عنف،
- دوم از آنچه دلالت بر فسق أبو بكر ميكند قضيه غصب كردن فدك و عوالي است از حضرت فاطمه (سلام اللَّه عليها)
- [علاوه بر اينها أبو بكر چند جا به نقيص روايت ارث نبردن عمل كرد]
- دوم آنكه حجرههاي عايشه و حفصه را به ايشان به ميراث داد
- سوم از مواضعي كه أبو بكر به نقيض روايت ارث نبردن از پيغمبر حكم كرد قصه دعواي علي و عباس است
- سوم از آنچه دلالت بر فسق أبو بكر ميكند اذيّت رسانيدن اوست به حضرت خير النساء
- چهارم از آنچه دلالت بر فسق أبو بكر ميكند آن است كه خلف قسم نمود
- پنجم از آنچه دلالت بر فسق او ميكند قول عمر است كه در شأن او گفته است كه:
- ششم از آنچه دلالت بر فسق او ميكند آن است كه وصيت كرد كه او را در خانه حضرت رسول (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) دفن كنند
- هفتم از آنچه دلالت بر فسق و ظلم او ميكند كلماتي است كه در وقت مفارقت از دنيا و مشاهده احوال عقبي گفته:
- دوم آنچه غزالي در كتاب «احياء العلوم» روايت كرده است
- سوم آنچه در تنفيس (كذا) كرابيسي و زهره انيسي (كذا) و مواعظ الكرامي (كذا) روايت شده كه
- چهارم آنچه در كتاب «الصراط المستقيم» از محمد ابن أبي بكر روايت شده كه
- پنجم آنچه زياد بكائي كه از اكابر علماي ايشان است نقل نموده است
- و امّا آنچه دلالت بر فسق عمر ميكند
- اشاره
- اول آنچه در «صحيح مسلم» روايت شده كه حضرت امير المؤمنين (عليه السّلام) و عباس در زمان خلافت عمر به نزد او رفتند
- دوم از آنچه دلالت بر فسق عمر ميكند آن است كه مكرّر مخالفت حكم خدا و حكم حضرت رسالت پناهي ميكرد
- سوم از آنچه دلالت بر فسق او در زمان خلافت ميكند آن است كه به بسياري از احكام ثابته نبويه كه جاهل بود،
- چهارم از آنچه دلالت ميكند بر فسق و گمراهي او كلماتي است كه در وقت رفتن او از دنيا حقتعالي بر زبان او جاري كرد
- امّا آنچه دلالت بر فسق عثمان در زمان او ميكند
- اشاره
- اول آنكه حَكَم ابن أبي العاص و پسرش مروان را كه طريد رسول اللَّه (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بودند
- دوم از آنچه دلالت بر فسق عثمان كه در زمان خلافت از او صادر شد ميكند اذيّت و بد سلوكي است كه با جمعي از اجله صحابه به عمل آورد
- سوم از آنچه دلالت بر فسق او ميكند آن است كه خمس كه مخصوص اهل بيت است
- چهارم از آنچه دلالت بر فسق او ميكند آن است كه علف و گياه صحرا از براي شتران خود غُرُق كرد
- پنجم از آنچه دلالت بر فسق و ضلالت او ميكند آن است كه اكثر صحابه او را تفسيق و تكفير كردند و شهادت به فسق و ظلمش دادند،
- ششم از آنچه دلالت بر فسق بلكه بر كفر او ميكند، اجماع صحابه است از مهاجر و انصار بر قتلش
- قال: و طريق انعقاد امامت چهار است:
- و امّا دليل بر انحصار طريق به نصّ چند چيز است:
- اول آنكه عصمت و افضليّت از جميع امّت
- دوم آنكه مردمان كه اهل بيعت بر اماماند اختيار ندارند كه تعيين قاضي نمايند
