پیشگفتار
انسان موجودی سالک است، پویا و همیشه به دنبال حقیقت و رسیدن به معبود خویشتن است. انسان این اشرف مخلوقات به دنبال آن است که از هوای نفس خویش دور شود و خلوتی برای خود مهیّا کند تا در انزوای وجود خویش در آثار صُنع پروردگارش با دیده عبرت بیندیشد و با سوز دل و اشک دیده باطن خود را از پلیدی ها بشوید و به خانه دل خود روشنی دهد:
«یا ایّها الانسان اِنَّک کادِحٌ الی ربِّک کدحاً فملاقیه؛ ای انسان ! تو با تلاش و رنج به سوی پروردگارت میروی و او را ملاقات خواهی کرد.» (انشقاق/ 6).
اگر روانی افسرده و روحی مضطرب داری و هر سو به دنبال آرامش حقیقی می گردی، تنها راه به دست آوردن آرامش روانی، یاد خداست و توجه به ذات اقدس او: «الَّذِینَ آمَنُوا وَ
