مقدمه
سال 1381 شمسي كه دو عاشورا را در آغاز و پايان خود جاي داده، به حق از سوي رهبر مـعـظـم انـقـلاب اسـلامـي، حـضـرت آيـت ا... العـظـمـي خـامـنـه اي (دام عـزه) سـال ((عـزت و افـتخار حسيني)) نام گرفت تا مردم انقلابي و شيفته سالار شهيدان، هر چه بيشتر با ابعاد و زواياي عزت مداري آن احياگر اسلام و پاسدار بزرگ دين خدا آشنا شوند و درس هاي عملي براي زندگي خود بياموزند.در اجـراي مـنويات مقام معظم فرماندهي كل قوا بر آن شديم تا جرعه اي از درياي عزت و عظمت فرهنگ عاشورا و مكتب كربلا را در جزوه حاضر به سالكان و پويندگان راه عزت و افتخار حسيني يعني بسيجيان سلحشور تقديم نماييم.بـا تـوجـه بـه مـحـدوديـت جـزوه، مـبـاحـثـي حـول مـحـور اصـل عـدالتـخـواهـي و سـتـم سـتـيـزي، اصـل مـرزبـانـي ارزش هـا، اصـل غيرت ديني و اصل كرامت مندي و عزت مداري ارائه مي گردد. به اميد آنكه به عنوان بـرگ سـبـزي در بـوسـتـان پـرطـراوت بـسـيـجـيـان عـزت مـنـد و سـرافـراز مقبول افتد.معاونت آموزش هاي عقيدتي سياسينمايندگي ولي فقيه در نيروي مقاومت بسيج
طليعه
اشاره
گـوشـت و خـون مـردم ايـران اسـلامـي بـا مـهـر و مـحـبـّت آل اللّه و خـانـدان عـصـمـت و طهارت (ع) آميخته شده و ديرآشناي سالار شهيدان است. ولي بـهـار امسال به دليل تقارن زماني با ماه محرم و پراكنده شدن عطر عاشورا رنگ و بوي خـاصـّي گـرفت؛ چرا كه اسلام و آواي اذانش، بر بلنداي گلدسته هاي هزار و چهار صد ساله، به ياد عاشورا و عاشوراآفرين زنده مانده است. و اين نه از آن رو است كه حسين ـ كـه جـان شـيـفـتـگـان بـه فـدايـش بـاد ـ شـاگـرد مـكـتـب رسول و جگرپاره بتول (س) است، بلكه خود اسلامِ محض است؛ و لحظه لحظه زندگي اش آيـيـن زنـدگـي و عـاشـورايـش نـه يـك حـركـت سـيـاسـي و حـادثـه نـظـامي كه تمام و كمال و بي كم و كاست يك مكتب و فرهنگ غني است و نمايشي عظيم از معارف بلند اسلام.قـيـام آفـريـنـان و مـرزبـانان فرهنگ شيعي از دير زمان از عاشورا الهام مي گرفتند و امت اسلام را با نام و ياد حسين (ع)، عليه ستمگران برمي انگيختند. به ويژه يادش به خير آن آفـتـاب جـمـاراني كه تا برآمد، ظلمت يلدايي اين قبيله سرآمد و دريايي از انديشه هاي نـاب حـسـين (ع) را پيش چشم ما گسترد و خود نمودي از روح حماسي او بود. و نامش هميشه سبز اين سيّد خراساني و رهبر فرزانه، حضرت آيت اللّه خامنه اي، كه ستاره زُهره نماي آن مـاه و فـارغ التـحـصـيـل آن دانـشـگـاه و واژه واژه اش گـوهـر هـمـان دريـاست، [1] سـال جـديـد را سـال عزت و افتخار حسيني ناميدند تا نماد عيني و سرمشق ماندگارِ ملّت و مسئولان باشد. معظّم له در راز اين نامگذاري فرمودند:((ايـن سـال، سـال ((عـزّت و افـتـخار حسيني)) است؛ اين عزّت، چگونه عزتي است؟ اين افتخار، افتخار به چيست؟از سـه بـُعـد و بـا سـه ديـدگـاه اين نهضت عظيم حسيني را مي شود ديد؛ در هر سه بُعد، آنـچه كه بيش از همه چشم را خيره مي كند، احساس عزّت و سربلندي و افتخار است. يكي حركت انقلابي و اصلاحي، دوم تجسم و تبلور معنويت و اخلاق و بُعد سوم فجايع، مصيبت ها و غصّه ها و خون دل هاي عاشوراست.
حركت انقلابي و اصلاحي
... حـركـت امـام حـسين (ع) حركت عزّت بود؛ يعني عزت حق، عزّت دين، عزت امامت و عزّت آن راهـي كـه پـيـامبر (ص) ارائه كرده بود. افتخار متعلق به انسان، ملّت و جماعتي است كه پاي حرفشان بايستند و نگذارند طوفان ها پرچمي را كه بلند كرده اند، از بين ببرد و بخواباند. امام حسين (ع) اين پرچم را محكم نگه داشت و تا پاي شهادت عزيزان و اسارت حرم شريفش ايستاد. اين است عزّت و افتخار در بُعد حركت انقلابي و اصلاحي.
تجسم و تبلور معنويت
... در بُعد تبلور معنويت هم همين طور است. خيلي ها امام حسين (ع) را بر اين ايستادگي ملامت مـي كـردنـد، آنـهـا مردان بد و يا كوچكي هم نبودند اما بد مي فهميدند و ضعف هاي بشري بر آنها غالب شده بود؛ لذا مي خواستند حسين بن علي (ع) را هم مغلوب همان ضعف ها كنند امـا امـام (ع) صـبـر كـرد و مـغلوب نشد و كساني كه با امام حسين (ع) بودند در اين مبارزه مـعنوي و دروني پيروز شدند و آنها عده اي اندكي بيش نبودند امّا پايداري و اصرار آنها بـر اسـتـقـامـت در آن مـيـدان شـرف، مـوجـب شـد كـه در طول تاريخ هزاران هزار انسان، آن درس را فرا گرفتند و همان راه را رفتند.اگـر آنـهـا در وجـود خودشان فضيلت را بر رذيلت پيروز نمي كردند، درخت فضيلت در تاريخ خشك مي شد. امّا آنها آن درخت را آبياري كردند. [و اين درخت هنوز و همچنان پايدار و پـربـار اسـت و هـميشه سبز خواهد ماند] و امروز پايداري شما ـ چه در دوران دفاع مقدس و چـه در بـقـيـّه آزمـايـش هـاي بزرگ اين كشور ـ اين فضيلت ها را در زمانه ما ثبت كرد. همين مادري كه در فلسطين جوان خودش را مي بوسد و به طرف ميدان جنگ مي فرستد [نشان مي دهد] كه ملت فلسطين در صف آرايي معنوي در درون خود توانسته اند جانب معنويت را غلبه بدهند و پيروز كنند و اين ملّت [سرانجام] پيروز خواهد شد.
