دیباچه
دیباچه
در برهه های گوناگون، هماره عالمانی به مرزبانی از عقاید حقّه شیعه پرداخته و آن را از گزند راهزنان و کج اندیشان در امان داشته اند. توشه آنان در این راه مهم، استمداد از کلام الهی، سخن معصومان، توکل بر ذات اقدس الهی و پشتکار فراوان بوده است. در میان این فرزانگان، شیخ طوسی رحمه الله از جایگاه ویژه ای برخوردار است و او را می توان در صدر این مرزبانان راستین قرار داد.
ایشان در جوار بارگاه امام هشتم علیه السلام، رشد یافت و با تنفس در فضای عطرآگین آن دیار، طراوتی بهاری یافت و برای شکوفایی بیشتر، رهسپار بغداد شد. آن گاه در بغداد، در برابر بزرگانی چون شیخ مفید و سید مرتضی زانوی ادب بر زمین زد و درخت تناور علم و معرفت خویش را آرام آرام بارور ساخت و سرانجام، پرچم دفاع و رهبری شیعه را به دست گرفت.
با این حال، دیری نپایید که تعصب های کورکورانه و لجاجت هایِ جاهلیِ برخی عوام، به نزاع و کشمکشی میان پیروان مذاهب اسلامی انجامید و هجرت شیخ طوسی را از بغداد به نجف اشرف در پی آورد. البته این هجرتِ ناخواسته، سنگ بنای حوزه بزرگی گردید که مانند چشمه ای جوشان، آب گوارای دانش را به گلوی تشنگان رستگاری رساند. عالمان پس از او نیز از این
