پیشگفتار
بسم اللّه الرحمن الرحیم
دههی فرخندهی مهدویّت، برکات معنوی و فرهنگی فراوان و جاویدی را به دنبال داشت.
پرداختن به تشکیل مجالس جشن و چراغانی تنها برای یک یا دو روز (شب و روز نیمهی شعبان)، پاسخگوی عطش درونی عشّاق و شیفتگان محبوب نبود و موعودیان برای تشکیل مجالس بزرگ و کنفرانسهای مهدوی، کلاسهای موعودشناسی و گسترش پاسخ گویی به صدها سؤال و شبهه در زمینهی مهدویّت، به زمان بیشتری نیازمند بودند.
طرّاح دههی عاشورا، اربعین و فاطمیّه، طرح دههی فرخندهی مهدویّت را به فکرها القاء فرمود. ده شب سرور همراه با سخنرانی در موضوع وظائف موعودیان، برپایی نمایشگاههای بزرگ کتب و آثار مهدوی، زمان مساعدی است که خدای متعال در اختیار شیفتگان معارف و تشنگان حقایق قرار داده است.
دههی مهدویّت یعنی دههی امید عاشورائیان و فاطمیّون و ایّامی که باید به هجمهی منحرفان و مفسدان پاسخ داده شود.
در این دههی با عظمت، متمسّکین به حبل ولایت، مثل دههی عاشورا، اربعین و فاطمیّه، متّحد میشوند و ظهور منتقم مظلوم و مظلومه را از خدای متعال طلب مینمایند.
و این سفره گسترده است …
رحمت الهی در این ایّام به برکت خجسته میلاد یگانه منجی بشریّت به همگان میرسد و البته مدافعان و سینه چاکان، بهتر و بیشتر از مائدههای مهدوی متنعّم میگردند.