- سوم آنكه دانستي كه امامت عبارت است از خلافت از جانب خدا
- چهارم آنكه شبهه نيست كه تعيين و نصب امام از جهت اصلاح عباد و انتظام بلاد است
- پنجم آنكه از كتب فريقين ثابت و محقق است كه انبياء سلف همه تعيين خليفه نمودند و از دنيا رحلت فرمودند
- ششم آنكه هرگاه تعيين و نصب امام به اختيار رعيّت باشد بايد تبديل و عزلش نيز به اختيار ايشان باشد،
- هفتم آنكه اماميه را اعتقاد آن است كه همچنان كه به بعث نبي عقلًا بر خداي تعالي واجب است همچنين
- و امّا طريق دوم كه عهد امام سابق باشد
- و امّا طريق سوم ايشان كه عبارت شوري باشد
- قال: و مخالفان در شرايط امامت چند فرقهاند:
- قال: و ديگر از مخالفان اماميهاند
- قال: و ديگر از مخالفان غلاة شيعهاند،
- قال: و ديگر از مخالفان اماميّه و اسماعيليّهاند
- قال: اعتقاد بايد كرد كه خليفه به حق يعني مستجمع صفات
- اجماع ايشان بر خلافت أبو بكر، و اين دليل باطل است به چند وجه:
- اول آنكه اجماع در نزد اماميه در وقتي حجّت است كه معصوم داخل آن باشد
- دوم آنكه سنّيان كه قائل به حجيّت اجماعاند با قطع نظر از دخول معصوم، اختلاف كردهاند
- سوم آنكه اصوليّين اهل سنّت تصريح كردهاند كه هر اجماعي بايد مستندي داشته باشد،
- چهارم آنكه اجماعي كه در نزد ايشان حجّت است، اجماع جميع اهل حلّ و عقد است
- قال: و مخالف در اين اعتقاد، شيعه است
- مخفي نماند كه شيعه را [براي] اثبات امامت حضرت مرتضي علي (عليه السّلام) چند طريق است:
- اشاره
- اما بيان اثبات خلافت آن حضرت به طريق چهارم معلوم شد،
- و امّا طريق اول يعني طريق نصّ
- و امّا طريق عصمت [دوم]
- امّا طريق افضليت [سوم]
- چند روايت كه صريح است در افضليت آن حضرت از جميع، و اكابر علماء و مشايخ ايشان در كتب معتبره خود نقل كردهاند اكتفا ميكنيم:
- دوم حديثي است كه در «جامع الاصول» از «صحيح» ترمذي روايت كرده است
- حديث سوم ابن مغازلي شافعي در «مناقب» خود روايت كرده است
- حديث چهارم ابن جبير در كتاب «نخب» از سعد بن أبي وقّاص روايت كرده است
- پنجم حديثي است كه اخطب خوارزم و اصفهاني و ابو بكر شيرازي و ابن مردويه به چهل طريق روايت كردهاند
- حديث ششم كه صريح است در افضليّت آن حضرت در علوم حديثي است كه أبو المكارم
- حديث هفتم حديث مشهور متواتر است كه در روز خندق
- حديث هشتم حديث مواخات است
- حديث نهم حديثي است كه احمد حنبل در «مسند» خود و صاحب كتاب «شرف النبي» و صدر الائمه
- حديث دهم حديثي است كه در «مناقب» خطيب خوارزمي و «مناقب» ابن مردويه
- حديث يازدهم حديثي است كه ابن أبي الحديد در «شرح نهج البلاغه»
- حديث دوازدهم حديثي است كه ناصر ابن أبي المكارم مطرزي خوارزمي
- حديث سيزدهم حديثي است كه ابن أبي الحديد از «مسند» احمد حنبل روايت كرده است
- حديث چهاردهم حديثي است كه در «تاريخ» خطيب
- حديث پانزدهم صاحب كتاب «مراصد» از ابن عباس روايت كرده است كه:
