مقدمه
بسم الله الرحمن الرحیم و به ثقتی الحمد لله الذی هدانا، لهذا و ما کنا لنهتدی لولا ان هدانا الله و الصلوه و السلام علی محمد و آله المعصومین حجج الله علی عباده اجمعین و اللعن الدائم علی اعدائهم الی قیام یوم الدین. این یازدهمین کتابی است از کتب چهارده گانه که این بنده کمترین غلام خاکسار پیشوایان دین، سید مصلح الدین مهدوی درباره شرح حال و مجموعه کلمات قصار و فرمایشات درربار حضرات معصومین چهارده گانه علیهم السلام تألیف نموده ام و آن را هدیه محضر انور حضرت بقیه الله الاعظم امام عصر روحی له الفداء و عجل الله تعالی فرجه الشریف داشته ام و امید از آن مولای معظم دارم که آن را قبول فرموده و مرا بدان مفتخر گردانند. کتاب حاضر مجموعه ی فرمایشات حضرت امام ابی جعفر محمد التقی علیه السلام است و آن عطیه و موهبتی است از آن معدن جود و سخا و علم و حیا و فضل و کمال نسبت به دوستان و شیعیان خود که آن بزرگوار موالیان و شیعیان خود را تا دامان قیامت با این مواعظ کامله به راه سعادت ابدی رهبری و هدایت فرموده اند. خوشا بر حال آنانکه این کلمات کافیه شافیه را جهت عمل کردن بدانها نصب العین خویش قرار دهند و در نتیجه در دنیا و آخرت خوشبخت و رستگار گردند و آن را عطیه الجواد نامیدم. [ صفحه 5] در مقدمه این سخنان حکیمانه شطری از زندگانی این امام معصوم جهت آگاهی خوانندگان محترم اضافه شده
تا با معرفت و آشنائی بیشتری به مقام امامت کتاب را مطالعه کنند. و بالله التوفیق و علیه التکلان [ صفحه 6] نام: نام حضرت محمد و آن بزرگوار سومین محمد از ائمه اطهار و چهارمین محمد از معصومین اخیار می باشد. 1- حضرت رسول اکرم محمد بن عبدالله صلی الله علیه و آله و سلم 2- حضرت امام ابوجعفر محمد بن علی الباقر علیه السلام 3- حضرت جواد الائمه علیه السلام 4- چهارمین محمد از خاندان عصمت و طهارت حضرت بقیه الله الاعظم امام زمان می باشد که طبق برخی از روایات ذکر این نام مبارک در عصر غیبت نهی شده است و بزرگان علما به صورت (م ح م د) ثبت نموده اند. پدر: پدر حضرت جواد علیه السلام حضرت امام علی بن موسی الرضا علیه السلام می باشد. مادر: مادر جناب امام محمدتقی ام ولدی است به نام سمانه مغربیه و یا سبیکه نوبیه. شیخ مفید رضوان الله علیه در ارشاد و ثقه الاسلام کلینی در کافی از جناب علی بن جعفر بن محمد علیهماالسلام ضمن حدیث طویلی نقل می کنند که: حضرت رضا علیه السلام خطاب به علی بن جعفر فرمودند: ای عمو، آیا نشنیدی که پدرم از پدرانش از قول رسول خدا صلی الله علیه و آله درباره این مولود (یعنی حضرت جواد علیه السلام) فرمودند: بابی ابن خیره الاماء النوبیه الطیبه یکون من ولده الطرید الشرید الموتور بابیه وجده صاحب الغیبه فیقال مات اوهلک اوای واد سلک. کنیه: کنیه حضرت جواد علیه السلام ابوجعفر و ابوعلی بوده لکن مشهور همان اولی است. [ صفحه 7] 3- ابوعبدالله: ابن جوزی در تذکره الخواص این کنیه را برای حضرت می نویسد. 4- ابوالفضل مرحوم
مدرس تبریزی در دیوان المعصومین گوید: لکثره فضله وجوده. القاب: القاب حضرت جواد علیه السلام که در ادعیه و زیارات و احادیث و روایات به آن اشاره شده است به قرار زیر است: التقی الجواد الرضی الزکی الصابر الصادق العالم الفاضل القانع المتقی المتوکل المختار المرتضی المنتجب المنتخب در بین القاب یاد شده مشهورتر از همه دو لقب: تقی و جواد می باشد که آن حضرت را عموما امام محمدتقی و یا امام محمدجواد علیه السلام می خوانند. در بین کنیه های آن حضرت: ابوجعفر از همه مشهورتر بلکه تنها کنیه آن حضرت به شمار می رود و آن حضرت را در اخبار و روایات به ابوجعفر ثانی تعبیر می کنند و مراد از ابوجعفر اول «امام محمدباقر علیه السلام می باشد.»
