مقدمه
الحمد لله رب العالمین ، الصلوه و السلام علی اشرف الانبیاء و المرسلین حبیب اله العالمین ابی القاسم محمد المعصومین الذین اذهب الله عنهم الرجس اهل البیت و طهرهم تطهیرا ، سیما حجه بن الحسن العسکری روحی وارواح العالمین له الفداء ،
قال الله تبارک وتعالی فی محکم کتابه العظیم ((ومن یعظم شعائر الله فانها من تقوی القلوب ))(1)
هر کس شعائر و نشانه ها و علامتهای دین خدا را محترم و گرامی بدارد شایسته تکریم و احترام بوده و از کمالات پاکدلی و خداشناسی است .
یکی از اعمالی که شعائر و نشانه ها و زمینه های تقوی و رشد معنوی و روحی را فراهم می کند ، عزاداری و سوگواری و ماتم و نوحه سرایی و مرثیه خوانی و ناله و زاری وبی تابی و شیون و جزع وفزع و گریه کردن برای حضرت امام حسین (ع ) است ، چه شعاری از این بالاتر چه یادی از این بهتر چه ذکری از این مهمتر چه علامتی از این واضحتر
که انسان یاد حسین (ع ) که یاد خداست کند ، چه ذکری از ذکر حسین (ع ) مهمتر که خدا از اول ما خلق الله همه اش یاد حسین (ع ) بوده و به همه عرشیان و انبیاء و واوصیاء و اولیاء توصیه و سفارش یاد وذکر وگریه و عزاداری حسین (ع ) را کرده ، خود خدا به حضرت موسی ع خطاب کرد :
ای موسی کسیکه گریه کند و یا بگریاند و یا خود را شبیه به گریه کنندگان در آورد بدنش به آتش جهنم حرام میشود . (2)
خود پیغمبر خدا(ص ) فرمود : هرچشمی در روز قیامت گریان است مگر چشمی که برای حسین (ع ) گریه کند که در آن روز خندان و مژده به نعمتهای بهشت به او داده می شود .
خود حضرت امیر المؤ منین علی (ع ) وقتی به امام حسین نظر کرد فرمود : ای گریه هر مؤ من .
