« طلیعه »
قیلَ لی: اَنتَ اَحسنُ الناسِ طُرّاً فی فنونٍ مِنَ الکلامِ النبیه
لَکَ مِن جَیّدِ القَریضِ مَدیحٌ یُثمِر الدرَّ فی یَدَیْ مُجتَنیهِ
فَعَلامَ ترکتَ مَدحَ ابنِ موسی وَ الخِصالِ الَّتی تَجَمَّعنَ فیهِ
قُلتُ: لااَستَطیعُ مَدحَ اِمامٍ کانَ جِبریلُ خادِماً لاِءَبیهِ
ابونواس (متوفی 198)(1)
به پند ابن یمین گفت دوستی که تویی که شعر توست که بر آسمان رسیده سرش
چرا مدیح سرای رضا همی نشوی که در جهان نبود کس به پاکیِ گهرش
1- حسن بن هانی _ مشهور به ابونواس _ این قطعه را در زمان حیات حضرت رضا علیه السلام درباره حضرتش سروده است . وفیات الاعیان، نوشته ابن خلکان، ج 2 ص 432 ، رقم 396 . الوافی بالوفیات، نوشته صفدی، ج 22 ص 249-250 .
