پیشگفتار
چه زیباست طبیعتی که جایگاه شکفتن و به بار نشستن و ثمره دادن است.
و چه زیبایند آنان که خود را آراستند; شکوفا شدند; و با مظاهر وجودشان فضای عالم انسان را عطرآگین و روشن ساخته و راه گلشن حقیقت را به روی عاشقان گشودند.
هر پدیده ای که در صحنه طبیعت ظهور می کند، در تلاش است که خودش و زیباییهای درونی اش را در معرض تماشا گذاشته و بگوید: من کیستم؟ و با ظهورش می گوید که جمال و آراستگی من، نشانه جمال و آراستگی خالق و آفریننده من است.
انسان، این دارنده روح خدا، سزاوارترین موجودات است به این که حقیقت جمال، و صفات نیک و پنهان شده در نفس خود را در معرض دید هر بیننده ای بگذارد و مظهر و نشانه خدای متعال در عرصه صفات و جمال و کمال باشد. البته، این نکته قابل ذکر است که آیه و نشانه خدا و ظهور فعلی اسماء و جمال خداوندی در مرحله اراده و اختیار بودن ممکن نیست; مگر در پرتو انسان کامل، و الگو قراردادن او در دو بعد اندیشه و عمل و رهبری الهی.
در این بخش از معارف، ابتدا به دو برهان عقلی در نیازمندی به رهبری الهی و آن گاه به نقل احادیث در وصف اهل بیت(علیهم السلام) خواهیم پرداخت و به ویژگیهای بازر آنها (واسطه فیض، واسطه در محبت، عصمت، اعجاز، مکارم اخلاق و...) اشاره خواهیم کرد.