- حديث شانزدهم حديثي است كه زمخشري در «ربيع الابرار» روايت نموده
- حديث هفدهم حديثي است كه محمّد بن يوسف گنجي شافعي
- حديث هيجدهم حديثي است كه فاضل مذكور در كتاب مذكور به نحو مسطور روايت كرده است
- حديث نوزدهم حديثي است كه باز فاضل مذكور در كتاب مسطور به نحو مزبور روايت نموده
- حديث بيستم حديثي است كه باز فاصل مذكور در كتاب مزبور به نحو مسطور روايت كرده
- قال: و امّا دليل شيعه بر نصّ جلي بر وجه تفصيل آن كه استدلال نمودهاند
- قال: و ما در اين مقام ميخواهيم محاكمه كنيم ميان اهل سنّت و جماعت شيعه
- بر عقلا و ارباب شعور مخفي نيست انكار نصوص جليّه بر خلافت حضرت مرتضي علي (عليه السّلام) به غير از عناد و عصبيت ديگر باعثي ندارد
- اشاره
- نصّ اول نصّي است كه ابن مغازلي شافعي در «مناقب» و ابن شيرويه ديلمي در «فردوس» نقل كردهاند
- نصّ دوم احمد حنبل در «مسند» و فقيه مغازلي شافعي در «مناقب» و طبري در «تاريخ» خود و جريري (جزري) در «تاريخ» خود
- نصّ سوم نصّي است كه احمد حنبل در «مسند» خود روايت كرده
- نصّ چهارم ابن مغازلي شافعي در «مناقب» از ابو ذر روايت كرده
- نصّ پنجم باز نصّي است كه ابن مغازلي در «مناقب» از ابن عباس روايت نموده
- نصّ ششم أبو بكر أحمد بن موسي بن مردويه كه از جمله متعصّبان اهل سنّت است در كتاب «مناقب» خود روايت كرده
- نصّ هفتم أبو بكر محمّد بن مؤمن شيرازي كه از مشاهير سنّيان است در «رساله اعتقاد» روايت كرده است
- نصّ هشتم خوارزمي در «مناقب» خود روايت كرده كه پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) گفت:
- نصّ نهم نصّي است كه فخر رازي در كتاب «نهاية العقول» روايت نموده
- نصّ دهم نصّي است كه باز در كتاب مذكور مروي است
- نصّ يازدهم فخر رازي در كتاب مذكور و اسعد بن حسين بن علي در كتاب «اربعين» روايت كردهاند
- نصّ دوازدهم محمّد بن مؤمن شيرازي در «رساله اعتقاد» روايت كرده است
- نصّ سيزدهم حافظ محمّد بن مؤمن شيرازي از دوازده تفسير خودشان روايت كرده
- نصّ چهاردهم خوارزمي در «مناقب» خود روايت كرده
- نصّ پانزدهم در «صحيح» ترمذي و «سنن» أبي داود و «جمع بين الصحاح السّتة» و «مسند» احمد حنبل و «مصابيح» و «مناقب» ابن مغازلي مروي است كه
- نصّ شانزدهم نصّي است كه ابن أبي الحديد در «شرح نهج البلاغه» روايت نموده
- نصّ هفدهم أبو القاسم حسكاني در «شواهد التنزيل» روايت كرده است
- نصّ هيجدهم نصوص كثيره است كه در خصوص ائمه اثني عشر رسيده است.
- قال: و ما حال مؤنث اين كار يعني اثبات نصّ را از ايشان بر ميداريم
- قال: اكنون دليلي اقامه كنيم و نقلي آوريم از كتب شيعه كه دلالت كند بر اينكه بودن نصّ محال است.
اطلاعات کتاب
عنوان: شهاب ثاقب در امامت، ص: 3
نویسنده: ملا محمد مهدی نراقی
ناشر: کنگره بزرگداشت محققان نراقی
تعداد صفحات: 186
جلد: 1
موضوعات: کلام