زندگاني امام حسين علیه السلام
در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت [1] دومين فرزند برومند حضرت علي و فاطمه، كه درود خدا بر ايشان باد، در خانه وحي و ولايت چشم به جهان گشود.چون خبر ولادتش به پيامبر گرامي اسلام (ص) رسيد، به خانه حضرت علي (ع) و فاطمه (س) آمد و اسما [2] را فرمود تا كودكش را بياورد.اسما او را در پارچهاي سپيد پيچيد و خدمت رسول اكرم (ص) برد، آن گرامي به گوش راست او اذان و به گوش چپ او اقامه گفت. [3] .به روزهاي اول يا هفتمين روز ولادت با سعادتش، امين وحي الهي، جبرئيل، فرود آمد و گفت: سلام خداوند بر تو باد اي رسول خدا، اين نوزاد را به نام پسر كوچك هارون (شبير) [4] كه به عربي (حسين) خوانده ميشود نام بگذار. [5] .چون علي براي تو بسان هارون براي موسي بن عمران است، جز آن كه تو خاتم پيغمبران هستي.و به اين ترتيب نام پرعظمت حسين از جانب پروردگار، براي دومين فرزند فاطمه (س) انتخاب شد.به روز هفتم ولادتش، فاطمه زهرا كه سلام خداوند بر او باد، گوسفندي را براي فرزندش به عنوان عقيقه [6] كشت، و سر آن حضرت را تراشيد و هموزن موي سر او نقره صدقه داد. [7] .
حسين علیه السلام و پيامبر صلي الله عليه وسلم
از ولادت حسين بن علي (ع) كه در سال چهارم هجرت بود تا رحلت رسول الله (ص) كه شش سال و چند ماه بعد اتفاق افتاد، مردم از اظهار محبت و لطفي كه پيامبر راستين اسلام (ص) درباره حسين (ع) ابراز ميداشت، به بزرگواري و مقام شامخ پيشواي سوم آگاه شدند.سلمان فارسي ميگويد: ديدم كه رسول خدا (ص) حسين (ع) را بر زانوي خويش نهاده او را ميبوسيد وميفرمود: تو بزرگوار و پسر بزرگوار و پدر بزرگواراني، تو امام و پسر امام و پدر امامان هستي، تو حجت خدا و پسر حجت خدا و پدر حجتهاي خدايي كه نه نفرند و خاتم ايشان، قائم ايشان (امام زمان عج) ميباشد. [8] .انس بن مالك روايت ميكند: وقتي از پيامبر پرسيدند كدام يك از اهل بيت خود را بيشتر دوست ميداري، فرمود: حسن و حسين را، [9] بارها رسول گرامي حسن (ع) و حسين (ع) را به سينه مي فشرد وآنان را مي بوييد و مي بوسيد. [10] .ابوهريره كه از مزدوران معاويه و از دشمنان خاندان امامت است، در عين حال اعتراف ميكند كه: رسول اكرم را ديدم كه حسن و حسين را بر شانه هاي خويش نشانده بود و به سوي ما مي آمد، وقتي به ما رسيد فرمود هر كس اين دو فرزندم را دوست بدارد مرا دوست داشته، و هر كه با آنان دشمني ورزد با من دشمني نموده است. [11] .عاليترين، صميميترين و گوياترين رابطه معنوي و ملكوتي بين پيامبر و حسين را ميتوان در اين جمله رسول گرامي اسلام (ص) خواند كه فرمود: حسين از من و من از حسينم. [12] .
حسين علیه السلام با پدر
شش سال از عمرش با پيامبر بزرگوار سپري شد، و آن گاه كه رسول خدا (ص) چشم از جهان فروبست و به لقاي پروردگار شتافت، مدت سي سال با پدر زيست.پدري كه جز به انصاف حكم نكرد، و جز به طهارت و بندگي نگذرانيد، جز خدا نديد و جز خدا نخواست و جز خدا نيافت.پدري كه در زمان حكومتش لحظه اي او را آرام نگذاشتند، همچنان كه به هنگام غصب خلافتش جز به آزارش برنخاستند.در تمام اين مدت، با دل و جان از اوامر پدر اطاعت مي كرد، و در چند سالي كه حضرت علي (ع) متصدي خلافت ظاهري شد، حضرت حسين (ع) در راه پيشبرد اهداف اسلامي، مانند يك سرباز فداكار همچون برادر بزرگوارش مي كوشيد، و در جنگهاي جمل، صفين و نهروان شركت داشت. [13] .و به اين ترتيب، از پدرش اميرالمؤمنين (ع) و دين خدا حمايت كرد و حتي گاهي در حضور جمعيت به غاصبين خلافت اعتراض مي كرد.در زمان حكومت عمر، امام حسين (ع) وارد مسجد شد، خليفه دوم را بر منبر رسول الله (ص) مشاهده كرد كه سخن مي گفت.بلادرنگ از منبر بالا رفت و فرياد زد: از منبر پدرم فرود آي.... [14] .
امام حسين علیه السلام با برادر
پس از شهادت حضرت علي (ع)، به فرموده رسول خدا (ص) و وصيت اميرالمؤمنين (ع) امامت و رهبري شيعيان به حسن بن علي (ع)، فرزند بزرگ اميرالمؤمنين (ع)، منتقل گشت و بر همه مردم واجب و لازم آمد كه به فرامين پيشوايشان امام حسن (ع) گوش فرا دارند.امام حسين (ع) كه دست پرورده وحي محمدي و ولايت علوي بود، همراه وهمكار و همفكر برادرش بود.چنان كه وقتي بنا بر مصالح اسلام و جامعه مسلمانان و به دستور خداوند بزرگ، امام حسن (ع) مجبور شد كه با معاويه صلح كند و آن همه ناراحتيها را تحمل نمايد، امام حسين (ع) شريك رنجهاي برادر بود و چون مي دانست كه اين صلح به صلاح اسلام و مسلمين است، هرگز اعتراض به برادر نداشت و حتي يك روز كه معاويه، در حضور امام حسن (ع) و امام حسين (ع) دهان آلوده اش را به بدگويي نسبت به امام حسن (ع) و پدربزرگوارشان اميرمؤمنان (ع) گشود، امام حسين (ع) به دفاع برخاست تا سخن در گلوي معاويه بشكند و سزاي ناهنجاريش را به كنارش بگذارد، ولي امام حسن (ع) او را به سكوت و خاموشي فراخواند، امام حسين (ع) پذيرا شد و به جايش بازگشت، آن گاه امام حسن (ع) خود به پاسخ معاويه برآمد، و با بياني رسا و كوبنده خاموشش ساخت. [15] .
امام حسين علیه السلام در زمان معاويه