مشهورترین القاب ابن الرضا
پس از ولایت عهدی حضرت رضا علیه السلام کلیه خلفاء بنی عباسی و تمامی وزراء و حکام و اشراف و بزرگان و دیگر مردم و عموم درباریان به افتخار حضرت ثامن الحجج امام رضا علیه السلام، اولاد و اعقاب آن بزرگوار از ائمه معصومین را: ابن الرضا می گفتند و در مکاتبات خود می نوشتند. این لقب در مرحله اول اختصاص به حضرت جواد علیه السلام داشت و پس از شهادت آن بزرگوار فرزندان و فرزند زادگان آن حضرت را نیز به همین لقب مخاطب ساختند. [ صفحه 8]
تولد حضرت جواد
چهل و هفت سال از سن مبارک حضرت امام رضا علیه السلام می گذشت و تا آن تاریخ فرزند پسری از حضرتش متولد نشده بود. این امر سبب ناراحتی عده ای از دوستان و شیعیان آن بزرگوار گشته و مخالفین به خصوص واقفیه آن را دستاویز تبلیغات خود قرار داده بودند. عده ای از خواص اصحاب گاه و بیگاه بکنایه و یا به صراحت از امام پس از حضرت پرسش می کردند و حضرت رضا علیه السلام همگان را به مولود پسری از آن خویش بشارت می داد. با فرارسیدن سال 195 هجری دوران انتظار اینان نیز پایان یافته و در ماه رجب یا رمضان این سال خداوند فرزندی پسر به حضرت عنایت فرمود. نام این مولود فرخنده را محمد نهادند و «ابوجعفر» مخاطب گردانیدند. تولد این امام بزرگوار موجب شادی حضرت رضا علیه السلام و خاندان شریف امامت و روشنی چشم دوستان و شیعیان گردید، لکن مخالفین بنای اذیت و آزار و شایعه پراکنی درباره او کردند که به خواست خداوند قادر متعال و معجزه حضرت جواد علیه السلام همه نقش بر آب شد و موجب رسوائی و سرافکندگی
مخالفین و معترضین گردید. می نویسند که در شب تولد این مولود گرامی حضرت امام ابوالحسن علی بن موسی الرضا علیه السلام از گاه تولد تا هنگام صبح بر سر گهواره نشسته و ذکر خواب بر آن جناب می گفت. در سال تولد عموم مورخین متفقذ لکن خلاف در روز و ماه آن سال است. عده ای ماه رجب را ماه تولد می دانند و در روز و شب آن در بین دهم و پانزدهم اختلاف است و در بین علماء و محدثین معاصر عموما شب دهم رجب را لیله المیلاد می دانند. در شب و روز ماه مبارک رمضان نیز اختلاف است لکن چون در زمان ما [ صفحه 9] این قول متروکست از بیان اختلاف آن نیز صرفنظر شد. بنابراین تولد حضرت امام محمدتقی شب جمعه 10 رجب سال 195 بوده است. در دعای رسیده از ناحیه مقدسه بوسیله ی جناب شیخ ابوالقاسم حسین بن روح بن بحر نوبختی سومین نایب خاص حضرت امام زمان علیه السلام وارد شده است که: اللهم انی اسئلک بالمولودین فی رجب محمد بن علی الثانی و ابنه علی بن محمد المنتجب (زاد المعاد).
