کتابخانه عمومی بالقرآن

مقدمه

قرآن نمونه کامل آمیختگی اعجاز تکوین و تشریع است. کتابی است که بشریّت توان آوردن همانندی برای آن نداشته و دستورات و جامعیت آن، هر اندیشمند حکیم را به خضوع و ستایش وامی دارد. هر قدر انسان ها از صفای روحی و طهارت معنوی بهره مند باشند، می توانند جلوه هایی از جمال دلربایش را شهود کنند همان گونه که قرآن می فرماید:«لایمسُّهُ الاّ المطهّرون.» [1] . از آنجا که خاندان عصمت و وحی برگزیدگانی هستند که طبق آیه ی «تطهیر» در اوج پاکی و قداست قرار گرفته و از هر گونه پلیدی بدورند، تمام جانشان مستغرق در قرآن مجید شده و شایسته ترین انسان هایی هستند که تفسیر روشن آیات الهی را فرا راه تشنگان حقیقت قرار می دهند. یکی از این منظومه های نورانی، سجاد آل محمد زین العابدین علیه السلام است. در این مقال، با نگاهی گذرا سخنان نورانی اش را درباره ی قرآن می نگریم؛ بدان امید که جرعه نوش معارف قرآنی با جام عترت باشیم.

عظمت قرآن

امام زین العابدین علیه السلام از رسول اکرم صلی الله علیه و آله نقل می کند که فرمود: «من اعطاه الله القرآن فَرَأی انّ احداً اُعطی افضل ممّا اُعطی فقد صغّر عظیما و عظّم صغیراً»؛ شخصی را که خداوند به او دانش قرآنی عطا نموده، اگر تصوّرش این باشد که کسی را بهتر از این عطای الهی داده اند، در حقیقت بزرگی را کوچک شمرده و کوچکی را بزرگ دانسته است. [2] .

ویژگی های قرآن

اشاره

در دعای امام زین العابدین علیه السلام برخی از ویژگی های ختم قرآن این چنین بیان شده است.

نور هدایت

قرآن کریم از خود با صفت «نور» یاد می کند و می فرماید: «و انزلنا الیکم نوراً مبینا» [3] اما این نورانیّت برای چه فردی است؟ امام علیه السلام می فرماید:«و جَعَلْتَهُ نوراً نَهتَدِی مِن ظُلَمِ الضَّلالَه والجَهاله باتّباعه؛ بار خدایا! قرآن را نور و روشنایی گردانیدی که با پیروی از تعالیم آن از تاریکی های گمراهی و نادانی رهایی یابیم.» [4] . در رابطه با جاودانگی نور قرآن می فرماید: «و نور هُدیً لایُطْفَأ عَنِ الشّاهِدین برهانه؛ و آن را نور هدایتی قرار دادی که برهان و دلیل آن از شاهدان و گواهان خاموش نمی شود.» [5] . در حدیثی دیگر امام صادق علیه السلام می فرماید: «کان علیّ ابن الحسین صلوات الله علیه احسن الناس صوتاً بالقرآن و کان السّقّاؤون یمرّون فیقفون ببابه یسمعون قرائتَه و کان ابوجعفرعلیه السلام احسن الناس صوتاً؛ علی بن الحسین علیه السلام خوش صداترین افراد در خواندن قرآن بود. افراد سقا همواره به هنگام عبور، بر در خانه اش می ایستادند و به قرائت او گوش می دادند. و ابوجعفر(امام باقرعلیه السلام) نیز نیکوترین صدا را در خواندن قرآن داشت.»