طليعه
طليعه
(يا صاحبالزمان ادركنا)
نهانزيستي امام زمان-عليهالسّلام- هرگز به معناي وانهادگي كامل انسانها، تعطيل گشتن احكام و تكاليف الهي، و بيرهبر و پيشوا ماندن مسلمانان و شيعيان نيست.
امام در غيبت هم، آثار وجودي فراوان در نظام تكوين و تشريع دارد. امام غايب چونان خورشيدي است كه در پسپردة ابر مانده باشد[1]، فيض وجود او سبب استقرار زمين و استمرار حيات زمينيان است.
«... لَوخَلَتِ الْاَرضُ ساعَهً واحِدَهً مِنْ حُجَّهٍ لِلّهِ، لَساخَتْ بِاَهلِها»[2]. اميرالمؤمنين-عليهالسّلام-
«اگر زمين حتي يك ساعت از حجت خدا خالي بماند، اهلش را در خود فرو ميبرد».
«... اِنّي لَاَمانٌ لِاَهْلِ الْاَرضِ كَما اَنَّ النُّجومَ اَمانٌ لِاَهْلِ السَّماءِ...»[3]. امام زمان-عليهالسّلام-
«من موجب امنيّت اهل زمين هستم، همچنانكه ستارگان سبب امنيّت اهل آسمان هستند».
