مقدّمه
عزاداری ، احیاء خط خون و شهادت
زندانی كردن (نور) در حصار شب ، شیوه كهن ستمگران حاكم ، در برخورد و مقابله با (حق ) بوده است . خطّ فكری و سیاسی امامان شیعه ، از همین رو همواره از سوی قدرتها ، مورد تضییق و محدویت و انزوای تحمیلی قرار گرفته بود .
طبیعی است كه در چنان شرایط ، نوشتن و گفتن و سرودن و نشر تفكر و راه و خطّ آنان ، از اسلوبهای مؤ ثّر شیعه به حساب می آمد و پیروان حق ، با زبان و قلم و شعر و مرثیه و اشك و عزاداری ، در (احیاء امرائمّه ) و زنده نگهداشتن حماسه ها و بیان فضایلشان تلاش می كردند .
در آن عصر خفقان ، طرح (خط امامان ) ، نوعی مبارزه سیاسی - اجمتاعی بود و خطرها در پی داشت .
ذكرها و یادها ، جهاد بود .
جلسات انس و دیدار شیعیان ، وسیله ای برای الهام گیری و یافتنِ محورهای (وحدت مكتبی ) به حساب می آمد و شعر و مرثیه و نوحه و گریستن و عزاداری بر شهیدان كربلا و سیدالشهدا و مظلومیّت اهل بیت علیهم السّلام در آن عصرِ (نتوانستن )ها ، ابعادی از مساءله زنده نگهداشتن مشعل حق و دعوت به (نور) و (ایمان ) بود .
سروده های موضعدار شاعران شیعی ، آنچه كه به اهل بیت مربوط می شد ، بطورعمده دو محور اساسی داشت :
1 - مدایح
2 - مراثی
